Peking, Autowasbedrijf

 

 

Meneer Chen (hier beneden afgebeeld in het midden) komt uit de Hubei provincie en werkt in het autowasbedrijf van zijn broer in het Xicheng district van Peking. Alle auto’s worden met de hand gewassen. Het kost tussen de 2 en 3 minuten om met vier man een auto te wassen en de prijs is 25 RMB.

 

 

 

 

Volgens meneer Chen verkiezen eigenaren van een luxe auto het wassen met de hand. De meest luxueuze auto die hij ooit heeft gewassen was een Rolls-Royce.

 

Het autowasbedrijf heeft 7 werknemers en ze komen allemaal uit hetzelfde dorp in de Hubei provincie. Ze kunnen met hun werk tussen de 2.000 RMB en 2.500 RMB per maand verdienen.

 

 

 

 

Peking, Zojuist aangekomen

 

Iets meer dan 10 mensen uit een klein dorp in de Sichuan provincie zijn zojuist in Peking gearriveerd om op een bouwproject te werken. Ze wachten op de bus die hen naar hun onderkomen zal brengen. Voorheen leefden er ongeveer 3.000 mensen in hun dorp, maar tegenwoordig werkt meer dan de helft van hen in de grote steden.

 

We praten met één van de vrouwelijke werkers. Ze vertelt dat meer en meer vrouwelijke werkers naar de stad trekken om op bouwplaatsen te werken. Net als zij. “Er is geen toekomst als je in het dorp blijft”, zegt ze.

 

 

Ze heeft een 16 jaar oud kind dat op de middelbare school in het dorp studeert. Ze vond dat haar kind niet zoveel zorg meer nodig had en besloot in de grote stad geld te gaan verdienen om het collegegeld voor haar kind’s toekomstige studie bij elkaar te sparen. Haar ouders zorgen nu thuis voor haar kind.

 

Verschillende werkers antwoorden, wanneer gevraagd of ze persoonlijke bezittingen zoals foto’s van familieleden hebben meegenomen, dat ze alleen bruikbare dingen, zoals een dekbed, kleding en enkele dagelijkse benodigdheden, hebben meegebracht.

 

 

 

Peking, De “kleine paraplu” kleuterschool

 

Er zijn drie kleuterscholen in het Huang Gang dorp, een woonwijk in het noorden van Peking.

 

De “kleine paraplu” kleuterschool bevindt zich in een hutong en richt zich op kinderen van migranten die in het dorp wonen. De 300 vierkante meter grote kleuterschool is, volgens de leraren, gepositioneerd in het middensegment. Niet zo goed als in de stad, maar beter dan gemiddeld.

 

 

We praten met twee leraren in de kleuterschool: meneer Gu Yunhe en mevrouw Gao Yanbo.

 

“Kleine paraplu” is 2,5 jaar geleden opgericht als een privéschool voor ouders die gedurende de dag werken. Alle ouders zijn migranten, afkomstig uit andere provincies. Dit betekent dat er een groot verloop is omdat ouders voor werk van stad naar stad trekken.

 

 

De kleuterschool functioneert eigenlijk meer als een crèche dan een school. Er wordt wel een aantal basislessen gegeven. De kinderen leren liedjes, tellen, Chinese taal en een paar simpele woorden en zinnen in het Engels. Er worden geen rapporten van de kinderen bijgehouden.

 

 

We bezochten de school in februari op een moment dat de meeste ouders met hun kinderen nog bij familie in de provincie waren voor de jaarlijkse grote vakantie rondom Chinees Nieuwjaar. Er waren dan ook slecht 17 kinderen, allemaal in dezelfde klas. Het oudste kind is zes jaar oud en de jongste net twee jaar. In maart, wanneer alle kinderen weer terug zijn gekeerd, worden de kinderen ingedeeld in verschillende klassen al naar gelang de leeftijd.

 

 

Ouders hoeven geen extra bedrag te betalen aan de privéschool voor het feit dat ze niet beschikken over een permanente verblijfsvergunning in Peking (de hukou). Vanwege het hoge verloop wordt het schoolgeld per maand betaald: 200 RMB, inclusief de lunch die door de leraren bereid wordt.

 

 

We zien een kleine rode emmer in het klaslokaal. Het wordt gebruikt voor kinderen die te jong zijn om van het openbare toilet gebruik te maken. Oudere kinderen worden door een leraar begeleid wanneer ze van het openbare toilet gebruik maken (in dorpen zoals Huang Gang zijn er geen toiletten in gebouwen vanwege het beperkte rioolnetwerk).

