Peking, Mevrouw Li

 

Mevrouw Li komt uit Hebei. Ze rijdt al 10 jaar met een riksja in Peking’s Jiang Tai wijk. Met deze gemotoriseerde driewieler verdient ze haar geld als taxichauffeur. Vele jaren geleden heeft de overheid het vervoer met deze riksja’s illegaal verklaard, maar buiten de derde ringweg zie je dit soort taxi’s overal. Er worden geen standaardtarieven gehanteerd, maar doorgaans zijn ze veel goedkoper dan legale taxi’s.

 

We ontmoeten mevrouw Li rond vier uur ‘s middags. Ze heeft vandaag tot nu toe 90 RMB verdient. Soms, zegt ze, verdient ze minder dan 100 RMB per dag.

 

Sinds de riksja’s verboden werden is de politie actief in het opsporen ervan. Mevrouw Li vertelt dat de politie in de wijk haar goed kent want ze is al vele malen opgepakt.

 

Iedere keer als ze opgepakt wordt confisqueert de “stadsmanagement”-politie haar motorvoertuig. Volgens mevrouw Li kost de riksja haar 10.000 RMB. Ze moet iedere keer smeken om hem terug te krijgen. Omdat mevrouw Li’s echtgenoot gehandicapt is, geeft de politie haar voertuig altijd weer terug na het uitdelen van een bekeuring van 1.000 RMB.

 

Mevrouw Li vertelt dat zij en haar man erg goed met elkaar kunnen opschieten. Haar man is als kind gehandicapt geraakt nadat tijdens een injectie zenuwen in zijn lichaam beschadigd werden. Omdat ze voor haar twee kinderen, éen van vijf en één van acht jaar oud, moet zorgen, is mevrouw Li niet in staat een reguliere volledige baan te hebben.

 

Over het kat-en-muisspel met haar illegale taxi en de politie zegt ze: “Ik heb geen keus, ik moet geld verdienen; zoveel als maar mogelijk is.”

 

 

 

Peking, Meneer Xue Guoliang

 

Meneer Xue Guoliang is één van de kunstenaars die werken voor Gift of Hope; een sociale onderneming die wordt gemanaged voor en door gehandicapten die traditionele Chinese kunst produceren. We praten met meneer Xue en mevrouw Li Meixin, de directeur van het bedrijf, over het leven van meneer Xue. Meneer Xue is 55 jaar oud en leefde heel zijn leven in Peking. Hij is gehandicapt sinds hij 1 jaar oud was en zijn werk bestaat uit het graveren van chops (zegels / stempels). Meneer Xue was vroeger een speler in het nationale rolstoelbasketbalteam van China.

 

U groeide op in Peking. In deze wijk of ..?

Ik ben al in deze wijk sinds mijn geboorte. Waar ik opgroeide is hier vlakbij. Ik heb het Xicheng district nooit verlaten. Eerst leefde ik in Xidan en ben verhuisd toen de oude huizen van Xidan werden gesloopt.  

 

U groeide op in een hutong-buurt?

Ja.  

 

Wat gebeurde er toen u één jaar oud was?

Ik was ziek en had hoge koorts. Sinds die tijd functioneren mijn benen niet meer goed. Het kwam door de koorts, neem ik aan, maar ik weet nog steeds niet wat de werkelijke oorzaak is geweest. Hoe het ook zij, mijn benen zijn sinds die tijd constant onder behandeling geweest, maar het is nooit meer goed gekomen. Er is niets aan te doen. Het zij zo.  

 

Naar welke school ging u toen u jong was?

Ik ging naar een normale school. Net als alle andere, gezonde, kinderen. Er zijn speciale scholen, maar die zijn vooral gericht op verstandelijk gehandicapte kinderen, doofstommen en blinden. Met mijn intelligentie is niets mis, dus ik ging naar normale scholen.  

 

Hoe heeft u geleerd zich voort te bewegen?

