Hutongs

 

Verschillende bijdragen in deze blog zijn al geschreven over hutongs of nong tangs en we zullen dit blijven doen in contexten. De vorige bijdragen waren geschreven binnen de context van de veranderingen in China’s sociale leefomgevingen, met de hutong als symbool voor een (verdwijnende) traditionele levensstijl. Vandaag gaat het alleen over de romantische en nostalgische gevoelens die de vele bezoekers ervaren bij een bezoek aan een hutongwijk.

 

Links een bewoner die de toegang naar een binnenplaats in een hutong met water besprekeld na een zandstorm in Peking. Rechts een blik op de toegang naar een binnenplaats in de oude binnenstad van PingYao, in de Shanxi provincie.

 

 

Peking’s verdwijnende hutong wijken

 

 

Ze zijn langzaam aan het verdwijnen, maar je vindt ze nog steeds overal in Peking: de hutong-, of nong tang, wijken die één of twee decennia terug gebouwd zijn.

De gebouwen, meestal met slechts één verdieping, zijn vaak van slechte kwaliteit en ontberen sanitaire voorzieningen. Net als in de oude hutongs in het centrum van Peking, delen bewoners publieke toiletten en voor een douche gaat men naar een badhuis. Een labyrint van kleine steegjes verbindt de huizen binnen de wijk en aan de buitenkant vind je kleine winkeltjes en restaurants die in de dagelijkse levensbehoeften voorzien.

 

Vaak worden deze wijken omringd door moderne hoogbouw. Aan de ene kant levert dit een scherp contrast op tussen de levensomstandigheden van arm en rijk, aan de andere kant karakteriseert het de heterogene omgeving van de stad, waar arm en rijk (nog) niet zijn gescheiden door districten. Dit maakt dat het leven op straat erg levendig is met straatverkopers, kleine eethuisjes en mensen die met elkaar op straat praten, Chinees schaken of een kaartspel spelen.

 

Deze heterogene omgeving is vaak vol verrassingen. Een tijdje geleden werd ik uitgenodigd voor een diner bij een Chinese vriend die in zo’n arme hutongwijk leeft. Het had die dag geregend en voordat ik bij de ingang van het huis was zaten mijn schoenen al helemaal onder de modder. Binnen diende een schaars verlichte ruimte, met in het midden een opklapbare tafel, als eetkamer.  Onze gastheer had een vriend uitgenodigd en we hadden een lang gesprek tijdens een goed diner met oude traditionele Peking-gerechten en veel “baijiu” (een sterke drank). Aan het eind van de avond wisselde ik met de vriend naamkaartjes uit. Later thuis, ging ik naar de website, vermeld op het naamkaartje, en kwam ik er achter dat de vriend een zeer machtig en rijk man was. Hij was de tweede man aan het hoofd van één van China’s grootste staatsbedrijven.

 

Uiteindelijk zullen al deze arme hutongwijken verdwijnen en plaats maken voor nieuwbouw (behoudens de honderden jaren oude hutongwijken in het centrum die worden gerestaureerd door de nieuwe rijke elites). Nostalgische gevoelens maken dat veel mensen dit jammer vinden. Maar uit vele gesprekken met bewoners die in deze wijken leven begrijp ik dat de meesten er naar uitkijken om te verhuizen naar een huis met moderne faciliteiten.

 

Leven in de nieuwe hoogbouwwijken brengt, in vergelijking met het leven in de hutongwijken, onvermijdelijk een verlies aan gemeenschapszin met zich mee. Een verlies voor straatfotografen en voor iedereen die houdt van levendige scènes op straat. Voor de bewoners zelf weegt dit echter niet op tegen het comfort dat hun nieuwe behuizing zal bieden. Het soort behuizing waar deze straatfotograaf zelf naar terugkeert na een sessie straatfotografie  …

 

 

 

 

 

China’s verdwijnende steegjes

Ningbo, Zhejiang Provincie. Foto: Mark Hobbs

 

Deze vaak donkere, en soms op het eerste gezicht deprimerende plaatsen fascineren me. Niet alleen als fotograaf, maar ook omdat ze me herinneren me aan de lange, smalle steegjes waar ik vaak wandelde in mijn 20-er en 30-er jaren toen ik  in Fitzroy woonde, een wijk in de binnenstad van Melbourne, Australië. Deze steegjes in Melbourne waren zo gebouwd om zeer praktische redenen. Ze gaven gemakkelijk toegang tot de ‘achtertuin’ en het ‘privégedeelte’ van het huis (het buitentoilet). De “nachtman” (zoals hij genoemd werd) verzamelde het menselijk afval door middel van een luik strategisch geplaatst in de muur van het toilet. Het merendeel van de huizen werden gebouwd tussen 1860 en 1900, zonder goed sanitair en met de huizen aan de straatkant en de steegjes achter de huizen.

Ningbo, Zhejiang. China. Foto: Mark Hobbs

 

In China is het steegje of “Nong Tang” de “straat”. Ze zijn een doolhof van donkere hoeken en ommuurde binnenplaatsen, met geheimen achter elke bocht. Voor de meeste ‘Westerse’ ogen zijn ze deprimerende, door armoede getroffen plaatsen; maar ik vind ze fascinerend, ze geven een glimp van een manier van leven die snel aan het verdwijnen is in China.

 

Het aspect van een gemeenschap die deze plaatsen kenmerkt, kan niet worden vervangen door hoge flatgebouwen of  bungalowwoningen in Westerse stijl. De bebouwing in de Hutong (traditioneel Chinese nauw straatje met lage woningen van vaak één verdieping) is natuurlijk een integraal onderdeel van de “Nong tang”. Ze bestaan uit ommuurde binnenplaatsen met de vertrekken van de familiewoning(-en) rondom de centrale binnenplaats. Zij geven tegelijkertijd ruimte voor privacy en gemeenschapszin. In veel van de steden waar ik heb gewoond en gewerkt in China is de “Nong Tang” snel aan het verdwijnen, en daarmee ook de manier van leven. Dit zal niet alleen een groot verlies voor China en zijn kleine gemeenschappen zijn, maar ook een cultureel verlies voor de wereld.

 

 

Foto’s en tekst – Mark Hobbs

 

 

Switch to our mobile site