Forbidden City, Forbidden Secrets – Fragments of History

(Deze tekst is met opzet niet vertaald in het Nederlands)

 

 

I have kept many secrets in my life. One which I never tell is that I don’t like the Forbidden City. But not in a visceral and elemental way; my dislike is completely intellectual. Maybe for some people this is the biggest problem: I have nothing to feel for this old city. I am totally indifferent to it.

 

And so what now? I think it is just a shell. But as much a shell as when it was built to shield the Chinese people from the nomad herders who ruled them and who still slept in tents on the ground within the City’s walls. And so many objects have been taken from it: the clothes, paintings, weapons and even the clocks. If you want to say I am being too materialistic, then what about the people who made them? Where have they gone? Kings who slept on the ground now slept beneath it. But time does not seem to change anything; distance does.

 

I looked in the mirror yesterday. Things had been out of sorts for a very long time, but then they were made clear. I looked and I saw myself. The eye could see itself. And it could see the illusion of distance of all my possessions poised behind me, an arsenal of burnt out and second hand lives. This is what we inherit and which now clutters our homes. Why did those nomads build walls around themselves? To keep their “stuff”? To keep demons out and peasants in? -They and their horses went the same way as all the rest: into the deep belly of China.

 

I saw a building today, a temple of sorts, or rather, I saw its reflection against a filthy backdrop. The missing chunks of the wall were the missing body of the world which they could no longer reflect. All of this hurt, all of this trauma which the blue, blue sky above and the red, red sun in my heart weren’t honest enough to admit, I saw in this filth. The wall stretched on and on, like some mirror of truth, or looking glass which exposed the distorted and ugly reality of everything it reflected. With this mirror I saw everything so clearly. But it itself was totally blind. How funny it is that Prophets should be their own worst examples: am I the only one who knows Confucius did not have a happy family life? This is the culinary wisdom which comes from starvation.

 

There are many things which should not be told. But what of the thing without a voice? What of the silent protests and empty stages and the cavities which attest to what has been lost but not forgotten? But these desolate things can only be remembered through the memory of their loss. Me and the City, we are strangers.

 

 

Text by Shahin Firoozmand, photo by Anton Hazewinkel

 

 

Impressions of an only child

 

 

(Deze tekst is met opzet niet vertaald in het Nederlands)

 

 

The branches extend like contorted nerves across the sky. I wonder if I fell, would the sky catch me. There would be nothing to hold on to but those branches. I wouldn’t even grab them.

 

I don’t know how I came to be here. From the inside there doesn’t seem to even be a way in. But if I wonder, the problems cease, at least for the time being. People seem to know what they are doing, but know very little about what they aren’t. I see my brother in those branches. We were all there together in 1978. But some of us came here, and some of us went elsewhere. At the time we weren’t sure who, but things worked out, and some things didn’t. That’s the point.

 

Between me and the sky, there lies some dark, inscrutable, vacuous mass, something undeniable. I see through to the other side, where visible things dangle, totally unreachable. Those leaves rest against the sky like the carved hollows of missing fossils. The breeze bends them, they do not bend themselves.

 

 

Text by Shahin Firoozmand, photo by Anton Hazewinkel

 

Hunan chili

Hunan chili - Foto: Mark Hobbs

 

 

Hunan is een land van glooiende heuvels, geschikt voor het produceren van allerlei soorten voedsel. Noordoostelijk Hunan ligt in het middelste deel van de Jangtsevlakte, een vruchtbaar agrarisch gebied. Het Dongting meer, China’s op één na grootste meer, ligt in het meest noordoostelijk deel van de provincie.

 

Straatverkoper. Foto: Mark Hobbs

In China is koken met chili zo gewoon als Italianen knoflook gebruiken. Het is een vast bestanddeel van de smaak. Nergens in China wordt chili in zoveel variaties toegepast als in Hunan.

 

De Szechuan keuken is beroemd om zijn hete, chili gepeperde, gerechten.  De Hunan keuken is echter vaak heter dan de Szechuan keuken als het gaat om de hoeveelheid chili die aangewend wordt. Verder kenmerkt zich de keuken door de vele verse ingrediënten en zijn, in vergelijkig met de Szechuan keuken, de gerechten wat vetter (olie) en meer puur en simpel van smaak.

 

Op iedere markt en in de supermarkten in de provincie kan chili in alle variaties worden aangetroffen. Gedroogde chili, tot poeder vermalen, gemixed met olie en uiteraard verse chili. Verschillende soorten chili zijn beschikbaar. Het meest populair is de “red hot chili” (in het westen ook bekend als de “birds eye chili”). De chili is goedkoop en beschikbaar in overvloed.

 

Het culinaire repertoire van de Hunan keuken bestaat uit meer dan 4000 gerechten, waaronder de “Dong’an Kip”, krokante eend, Biefstuk met sinaasappel en de hete “Kung Pao Kip”.

