Peking, De “kleine paraplu” kleuterschool

 

Er zijn drie kleuterscholen in het Huang Gang dorp, een woonwijk in het noorden van Peking.

 

De “kleine paraplu” kleuterschool bevindt zich in een hutong en richt zich op kinderen van migranten die in het dorp wonen. De 300 vierkante meter grote kleuterschool is, volgens de leraren, gepositioneerd in het middensegment. Niet zo goed als in de stad, maar beter dan gemiddeld.

 

 

We praten met twee leraren in de kleuterschool: meneer Gu Yunhe en mevrouw Gao Yanbo.

 

“Kleine paraplu” is 2,5 jaar geleden opgericht als een privéschool voor ouders die gedurende de dag werken. Alle ouders zijn migranten, afkomstig uit andere provincies. Dit betekent dat er een groot verloop is omdat ouders voor werk van stad naar stad trekken.

 

 

De kleuterschool functioneert eigenlijk meer als een crèche dan een school. Er wordt wel een aantal basislessen gegeven. De kinderen leren liedjes, tellen, Chinese taal en een paar simpele woorden en zinnen in het Engels. Er worden geen rapporten van de kinderen bijgehouden.

 

 

We bezochten de school in februari op een moment dat de meeste ouders met hun kinderen nog bij familie in de provincie waren voor de jaarlijkse grote vakantie rondom Chinees Nieuwjaar. Er waren dan ook slecht 17 kinderen, allemaal in dezelfde klas. Het oudste kind is zes jaar oud en de jongste net twee jaar. In maart, wanneer alle kinderen weer terug zijn gekeerd, worden de kinderen ingedeeld in verschillende klassen al naar gelang de leeftijd.

 

 

Ouders hoeven geen extra bedrag te betalen aan de privéschool voor het feit dat ze niet beschikken over een permanente verblijfsvergunning in Peking (de hukou). Vanwege het hoge verloop wordt het schoolgeld per maand betaald: 200 RMB, inclusief de lunch die door de leraren bereid wordt.

 

 

We zien een kleine rode emmer in het klaslokaal. Het wordt gebruikt voor kinderen die te jong zijn om van het openbare toilet gebruik te maken. Oudere kinderen worden door een leraar begeleid wanneer ze van het openbare toilet gebruik maken (in dorpen zoals Huang Gang zijn er geen toiletten in gebouwen vanwege het beperkte rioolnetwerk).

 

 

De kinderen dragen binnen allemaal een jas terwijl een elektrische ventilator voor wat warmte zorgt. Als het kouder wordt zorgen een air conditioner en op kolen gestookte kachels voor de verwarming.

 

 

 

Peking, Een wandeling door het dorp van de zeven bomen

 

In de afgelopen 20 jaar is de stedelijke ontwikkeling van Peking in een razend tempo gegaan. Je kunt vanaf het centrum wel een uur in iedere richting rijden en je ziet overal nieuwe hoogbouw. 15 jaar geleden was de derde ringweg (aangelegd in 1994) nog zo’n beetje de grens van het ontwikkelde gebied. Nu is er een 6de ringweg  en de ontwikkeling heeft zich zelfs uitgebreid tot buiten deze ring (die al tot zo’n 40 km van het centrum verwijderd is).

 

Tussen de nieuwe wijken kun je nog steeds dorpen (gehuchten) vinden in de landelijke gebieden van de stad. Veel van deze dorpen zijn in de afgelopen jaren verdwenen, terwijl andere dorpen juist gegroeid zijn met woningen voor migranten werkers. Vaak zijn de faciliteiten beperkt en de kwaliteit van de huizen laat veel te te wensen over. We hebben veel van deze dorpen bezocht. Het valt op dat in sommige dorpen voorzieningen zoals openbare toiletten (huizen hebben in deze gebieden geen toiletten) gemoderniseerd zijn en dat de basis infrastructuur, zoals water en riolering, vernieuwd is. In andere dorpen is er juist sprake van verval, soms omdat het gebied gesloopt gaat worden om plaats te maken voor nieuwe hoogbouw.

 

 

Het dorp van de zeven bomen is zo’n dorp in de stad en ligt tussen de 4de en de 5de (oostelijke) ringwegen. We wandelden er rond en praatten met bewoners.