Het was erg moeilijk om te leren, maar het moest. Ik begon te lopen met krukken toen ik naar de lagere school ging. Daarvoor bleef ik altijd thuis. Ik ging nooit alleen naar buiten en zat meestal op bed. Mijn moeder was nog erg jong. Soms zat ze bij de deur en hield me in haar armen. Meestal ging ik naar buiten met mijn moeder die me dan vasthield. Toen ik naar school moest kon ze me niet meer dragen en leerde ik op krukken te lopen.

 

Welke herinneringen heeft u aan die periode?

Ik heb een aantal herinneringen. We hadden toen een kinderwagen, niet zo fancy als tegenwoordig. In die tijd was de kinderwagen gemaakt van bamboe en er konden twee kinderen tegelijkertijd in. Het was gemaakt van rotan. Het zag er goed uit, zeker voor die tijd. In tegenstelling tot tegenwoordig werd rotan toentertijd niet als goed materiaal gezien. De kinderwagen is vele jaren in gebruik geweest. Er was ruimte voor twee kinderen en wij waren met vier kinderen in de familie. Ik zat altijd in de kinderwagen. Vaak werd ik vooruit geduwd door mijn oudere broer of mijn jongere zussen. Toen ik ouder was kon ik de reling aan de rand vasthouden en met mijn voeten over de grond glijden.

Meixin (terwijl ze een tekening van de kinderwagen maakt): Er was een houten plaat in het midden. Je kon het opzetten en als tafel gebruiken. Wanneer de baby’s moe werden kon je de plaat naar beneden brengen en er een slaapplaats van maken. (De kinderwagen op de afgebeelde foto, gemaakt in 2006, is niet helemaal hetzelfde, maar geeft een idee)

Zo konden de baby’s slapen en met de plaat opgezet als tafel konden ze eten. Ik vond dat soort kinderwagens mooi. Tegenwoordig zie je ze niet meer.  

Meixin: Als je buiten de vierde of vijfde ringweg komt kun je zo nog steeds zien.


U was altijd binnen toen u jong was. Ontwikkelde u toen speciale fantasieën?

Fantasieën in die tijd? Ik kan het me niet herinneren. Ik had niet veel fantasieën toen. Kinderen wisten niks. Ik was altijd binnen en had weinig contact met de wereld buiten. Ik denk dat ik vooral aan mijn benen dacht. Ik wist niet dat het een ziekte was. Ik vroeg me af waarom andere mensen konden rennen terwijl ik dat niet kon.

 

En toen ging u naar de lagere school.

Tijdens de lagere school volgde ik de lessen en er was niets speciaals. Er waren veel kinderen van mijn leeftijd. Ik vond het toen al leuk om dingen met mijn handen te maken; eigenlijk al sinds ik heel jong was. Mijn klasgenoten en kinderen uit de buurt kwamen allemaal naar mij om te vragen iets voor ze te maken. In die tijd hadden we weinig speelgoed. Niemand kocht speelgoed en we moesten alles zelf maken: katapulten, papieren vliegtuigjes en draaitollen. Ook vond ik het leuk om dingen uit elkaar te halen.

 

 

Hoeveel kinderen zaten er in uw klas?

We hadden meer dan 40 kinderen in de klas.

 

Kreeg u een speciale behandeling in de klas?

Ik heb bijzondere herinneringen aan die periode omdat één leraar dezelfde problemen met zijn benen had als ik. Omdat er iets niet in orde was met zijn eigen lichaam besteedde hij extra aandacht aan mij. Ik heb hem nadat ik de lagere school verlaten heb niet meer gezien, maar ik kan me hem nog steeds goed herinneren.  Andere leraren kan ik me niet meer herinneren. Het is pas sinds enige jaren dat de herinneringen aan die tijd stukje bij beetje terugkomen.  

 

Was er iemand in uw omgeving, tijdens de lagere school, die u richting gaf voor uw toekomstig leven?