 

 

 

 

 

China’s verdwijnende steegjes

Ningbo, Zhejiang Provincie. Foto: Mark Hobbs

 

Deze vaak donkere, en soms op het eerste gezicht deprimerende plaatsen fascineren me. Niet alleen als fotograaf, maar ook omdat ze me herinneren me aan de lange, smalle steegjes waar ik vaak wandelde in mijn 20-er en 30-er jaren toen ik  in Fitzroy woonde, een wijk in de binnenstad van Melbourne, Australië. Deze steegjes in Melbourne waren zo gebouwd om zeer praktische redenen. Ze gaven gemakkelijk toegang tot de ‘achtertuin’ en het ‘privégedeelte’ van het huis (het buitentoilet). De “nachtman” (zoals hij genoemd werd) verzamelde het menselijk afval door middel van een luik strategisch geplaatst in de muur van het toilet. Het merendeel van de huizen werden gebouwd tussen 1860 en 1900, zonder goed sanitair en met de huizen aan de straatkant en de steegjes achter de huizen.

Ningbo, Zhejiang. China. Foto: Mark Hobbs

 

In China is het steegje of “Nong Tang” de “straat”. Ze zijn een doolhof van donkere hoeken en ommuurde binnenplaatsen, met geheimen achter elke bocht. Voor de meeste ‘Westerse’ ogen zijn ze deprimerende, door armoede getroffen plaatsen; maar ik vind ze fascinerend, ze geven een glimp van een manier van leven die snel aan het verdwijnen is in China.

 

Het aspect van een gemeenschap die deze plaatsen kenmerkt, kan niet worden vervangen door hoge flatgebouwen of  bungalowwoningen in Westerse stijl. De bebouwing in de Hutong (traditioneel Chinese nauw straatje met lage woningen van vaak één verdieping) is natuurlijk een integraal onderdeel van de “Nong tang”. Ze bestaan uit ommuurde binnenplaatsen met de vertrekken van de familiewoning(-en) rondom de centrale binnenplaats. Zij geven tegelijkertijd ruimte voor privacy en gemeenschapszin. In veel van de steden waar ik heb gewoond en gewerkt in China is de “Nong Tang” snel aan het verdwijnen, en daarmee ook de manier van leven. Dit zal niet alleen een groot verlies voor China en zijn kleine gemeenschappen zijn, maar ook een cultureel verlies voor de wereld.

 

 

Foto’s en tekst – Mark Hobbs

 

 

ze zijn jong

Mark is leraar Engels in China sinds begin 2004 en heeft in diverse Chinese steden aan universiteiten Engelse les gegeven aan eerste en tweedejaars studenten. Op dit moment geeft hij les in Zhuzhou, Hunan provincie. Daarvoor gaf hij les in steden als Hangzhou, Huaihua, Guilin, Yantai, Chaozhou en Taiyuan.

Hij woont in China met zijn vrouw en twee dochters. Mark komt oorspronkelijk uit Londen, maar groeide op in Melbourne, Australiê waar hij onder andere werkte als filmregisseur, grafisch ontwerpen en kunstenaar.

Mark bouwt op dit moment een huis in een klein kustplaatsje in het zuiden van de Filipijnen, waar zijn vrouw vandaan komt. Het lesgegeven geeft hem (meestal) veel plezier, maar tegenwoordig vindt hij vooral voldoening in zijn rol als vader en echtgenoot.

Mark zal van tijd tot tijd bijdragen leveren aan deze site, met een eigen kijk op “Het Rijk van het Midden”. Zijn fotografie laat een weinig gefotografeerd en veelal onbekend China zien.

studenten

foto: Mark Hobbs

 

Eén van mijn drie ‘non-english major’ klassen aan het “Taiyuan Institute of Technology”, Taiyuan, Shanxi provincie. Ik vroeg mijn studenten een opstel te maken over wat ze weten van de geschiedenis van hun families. Dit is van één van mijn studenten (noot: in de engelse versie zijn de spellings- en grammaticafouten ongemoeid gelaten, in de Nederlandse vertaling is dit, behoudens de korte zinnen, niet te zien).

Mijn grootmoeder was geboren in een arme familie. Ze moest werken als dienstmeid voor een landheer. Ze heeft veel geleden. Ze had niet genoeg te eten en niet genoeg kleren om zich tegen de kou te beschermen. Ze werd niet eerlijk behandeld door haar meester.

Mijn grootmoeder ging er niet op vooruit. Haar voeten waren ingebonden en deden erg pijn. Ze kreeg vijf kinderen. Helaas stierven drie van hen van de honger. Dit maakte mijn grootmoeder erg verdrietig. Ze huilde en ze huilde drie dagen lang. En wat nog erger was, haar man stierf aan een ziekte. Ze was weduwe gedurende dertig jaar van ontberingen en moeilijkheden.

Het leven van mijn moeder was een beetje beter, omdat ze geboren werd op het moment dat het Nieuwe China werd geboren. Mijn moeder is niet erg lang, maar ze is erg vriendelijk en mooi. Zij was teder naar ons. Uiteraard was haar leven niet erg bevredigend. Ze moest de kost verdienen met hard werken. Op koude dagen ging ze erop uit om gras te vinden voor de varkens, om kolen te sjouwen voor de verwarming en ze bleef op om voor ons kleren te naaien. Haar leven was gewijd aan de familie.

Ik had moeite deze en andere studenten een cijfer te geven voor hun opstel; het raakte me op een manier die ik niet kan uitleggen. Het enige was ik tegen de klas heb gezegd was “jullie hebben het erg goed gedaan …”