 

Meneer He Mingyong komt uit Chongqing, Hij woont in een huis aan een smalle hutong met zijn vrouw en zoon. Zijn vader is momenteel op bezoek. Hij blijft voor twee maanden en heeft in Peking samen met de familie van zijn zoon het Chinese Nieuwjaar gevierd.

Het huis, kleiner dan 30 m2, heeft twee slaapkamers en een kleine ruimte in het midden voor koken en het doen van de was.  Voor verwarming in the winter en voor het koken wordt op kolen gestookt. De huur van het huis is 450 RMB/month.

 

Meneer He kwam tweeënhalf jaar geleden naar Peking. Hij verdient de kost met het maken van fijn gemaakte decoraties in huizen die gerenoveerd worden. Op dit moment doet hij de huishouding omdat hij nog geen nieuwe opdrachten heeft gekregen na afloop van de vakantie rond Chinees Nieuwjaar. De beloning voor het werk in Peking is ongeveer hetzelfde als in Chongqing, maar in Peking zijn er meer mogelijkheden opdrachten te krijgen. Hij heeft er daarom voor gekozen in Peking te blijven.

 

De zoon van meneer He is negen jaar oud en gaat naar de lagere school in de buurt. Omdat de familie niet beschikt over een Peking hukou, moesten ze 3000 RMB extra betalen voor de toelating van hun zoon op de school.

 

 

We komen in een huis met een binnenplaats. Rond de binnenplaats zijn één-kamer-familiewoningen gegroepeerd.

 

 

Eén van de bewoners verteld ons dat er meer dan 10 families in het huis leven. De eigenaar woont in een ander huis in hetzelfde dorp. De bewoonster komt uit Sichuan en verdient, net als meneer He, de kost met het fijnere decoratiewerk tijdens renovaties van woningen. Ze vertelt dat de bewoners in dit dorp uit alle windstreken van China komen.   Haar kamer bestaat uit twee stapelbedden en een kachel in het midden die gebruikt wordt voor de verwarming en voor het koken.

 

 

Een arbeider, afkomstig uit de Henan provincie, trekt onze aandacht. Hij haalt radiatoren van auto’s uit elkaar ten behoeve van recycling. Het zijn zijn klompen die opvallen.

 

Hij vertelt dat de klompen uit Henan komen. Ze worden “Grasschoenen” genoemd omdat ze vroeger van droog gras werden gemaakt. Tegenwoordig wordt katoen en ander textiel gebruikt om de klompen te maken. De oppervlakte van de klompen wordt ingesmeerd met Tung olie (gemaakt van noten van de Tung boom). De klompen hebben dikke zolen van hout. Ze zien er misschien zwaar uit, maar ze zijn vrij licht. De arbeider is gesteld op zijn klompen omdat ze warm, stevig en van goede kwaliteit zijn. Grasschoenen, zegt hij, zijn erg geschikt voor mijn werk en kunnen wel langer dan 5 jaar meegaan. De prijs voor een paar van deze klompen in Henan is 50 RMB.

 

 

We passeren een groep die mahjong speelt en praten vervolgens met twee vrouwen, beide afkomstig uit Henan. Binnenkort beginnen ze met het bewerken van het land rondom het huis. Ze zullen er groenten zoals tomaten, bonen en pepers gaan verbouwen. In de zomer hoeven ze niet naar de markt om groenten te kopen. De oogst van groenten van eigen land is genoeg voor beide families.

 

 

Iets verder komen we een bewaker tegen. Hij komt uit Qinhuangdao (een stad in de Hebei provincie). Over een paar dagen kan hij met pensioen en zal dan naar zijn geboorteplaats terugkeren. Hij draagt een houweel bij zich en vertelt dat sommige mensen illegaal huizen hadden gebouwd. Hij en zijn collega’s zijn vervolgens gevraagd deze huizen af te breken.

 

 

 

Peking, Jiu Xianqiao Community

 

De Jiu Xianqiao wijk is, qua architectuur en atmosfeer, anders dan andere wijken die ik ken in Peking. De bouwstijl is Europees, de gebouwen zijn slechts 3 verdiepingen hoog, er is veel ruimte tussen de gebouwen en er staan overal hoge bomen die in de zomer voor verkoeling zorgen.

Zonder de achtergrond te kennen roept een eerste bezoek, ondanks de duidelijke staat van verval, gevoelens van nostalgie op.