Ja, dat was diezelfde leraar, meneer Du. Hij raadde me aan een handwerk te leren, naast de reguliere lessen in de klas. Het leren van een vaardigheid waarmee ik de kost kan verdienen. In die tijd begreep ik niet helemaal wat hij daarmee bedoelde. Maar het was een goed advies. Vroeger werden banen voor je geregeld na je afstuderen. Tegenwoordig moet je zelf een baan vinden. Ik volgde zijn advies en het eerste wat ik leerde was het repareren van schoenen.

Hoe stond u in uw omgeving als kind?

Ik had weinig contact met de maatschappij in die dagen.  Ik had bijna geen vrienden op school. Niemand praatte met mij, zelfs de leraren niet. Naast het bijwonen van de lessen had ik geen enkele andere activiteit. Ik werd niet gevraagd mee te doen met activiteiten omdat ik niet in staat was mee te doen.

 

Alleen met uw broer en jongere zussen?

Ja, alleen met mijn broer en zussen. U weet dat men zegt “kinderen spreken de waarheid”. Toen ik klein was werd ik door de kinderen in de buurt niet afgewezen of genegeerd vanwege mijn handicap. Maar toen ik wat ouder was … Ik wil niet zeggen dat ze me afwezen; ik werd alleen niet meer door ze gevraagd met ze mee te doen. Om mezelf bezig te houden maakte ik thuis dingen. Bijvoorbeeld een papierknipsel. Veel meer dan iets te maken was er niet te doen. Omdat ik goed was in het maken van dingen zeiden kinderen “Ga naar Gouliang, hij kan dingen maken”. Op die momenten voelde ik me niet gehandicapt en speelde ik samen met andere kinderen.  

 

Vaak, als kinderen in de puberteit komen, is er een periode van verzet tegen de ouders. Heeft u ook zo’n periode gehad?

Met mijn fysieke gesteldheid … Nee, ik niet. Je moet wel voldoende gekwalificeerd zijn om je te kunnen verzetten.  

 

Later misschien?

Het is moeilijk daar iets over te zeggen. Toentertijd, gegeven mijn fysieke gesteldheid, accepteerde ik alles wat voor me geregeld werd. Ik was niet in staat dat zelf te doen. Daar was niets aan te doen. Buiten dat, mensen in die tijd … China was geïsoleerd en we wisten weinig over de wereld. Tegenwoordig weten jonge mensen veel meer en denken ze meer na over de wereld. In onze tijd dachten mensen weinig na. Ze waren gericht op het naar school gaan, een diploma halen en werk vinden.

 

Uw sociale leven was moeilijk in uw jeugd. Hoe ontwikkelde dit zich voor u als twintiger?

Ik had als twintiger zelfs nog minder sociale contacten. Vanwege mijn gesteldheid kon ik niet meedoen wanneer ze bijvoorbeeld de Xiangshan berg beklommen. Beetje bij beetje verloor ik mijn contacten.

 

Hoe heeft u uw vrouw leren kennen?

We werden aan elkaar voorgesteld door een gemeenschappelijke vriend.

 

Heeft dat uw leven sterk veranderd?

Ja, zeker. Een huwelijk verandert je leven. We trouwden enkele maanden nadat we elkaar ontmoetten. Helaas is ze acht jaar geleden overleden.

 

 

Wat is de beste tijd van uw leven tot dusver?

Iedere periode van mijn leven heeft zijn eigen waarden en kan niet met andere periodes vergeleken worden. Wanneer ik het over geluk heb; uiteraard was ik gesteld op mijn vrijheid voordat ik trouwde;  ik kon doen wat ik wilde. Na mijn huwelijk was het onmogelijk om op die manier vrij te zijn. Bijvoorbeeld: ik heb twee kinderen en in die tijd moest ik ze vaak naar het ziekenhuis brengen.  

 

U heeft een dochter van 23 en … ?