 

 

De kinderen dragen binnen allemaal een jas terwijl een elektrische ventilator voor wat warmte zorgt. Als het kouder wordt zorgen een air conditioner en op kolen gestookte kachels voor de verwarming.

 

 

 

Peking, Een wandeling door het dorp van de zeven bomen

 

In de afgelopen 20 jaar is de stedelijke ontwikkeling van Peking in een razend tempo gegaan. Je kunt vanaf het centrum wel een uur in iedere richting rijden en je ziet overal nieuwe hoogbouw. 15 jaar geleden was de derde ringweg (aangelegd in 1994) nog zo’n beetje de grens van het ontwikkelde gebied. Nu is er een 6de ringweg  en de ontwikkeling heeft zich zelfs uitgebreid tot buiten deze ring (die al tot zo’n 40 km van het centrum verwijderd is).

 

Tussen de nieuwe wijken kun je nog steeds dorpen (gehuchten) vinden in de landelijke gebieden van de stad. Veel van deze dorpen zijn in de afgelopen jaren verdwenen, terwijl andere dorpen juist gegroeid zijn met woningen voor migranten werkers. Vaak zijn de faciliteiten beperkt en de kwaliteit van de huizen laat veel te te wensen over. We hebben veel van deze dorpen bezocht. Het valt op dat in sommige dorpen voorzieningen zoals openbare toiletten (huizen hebben in deze gebieden geen toiletten) gemoderniseerd zijn en dat de basis infrastructuur, zoals water en riolering, vernieuwd is. In andere dorpen is er juist sprake van verval, soms omdat het gebied gesloopt gaat worden om plaats te maken voor nieuwe hoogbouw.

 

 

Het dorp van de zeven bomen is zo’n dorp in de stad en ligt tussen de 4de en de 5de (oostelijke) ringwegen. We wandelden er rond en praatten met bewoners.

 

Meneer He Mingyong komt uit Chongqing, Hij woont in een huis aan een smalle hutong met zijn vrouw en zoon. Zijn vader is momenteel op bezoek. Hij blijft voor twee maanden en heeft in Peking samen met de familie van zijn zoon het Chinese Nieuwjaar gevierd.

Het huis, kleiner dan 30 m2, heeft twee slaapkamers en een kleine ruimte in het midden voor koken en het doen van de was.  Voor verwarming in the winter en voor het koken wordt op kolen gestookt. De huur van het huis is 450 RMB/month.

 

Meneer He kwam tweeënhalf jaar geleden naar Peking. Hij verdient de kost met het maken van fijn gemaakte decoraties in huizen die gerenoveerd worden. Op dit moment doet hij de huishouding omdat hij nog geen nieuwe opdrachten heeft gekregen na afloop van de vakantie rond Chinees Nieuwjaar. De beloning voor het werk in Peking is ongeveer hetzelfde als in Chongqing, maar in Peking zijn er meer mogelijkheden opdrachten te krijgen. Hij heeft er daarom voor gekozen in Peking te blijven.

 

De zoon van meneer He is negen jaar oud en gaat naar de lagere school in de buurt. Omdat de familie niet beschikt over een Peking hukou, moesten ze 3000 RMB extra betalen voor de toelating van hun zoon op de school.

 

 

We komen in een huis met een binnenplaats. Rond de binnenplaats zijn één-kamer-familiewoningen gegroepeerd.

 

 

Eén van de bewoners verteld ons dat er meer dan 10 families in het huis leven. De eigenaar woont in een ander huis in hetzelfde dorp. De bewoonster komt uit Sichuan en verdient, net als meneer He, de kost met het fijnere decoratiewerk tijdens renovaties van woningen. Ze vertelt dat de bewoners in dit dorp uit alle windstreken van China komen.   Haar kamer bestaat uit twee stapelbedden en een kachel in het midden die gebruikt wordt voor de verwarming en voor het koken.

 

 

Een arbeider, afkomstig uit de Henan provincie, trekt onze aandacht. Hij haalt radiatoren van auto’s uit elkaar ten behoeve van recycling. Het zijn zijn klompen die opvallen.

 

Hij vertelt dat de klompen uit Henan komen. Ze worden “Grasschoenen” genoemd omdat ze vroeger van droog gras werden gemaakt. Tegenwoordig wordt katoen en ander textiel gebruikt om de klompen te maken. De oppervlakte van de klompen wordt ingesmeerd met Tung olie (gemaakt van noten van de Tung boom). De klompen hebben dikke zolen van hout. Ze zien er misschien zwaar uit, maar ze zijn vrij licht. De arbeider is gesteld op zijn klompen omdat ze warm, stevig en van goede kwaliteit zijn. Grasschoenen, zegt hij, zijn erg geschikt voor mijn werk en kunnen wel langer dan 5 jaar meegaan. De prijs voor een paar van deze klompen in Henan is 50 RMB.