 

De Jiu Xianqiao wijk bestaat uit verschillende woonblokken die in de jaren 50 van de vorige eeuw allemaal door Europese architecten zijn ontworpen. Sommige blokken zijn gebouwd door de Oost-Duitsers, andere door de Russen. De wooncomplexen dienden als huisvesting voor fabrieksarbeiders in de 718 fabriekswijk (“Joint Factory 718”) en de 506 fabriekswijk. Het nu beroemde “798 Art District” was destijds een fabrieksterrein dat onderdeel was van de 718 wijk en was voornamelijk gericht op de productie van elektronische apparatuur.

De naam “Joint Factory” verwijst naar de initiële samenwerking met de Sovjet-Unie om fabrieken op te zetten en was onderdeel van het eerste vijfjarenplan van de Volksrepubliek China. Toen de Russen hun interesse in het project verloren namen de Oost-Duitsers het initiatief over en hielpen de Chinezen om de fabriekswijk op te zetten.

 

We bezoeken het No.4 Jiu Xianqiao blok dat werd gebouwd in 1956. Lang geleden alweer zijn de units met slaapvertrekken voor de arbeiders aangepast zodat ze als appartementen konden worden bewoond. Volgens bewoners zijn de gebouwen destijds neergezet met de verwachting dat ze 12 jaar dienst zouden doen. Echter nu, bijna 60 jaar later, zijn de gebouwen nog steeds in gebruik zonder dat er ooit een substantiële renovatie heeft plaatsgevonden.

 

 

Een WC moet nog steeds met vijf appartementen gedeeld worden. Pleisterwerk valt van de muur en gebroken ruiten worden niet vervangen. Kortom: de bewoners zijn kwaad en klagen voortdurend over de slechte leefomstandigheden.

Drie jaar geleden plande de overheid een project om de gebouwen te renoveren onder de conditie dat iedere huishouding een bijdrage zou leveren. De meeste bewoners hadden echter niet de middelen voor de gevraagde investering. Het plan mislukte daarom en niemand weet hoe het verder zal gaan.

 

 

Het buurtcomité is een redelijk onafhankelijke organisatie met als doel de mensen te helpen. Ze zijn gehuisvest aan de overkant van de straat in een rood geschilderd en gerenoveerd gebouwencomplex van een ander blok. Volgens mevrouw Gao ligt hun taak voornamelijk bij oplossen van problemen tussen bewoners, het geven van hulp aan mensen in nood en het organiseren van activiteiten voor gepensioneerden zoals sport- en spelactiviteiten en handenarbeid. Mevrouw Gao wilde niet gefotografeerd worden maar laat ons enkele van de creatieve werkjes zien en vertelt enthousiast over de activiteiten die ze voor de buurt organiseert. Ze erkent de slechte leefomstandigheden in de buurt maar weet ook niet of, en wanneer, de situatie zal verbeteren.

 

 

Andere posts gerelateerd aan de Jiu Xianqiao wijk zijn: Peking, De voorbeelden van een goede moraal en Peking, Oost-Duitse architectuur.

 

 

 

 

Peking, Mevrouw Huo

 

Vandaag wandelen we in een arme wijk, slechts 500 meter zuidelijk van het moderne zakendistrict in Peking (CBD). De wijk bestaat uit flatgebouwen en simpele bouwsels van één verdieping die verscholen liggen achter een witte muur in traditioneel Chinese stijl die door de overheid is gebouwd. We ontmoeten er mevrouw Mrs. Huo Zhiqing die ons uitnodigt in haar éénkamerwoning.

 

De kamer is kleiner dan 10 m2 en is de huisvesting voor mevrouw Huo, haar man en hun jongste zoon. De oudste zoon, Xiao He, is 14 jaar oud en gaat naar school in hun geboorteplaats in de Henan provincie. Eens per jaar is de volledige familie bij elkaar tijdens het Chinees Nieuwjaar dat ze in hun geboorteplaats vieren.

 

De kamer heeft geen verwarming en geen water. De huur bedraagt 400 RMB per maand.