Een zoon van 20. In het algemeen: “er is geluk in de bitterheid en bitterheid in het zoete”. Als ik denk aan mooie momenten dan was dat toen ik basketbal speelde. Ik zat in een rolstoelbasketbalteam.   Meixin: Hij was speler in het nationale team. Ik begon te spelen in 1984 en heb toen 15 of 16 jaar gespeeld.  

 

Is er een periode in uw leven die bepalend is geweest voor de rest van uw leven? Een tijd waarin u antwoorden vond op de vraag hoe om te gaan met uw leven en de toekomst?

Ik heb veel nagedacht toen ik werkloos was. Dat was van mijn 16de tot mijn 20ste. Vragen als: “Wat kan ik doen met dit leven als gehandicapte?”, waren confronterend voor me.  Ik had niet veel waarmee ik kon concurreren met anderen. Maar ik leerde chops te maken. Daarvoor maakte ik alleen simpele dingen, voor mijn plezier. Maar dit was een serieus vakmanschap dat ik onder de knie moest krijgen. Maar ik leerde het niet om te kunnen overleven. Ik leerde het in de eerste plaats omdat ik het een mooi vak vond. Vanwege mijn gesteldheid kon ik niet concurreren in de meeste beroepen. Ik had bijvoorbeeld timmerwerk op school geleerd, maar mensen zeiden dat het zinloos was dat ik dit leerde omdat ik er toch geen brood mee kon verdienen. Toen heb ik nagedacht over wat ik dan wel kon doen. Ik koos dit. Het past bij me omdat ik het werk kan doen terwijl ik zit.  

 

Hoe lang doet u dit al?

Ongeveer 30 jaar, maar niet constant. Ik leerde het vak voordat ik getrouwd was. Na mijn huwelijk had ik meer familieverantwoordelijkheden; maar ik heb het vak nooit helemaal terzijde gelegd.

 

Zijn er nog andere ambachten die u heeft uitgeoefend?

Ik heb veel gedaan! Zoals deze tafel en deze kast, ik heb ze zelf gemaakt. Ik heb zelfs het voertuig, waarin ik me voortbeweeg, zelf gemaakt.  

 

(Kijkend naar één van de chops) U verkoopt deze via “Gift of Hope”, is het niet?

Meixin: Ja. Hij is erg populair wanneer we een groep toeristen krijgen. We presenteren zijn kunst bij diverse gelegenheden. Als er toeristen komen regelen we een specifieke tijd en brengen we hem naar de toeristen in het hotel. We vertellen achtergrondverhalen en zeggen dat, als ze een Chinees souvenir willen, dit iets betekenisvol is. We verkopen ook andere souvenirs, maar zijn werken kunnen alleen verkocht worden als hij aanwezig is (vanwege de persoonlijk inscripties). Dus wij brengen hem naar de toeristen toe.

 

U graveert oude karakters. Onlangs zagen we een expositie in Caochangdi waarbij de kunstenaar oude Chinese karakters van de Xi Xia taal had gegraveerd.

De Xi Xia taal is, in de verschillende stadia van de Chinese kalligrafie, ouder dan het Xiao Zhuan (“klein stempel schrift”) dat ik gebruik. Xiao Zhuan is het zogenaamde “Qin Zhuan”. Er waren veel landen in het oude China en ieder land had een andere kalligrafie. Zodoende had ieder geschreven woord vele verschillende verschijningsvormen. Sinds de Qin China verenigde is de kalligrafie uniform geworden en Xiao Zhuan werd de standaard. Alle kalligrafie vóór het Xiao Zhuan wordt Da Zhuan genoemd.  

 

Kunt u iets vertellen over uw huidige interesses?

Op dit moment is dit (chops graveren) mijn enige interesse, niets anders. Ik ben te oud om nog iets nieuws te leren. Ik wil me verder verdiepen in het graveren van chops. Als hobby of als innerlijk bron.

 

Als u niet werkt, wat doet u dan?

Ik heb echt geen andere hobby’s.  