 

 

We passeren een groep die mahjong speelt en praten vervolgens met twee vrouwen, beide afkomstig uit Henan. Binnenkort beginnen ze met het bewerken van het land rondom het huis. Ze zullen er groenten zoals tomaten, bonen en pepers gaan verbouwen. In de zomer hoeven ze niet naar de markt om groenten te kopen. De oogst van groenten van eigen land is genoeg voor beide families.

 

 

Iets verder komen we een bewaker tegen. Hij komt uit Qinhuangdao (een stad in de Hebei provincie). Over een paar dagen kan hij met pensioen en zal dan naar zijn geboorteplaats terugkeren. Hij draagt een houweel bij zich en vertelt dat sommige mensen illegaal huizen hadden gebouwd. Hij en zijn collega’s zijn vervolgens gevraagd deze huizen af te breken.

 

 

 

Peking, Onderkomen voor bouwvakkers

 

Han Yunpeng, Han Zhaojian en Mao Zhongyu zijn bouwvakkers. Ze hebben hun onderkomen in een prefab-behuizing van metaal, zoals je die overal in Peking ziet met hun witte muren en blauwe kozijnen. De behuizing staat op het kruispunt van Jiu Xianqiao. Werkers op de bouwplaats komen uit diverse provincies in China. Echter, alle kamergenoten in hun slaapzaaltje komen uit hetzelfde dorp in Jining, een gebied in de Shandong provincie. Het dorp telt ongeveer 1.300 inwoners, waarvan twee derde de familienaam “Han” draagt. Han Yunpeng, Han Zhaojian en Mao Zhongyu vertellen dat ze, ook voordat ze naar Peking kwamen, al goede vrienden waren.

 

De werkers in dit project (voor een nieuwe metrolijn) hebben één week dagdienst, gevolgd door één week nachtdienst.  Ze krijgen betaald aan het einde van het project als de bouw is afgerond. De hoogte van de betaling hangt dan af van het aantal uren dat ze gewerkt hebben. Hoe meer uren, hoe meer geld. Het is om die reden dat ze bijna nooit om verlof vragen.  Meestal werken ze zeven dagen per week en gaan ze niet terug naar hun familie, behalve tijdens Chinees Nieuwjaar en tijdens het oogstseizoen. Gemiddeld kunnen ze rond de 3.000 RMB per maand verdienen. Omdat ze geen huur en niet voor eten hoeven te betalen, besteden ze erg weinig geld op een dag.

 

Wanneer we ze vragen wat ze van plan zijn te doen met al het geld dat ze sparen, is het antwoord dat dit geld bestemd is voor de opleiding van hun kinderen en dat er ook geld opzij gelegd wordt voor de toekomstige bruiloften van hun kinderen.

 

Ieder van hen heeft een zoon. De zoon van Han Yunpeng is inmiddels een twintiger en studeert medicijnen aan een school in Jining. Het schoolgeld is 600 RMB per maand. Daarnaast stuurt Han Yunpeng zijn zoon 1.000 RMB per maand voor levensonderhoud. “Hij heeft een gezonde voeding nodig”.

 

Han Zhaojian zegt dat van de mensen uit hun dorp er tegenwoordig meer in de grote stad werken dan er op het land werken. Meestal zorgen nu de vrouwen voor de gewassen op het land.

 

Het feit dat ze onder één dak leven heeft ze alleen maar dichter tot elkaar gebracht. In hun vrije tijd, zegt Mao Zhongyu, lezen ze kranten en tijdschriften en gaan ze uit voor een wandeling op straat. Soms gaan ze winkelen om cadeaus voor de familie te kopen. De prijzen zijn betaalbaar.

 

Gevraagd naar hoe ze het leven in Peking ervaren, geven ze alle drie aan erg tevreden te zijn. De werkomstandigheden zijn goed omdat ze op een project van de overheid zitten. Het eten is goed en aan het eind van het jaar krijgen ze drank (BaiJiu) en fruit. De kamer wordt verwarmd door een airconditioner en ze kunnen hun familie bellen wanneer ze maar willen.

 

 

 

Peking, Meneer Wang en mevrouw Li

 

Het echtpaar, meneer Wang Longsheng en mevrouw Li Yanhong, komt uit de provincie Shaanxi. Ze werken voor de overheid en hun werk bestaat uit het schoonmaken van straten in de wijk Lidu.