 

Mevrouw Huo werkt als schoonmaakster in een kantoorgebouw in de buurt. Haar man verdient geld met het verzamelen van recyclebare flessen. Samen verdienen ze tussen de 2000 en 3000 RMB per maand. Behalve de huur betalen ze iedere maand 600 RMB voor de kleuterschool van hun jongste zoon en sturen ze 600 RMB per maand naar hun oudste zoon. Ze vinden het moeilijk om geld te sparen, vooral door de alsmaar stijgende prijzen in Peking. Mevrouw Huo zegt dat het verdrietig is dat zowel haar ouders als schoonouders niet meer leven en merkt tegelijktijd op dat dit betekent dat ze geen geld meer hoeven te sturen.

 

We vragen of de poster met het paard, aan de buitenkant van de kamer, een speciale betekenis heeft. Echter, de reden om de poster op te hangen is alleen dat daarmee de wind van buiten tegengehouden kan worden. In de winter is de kamer erg koud (de gemiddelde temperatuur in de winter is rond de min 10 graden ‘s nachts).  Er is geen centraal verwarmingssysteem en gebruik van kolen voor verwarming in de kamer is niet toegestaan.

 

Toch, zegt mevrouw Huo, is het leven in Peking stukken beter dan in haar geboorteplaats. Het landschap mag er mooi zijn, maar er is weinig vruchtbaar land. De meeste bewoners van haar dorp gaan naar grote steden, zoals Peking, om er geld te verdienen.

 

 

 

Peking’s verdwijnende hutong wijken

 

 

Ze zijn langzaam aan het verdwijnen, maar je vindt ze nog steeds overal in Peking: de hutong-, of nong tang, wijken die één of twee decennia terug gebouwd zijn.

De gebouwen, meestal met slechts één verdieping, zijn vaak van slechte kwaliteit en ontberen sanitaire voorzieningen. Net als in de oude hutongs in het centrum van Peking, delen bewoners publieke toiletten en voor een douche gaat men naar een badhuis. Een labyrint van kleine steegjes verbindt de huizen binnen de wijk en aan de buitenkant vind je kleine winkeltjes en restaurants die in de dagelijkse levensbehoeften voorzien.

 

Vaak worden deze wijken omringd door moderne hoogbouw. Aan de ene kant levert dit een scherp contrast op tussen de levensomstandigheden van arm en rijk, aan de andere kant karakteriseert het de heterogene omgeving van de stad, waar arm en rijk (nog) niet zijn gescheiden door districten. Dit maakt dat het leven op straat erg levendig is met straatverkopers, kleine eethuisjes en mensen die met elkaar op straat praten, Chinees schaken of een kaartspel spelen.

 

Deze heterogene omgeving is vaak vol verrassingen. Een tijdje geleden werd ik uitgenodigd voor een diner bij een Chinese vriend die in zo’n arme hutongwijk leeft. Het had die dag geregend en voordat ik bij de ingang van het huis was zaten mijn schoenen al helemaal onder de modder. Binnen diende een schaars verlichte ruimte, met in het midden een opklapbare tafel, als eetkamer.  Onze gastheer had een vriend uitgenodigd en we hadden een lang gesprek tijdens een goed diner met oude traditionele Peking-gerechten en veel “baijiu” (een sterke drank). Aan het eind van de avond wisselde ik met de vriend naamkaartjes uit. Later thuis, ging ik naar de website, vermeld op het naamkaartje, en kwam ik er achter dat de vriend een zeer machtig en rijk man was. Hij was de tweede man aan het hoofd van één van China’s grootste staatsbedrijven.

 

Uiteindelijk zullen al deze arme hutongwijken verdwijnen en plaats maken voor nieuwbouw (behoudens de honderden jaren oude hutongwijken in het centrum die worden gerestaureerd door de nieuwe rijke elites). Nostalgische gevoelens maken dat veel mensen dit jammer vinden. Maar uit vele gesprekken met bewoners die in deze wijken leven begrijp ik dat de meesten er naar uitkijken om te verhuizen naar een huis met moderne faciliteiten.

 

Leven in de nieuwe hoogbouwwijken brengt, in vergelijking met het leven in de hutongwijken, onvermijdelijk een verlies aan gemeenschapszin met zich mee. Een verlies voor straatfotografen en voor iedereen die houdt van levendige scènes op straat. Voor de bewoners zelf weegt dit echter niet op tegen het comfort dat hun nieuwe behuizing zal bieden. Het soort behuizing waar deze straatfotograaf zelf naar terugkeert na een sessie straatfotografie  …

 

 

 

 

 

Switch to our mobile site