 

Als u de televisie aanzet, wat is dan uw favoriete programma?

Ik verkies programma’s waar ik iets van kan leren. Bijvoorbeeld Animal World, Discovery en Legend –  dit zijn mijn favoriete zenders. Die soapseries op TV zijn niet voor mij. Ik hou ervan met mijn handen te werken, dus ik hou ervan om te lezen of een programma te kijken over kleine uitvindingen. Ik vind het leuk om te kijken naar mensen die vreemde of kleine dingen uitvinden.  

 

Kijkt u naar basketbal op TV?

Ik kijk ook naar het sportkanaal en kijk met plezier naar basketbal op televisie, zoals de NBA. Toen ik in het rolstoelbasketbalteam zat moesten we kijken naar gewone basketbalwedstrijden om de strategieën te bestuderen.  Dus als ik naar basketbalwedstrijden kijk ben ik niet zo bezig met de scores. In plaats daarvan besteed ik aandacht aan het samenspel van het team. Dit is een gewoonte geworden. In het rolstoelbasketbalteam maakten we video’s van wedstrijden en leerden we over strategie en samenspel van andere teams.

 

 

Reisde u ook naar het buitenland toen u deel uitmaakte van het nationale basketbalteam?

Uiteraard. Maar ik ben alleen naar Japan en Thailand geweest.  

 

Heeft u nog steeds contact met u oude teamgenoten?

Ja, we ontmoeten elkaar een aantal keer per jaar.  

 

Hoe vergelijkt u de kansen in de moderne maatschappij voor gehandicapten met 20 jaar geleden?

Het verschil is enorm; het is veel beter nu. Toen waren er geen speciale voorzieningen in de maatschappij, maar nu zijn alle gehandicapten beschermd. De lokale buurtcomités kunnen de gehandicapten helpen die werkloos zijn door werk voor ze te regelen, ze te verzekeren en ervoor te zorgen dat zie iets hebben om op terug te vallen als ze oud zijn. Ik denk dat de situatie in de toekomst nog verder zal verbeteren. De situatie heeft zich gaandeweg verbeterd. Toen ik van school kwam had ik geen werk en heb ik vier jaar gewacht voordat het buurtcomité een baan voor me regelde. Dat was rond 1980. De maatschappij heeft zich verder ontwikkeld en de behandeling door de maatschappij van gehandicapten is echt goed geworden. Alle gehandicapten uit mijn omgeving hebben een baan en zijn verzekerd.  

 

Wat is voor u op dit moment in uw leven het belangrijkst?

Mijn kinderen zijn nu volwassen. Ik hoop dat ze een goede baan kunnen vinden en dat ik een comfortabel leven kan leiden.  

 

Heeft u een set van principes of waarden die u aan uw kinderen heeft geprobeerd over te dragen?

Mijn kinderen zijn niet zo ontvankelijk voor wat ik ze probeer over te brengen. Ik heb ze gevraagd kalligrafie te beoefenen maar ze luisterden niet; ik heb ze gevraagd mijn vak te leren, maar dat weigerden ze ook. Ze moeten hun eigen ideeën hebben, die zijn waarschijnlijk beter dan de mijne. Ik heb mijn kinderen verteld dat een familie als de onze veel verschuldigd is aan de maatschappij, onze familie en de (partij-) kaders.  Bijvoorbeeld, toen mijn vrouw kanker kreeg hadden we veel geld nodig en dat hebben we van hen gekregen. Ik heb mijn kinderen dus verteld dat ze de maatschappij terug moeten betalen wanneer ze ouder zijn. Ik blijf bij mijn eigen werk en maak me zo nuttig op mijn leeftijd.

 

U bent meestal thuis aan het werk. Wanneer gaat u uit?

Ik ga erg regelmatig naar buiten. Ik hou er niet van om alleen thuis the zijn. Ik heb geen schema, maar ik heb er de gewoonte van gemaakt iedere dag een wandeling te maken. Ik wandel dan voor een uur om fit te blijven. Ik bedoel met wandelen, het wandelen met mijn krukken, niet met mijn motorfiets. Ik wandel voor de lichaamsbeweging.