 

De werkuren zijn van 6 uur ‘s ochtends tot 5 uur ‘s middags, zeven dagen per week. Hun gezamenlijke inkomen per maand is 3.000 RMB. Ze wonen in een huis dat door de overheid ter beschikking wordt gesteld en waar een groot erf bijhoort waar ze het verzamelde afval kunnen sorteren en opslaan. Omdat ze geen huur hoeven te betalen kunnen ze een aardig bedrag per maand sparen. Voor hun levensonderhoud hebben ze 300 RMB per maand per persoon nodig.

 

Het lijkt er op dat meneer Wang en mevrouw Li het erg goed met elkaar kunnen vinden. Wanneer we vragen wat het geheim is van een gelukkig huwelijk, vertelt meneer Wang dat ze, in de 19 jaar dat ze samen zijn, nog geen één keer ruzie hebben gehad. Wanneer er een verschil van mening is dan proberen ze zich in de positie van de ander te verplaatsen en te begrijpen waarom de ander zo verschillend denkt of voelt.

 

Meneer Wang nodigt ons uit in zijn huis. De familie leeft in een rustige hutong. Het huis is ruim en heeft een goede verwarming in de winter. Aan de voorkant van het huis stroomt een rivier en tussen de rivier en het huis ligt een park.

 

Zoals veel huizen in hutongs, is er geen badkamer. Ze moeten het openbare toilet in de wijk gebruiken en voor een douche gaan ze naar een badhuis. Doorgaans betalen ze 20 RMB voor een douche in plaats van de reguliere 10 RMB. Voor 20 RMB krijg je een privéruimte voor twee personen (voor twee mannen of twee vrouwen; gemengde ruimtes voor mannen en vrouwen kom je in Chinese badhuizen niet tegen).

 

Hun 18 jaar oude zoon woont samen met hen. Hij heeft zijn middelbare school in hun geboorteplaats in Shaanxi afgemaakt en is daarna naar Peking gekomen voor werk. Soms heeft hij een part-time baan, maar op het moment is hij werkloos. Hij besteedt de meeste tijd aan chatten en het spelen van games op Internet. Soms doet hij “sit-ups” om zijn conditie op peil te houden.

Zijn haar heeft hij oranje geverfd. Volgens hem is dit erg “in” bij zijn leeftijdsgenoten.

Op de middelbare school zat hij in een klas van 60 tot 70 leerlingen. Bijna al zijn klasgenoten zijn naar grote steden gegaan of zijn van plan om dit te doen. Behalve de leerlingen die de hoogste cijfers hadden; die zijn naar de universiteit gegaan.

 

 

Wanneer we meneer Wang bezoeken, ontmoeten we zijn moeder en schoonmoeder. Ze zijn een paar weken op bezoek in Peking. Hun echtgenoten zijn thuis gebleven om voor het land, waarop ze maïs verbouwen, te zorgen.

 

Volgens meneer Wang vinden ze het allemaal prettig om in Peking te wonen. Gevraagd wat hij het meeste mist, is zijn antwoord (zoals we al vaak hoorden van mensen die uit Shaanxi komen) de Yangrou Paomo, een beroemd gerecht met pitabrood gedrenkt in soep van lamsvlees.

 

 

 

Peking, Mevrouw Huo

 

Vandaag wandelen we in een arme wijk, slechts 500 meter zuidelijk van het moderne zakendistrict in Peking (CBD). De wijk bestaat uit flatgebouwen en simpele bouwsels van één verdieping die verscholen liggen achter een witte muur in traditioneel Chinese stijl die door de overheid is gebouwd. We ontmoeten er mevrouw Mrs. Huo Zhiqing die ons uitnodigt in haar éénkamerwoning.

 

De kamer is kleiner dan 10 m2 en is de huisvesting voor mevrouw Huo, haar man en hun jongste zoon. De oudste zoon, Xiao He, is 14 jaar oud en gaat naar school in hun geboorteplaats in de Henan provincie. Eens per jaar is de volledige familie bij elkaar tijdens het Chinees Nieuwjaar dat ze in hun geboorteplaats vieren.

 

De kamer heeft geen verwarming en geen water. De huur bedraagt 400 RMB per maand.