 

Waar richt u zich op voor de toekomst?

Ik wil me blijven richten op het graveren van chops. Het maken van een mooie chop geeft me een gevoel van vervulling en voldoening. Het is geen mechanisch werk; het omvat het maken van ontwerpen en het toepassen van patronen. Net als schilderen kan het maken van een chop inspireren.  

 

En hoe stelt u zichzelf voor in 20 jaar?

20 jaar? Heb ik nog 20 jaar te leven? Ik kan niet zo ver vooruitkijken. Ik denk dat ik chops zal maken voor de rest van mijn leven.  

 

Wellicht woont u dan bij één van uw kinderen?

Dat verwacht ik niet, want ik wil niet met hen leven. Veel families lijden onder conflicten tussen ouders en kinderen omdat ze samen leven. Ik wil dat niet. Alleen leven is nog niet zo slecht.  

 

Hoe denken uw kinderen hier over?

Ik heb ze er niet naar gevraagd. Ze zullen zeker hun eigen huizen hebben nadat ze getrouwd zijn. Mijn dochter zal trouwen en mijn zoon ook, en ze zullen huizen voor zichzelf vinden.  Mijn dochter woont op dit moment bij mij en mijn zoon woont bij mijn moeder omdat mijn moeder alleen woont en graag gezelschap heeft, en ook omdat mijn huis erg klein is.  

 

Daarvoor woonde u met de hele familie, alle vier, in dit huis?

Ja, we leefden hier samen. Mijn kinderen waren toen klein. We hebben dat bed (wijzend naar een 2de bed in de kamer) toen iets groter gemaakt zodat ze er beide in konden liggen en ik deelde dit bed met mijn vrouw.

Tekst en foto’s © Anton Hazewinkel 2012

Peking, Meneer Zhang Wei’s atelier

 

Naam: Zhang Wei

Leeftijd : 52

Chinees dierenriemteken: Hond

Opleiding: Middelbare school. Daarna ben ik meteen als kunstenaar aan de slag gegaan.

 

Beroep : Ik maak en beschilder traditionele Chinese objecten, zoals poppetjes van tijgerwelpjes (Hutou Wawa) en de Konijnengod (Tu’er Ye). Ik hou ook van de Peking opera en beschilder gezichtsmaskers. Ik ben hiermee begonnen in de jaren 80. Daarvoor maakte ik pseudo-antiek porselein. Al sinds mijn kindertijd hou ik ervan om dingen met mijn handen te maken, vooral de traditionele kunstobjecten.

Tegenwoordig verkoop ik een deel van mijn werk aan de Gift of Hope organisatie; een bedrijf dat is opgericht voor en door gehandicapte artiesten. Het werk wordt verkocht aan buitenlandse klanten.

 

Als u thuis bent wat is dan uw favoriete bezigheid? Waar geniet u het meest van?

Niets bijzonders. Ik hou van boeken lezen. Maar het maken van beschilderde traditionele objecten is mijn grootste hobby. Ik kan hier de hele dag zitten en doorwerken. Als ik ‘s ochtends opsta ga ik op deze stoel zitten en begin ik te werken, meestal blijf ik tot middernacht doorgaan. Ik ben al een week niet meer het huis uit geweest.

Ik kan ongeveer 30 tijgerwelp-poppetjes per dag schilderen. Met mijn vrouw samen doen we er 50 tot 60 per dag. Het beschilderen is echter maar een deel van het werk. Vóór het beschilderen moeten eerst de mallen van klei gemaakt worden en dat kost veel tijd.

Ik verkoop mijn werk aan tussenpersonen voor een groothandelsprijs van 7 of 8 RMB per stuk. De verkoopprijs in de winkels varieert maar is in ieder geval meer dan 5 keer hoger dan de prijs die ik krijg.

Voor het werk dat ik via de Gift of Hope organisatie verkoop krijg ik veel meer; zeker 5 keer hoger dan de groothandelsprijs.

Wat ik ook graag doe is het nieuws lezen. Historische en traditionele dingen interesseren me eveneens omdat het vaak iets met mijn werk te maken heeft.

 

Noem drie dagelijkse bezigheden:

Ik maak beschilderde objecten, lees het nieuws op Internet en soms volg ik de ontwikkelingen op de aandelenmarkt. Het maken van de objecten is het enige wat mijn vrouw en ik doen, verder niets.

 

Wat eet u het liefst?

Ik lust alles. Als ik iets moet noemen dan is het (in olie) gebakken voedsel.

 

Hoeveel geld besteedt uw familie aan eten per dag?

Per dag weet ik niet precies, maar per maand is het ongeveer 2.000 RMB.

 

Waar bent u geboren? (indien niet Peking: wat mist u het meest van uw geboorteplaats?)

Ik ben een echte “Beijinger”. In 1971 ben ik naar dit appartement verhuisd. We verhuisden vanuit een bungalow niet ver hier vandaan. Toen ik jong was stond de stadsmuur nog om dit gebied, maar die is tijdens de Culturele Revolutie neergehaald.

Dit appartement is ons destijds gegeven als compensatie voor het slopen van de bungalow. In die tijd werd compensatie niet in geld maar in vervangende woonruimte gegeven. In het begin leefden meer dan tien mensen in dit appartement, inclusief mijn tantes en ooms. Nu leven mijn vrouw en ik hier samen met onze zoon.

 

Wat is de meest dierbare herinnering uit uw jeugd?

Als kinderen speelden we in de buurt. Ik heb verder geen speciale herinneringen.

 

Wat zijn voor u de drie belangrijkste zaken in het leven?

Familie is het belangrijkst voor me. Wat ik eet maakt me eigenlijk niet uit, we kunnen tegenwoordig eigenlijk alles kopen wat we willen. Een harmonieuze familie is het meest waardevol.

Mijn zoon is 17 en studeert aan de Guangqumen High School. Hij zal volgend jaar toelatingsexamen doen voor de universiteit. Hij heeft nu nog geen duidelijk beeld van wat hij wil doen in de toekomst. Wel is hij zelf-bewust en onafhankelijk. Hij studeert goed en is één van de leiders in de klas. Wij als ouders vertellen hem niet altijd wat hij moet doen omdat we willen dat hij onafhankelijk is in zowel zijn studie als in zijn leven.

 

Wat zijn, volgens u, de waarden die men in het leven hoog moet houden?

Niets bijzonders. Ik vind dat mensen niet zoveel moeten klagen en niet altijd de schuld bij anderen moeten leggen. We moeten ons aanpassen aan maatschappij en omgeving. Klagen heeft geen zin en helpt niet. Het leven gelukkig leven is genoeg in deze wereld.

 

Bent u: gelukkig, een beetje gelukkig, niet zo gelukkig, niet gelukkig?

Ik denk dat ik gelukkig ben. Er is ongemak vanwege mijn lichamelijke conditie, maar daar kan ik verder niets aan doen. Gelukkig is mijn familie erg harmonieus.  Dat is genoeg en meer vraag ik niet.

 

Wat verwacht u van de toekomst?

Een normaal leven leiden is genoeg voor mij. Als ik tijd over heb, of wanneer ik gepensioneerd ben, wil ik eigen werk maken. Geen schilderingen voor de verkoop, maar mijn eigen interesse volgen in het creëren. Op dit moment ben ik echter te druk en heb ik geen tijd en energie om andere dingen te doen.

 

Wat is uw religie?

Ik heb geen religie.

 

 

 

 

Video van de 360 graden panoramische foto
(klik “volledig scherm” icoon voor beste weergave)
de video staat op Vimeo en is geblokkeerd in China