 

Mevrouw Huo werkt als schoonmaakster in een kantoorgebouw in de buurt. Haar man verdient geld met het verzamelen van recyclebare flessen. Samen verdienen ze tussen de 2000 en 3000 RMB per maand. Behalve de huur betalen ze iedere maand 600 RMB voor de kleuterschool van hun jongste zoon en sturen ze 600 RMB per maand naar hun oudste zoon. Ze vinden het moeilijk om geld te sparen, vooral door de alsmaar stijgende prijzen in Peking. Mevrouw Huo zegt dat het verdrietig is dat zowel haar ouders als schoonouders niet meer leven en merkt tegelijktijd op dat dit betekent dat ze geen geld meer hoeven te sturen.

 

We vragen of de poster met het paard, aan de buitenkant van de kamer, een speciale betekenis heeft. Echter, de reden om de poster op te hangen is alleen dat daarmee de wind van buiten tegengehouden kan worden. In de winter is de kamer erg koud (de gemiddelde temperatuur in de winter is rond de min 10 graden ‘s nachts).  Er is geen centraal verwarmingssysteem en gebruik van kolen voor verwarming in de kamer is niet toegestaan.

 

Toch, zegt mevrouw Huo, is het leven in Peking stukken beter dan in haar geboorteplaats. Het landschap mag er mooi zijn, maar er is weinig vruchtbaar land. De meeste bewoners van haar dorp gaan naar grote steden, zoals Peking, om er geld te verdienen.

 

 

 

Peking, Meneer Xu en zijn vrienden

 

(22 februari 2o11) Meneer Xu en zijn vrienden komen uit een klein plaatsje in de Hebei provincie. Gisteren arriveerden ze in Peking om voor een baas te werken. Via de telefoon hadden ze de afspraken gemaakt. Ze zouden 120 RMB per dag verdienen. Echter, gisteren kwamen ze er achter dat de beloning niet overeenkwam met de verwachtingen (meest belangrijk: maaltijden waren niet inbegrepen). Bovendien had de baas ander werk voor ze in petto dan was afgesproken. Aldus besloten ze terug naar huis te gaan. Het leek me dat ze niet al te goed voorbereid waren toen ze naar Peking kwamen, maar ze hadden al eerder in Peking gewerkt, dus misschien zie ik dat verkeerd.

 

De 200 RMB voor het treinkaartje is een behoorlijk verlies voor allen. Ik vergat het te vragen maar later realiseerde ik me dat ze waarschijnlijk de (winter-)nacht zonder bed hadden doorgebracht. De man in het midden is zich aan het scheren met een elektrisch scheerapparaat dat door iedereen gedeeld werd.

Meneer Xu’s vrouw en kind zijn in Guangzhou waar mevrouw Xu werkt voor 1300 RMB per maand. Ze zien elkaar één keer per jaar, wanneer ze allemaal terugkeren naar de provincie om Chinees Nieuwjaar te vieren.
Meneer Xu zal nu eerst in zijn woonplaats gaan werken en het later nog eens proberen in Peking. Werken in Guangzhou is voor hem geen optie omdat de salarissen daar veel lager zijn dan in Peking.

 

 

Peking, Migrant Worker’s Lunch

Beijing, Migrant workers having lunch

 

Meneer Zhou Quan en mevrouw Mrs. Wu Guangying zijn een stel en komen uit Nanjing in de Jiangsu provincie. Zes jaar geleden kwamen ze naar Peking omdat al hun kinderen het huis uit en getrouwd waren en er verder niets te doen was. In Peking konden werk vinden en geld verdienen. Ze koken maaltijden voor ongeveer 100 migranten die op een bouwproject in de buurt werken.

mr zhou and mrs wu cooking for migrant workersMeneer Zhou en mevrouw Wu leven in de kleine keuken, waar in een hoek een matras op de grond ligt. De keuken met dunne enkelvoudige muren, is niet voorzien van verwarming, ondanks temperaturen van ‘s nachts  gemiddeld -10 graad Celcius in de winter. Ook is er geen TV of meubilair.

Iedere ochtend staan ze op tussen 3 en 4 uur om het ontbijt klaar te maken. Ze koken rijstepap en  maken gestoomde broodjes. Na het ontbijt komt een werkster helpen met schoonmaken en de afwas. Daarna is het tijd om de lunch te bereiden.

Ze hebben drie grote elektrische rijstkokers, maar dat is niet genoeg om een maaltijd voor 100 mensen te maken. Daarom koken ze eerst 3 potten met rijst en daarna nog eens 3. Er wordt iedere keer één gerecht klaargemaakt. Het gerecht bestaat hoofdzakelijk uit rijst, met wat groente en een klein beetje vlees.

In de middag start dezelfde procedure voor het avondeten.

migrant workers lunch 1

migrant workers lunch 2

 

 

Switch to our mobile site