Peking, Over de Rode Vlag, Kangs en Cupping

 

 

In het noorden van Peking brengen we een bezoek aan een dorpje genaamd ShangXinPu. We ontmoeten er meneer Jin Liushi.

 

Meneer Jin is zijn hele leven chauffeur geweest. Hij begon als bestuurder van tractors in het dorp. Later vervoerde hij bouwmaterialen voor de aanleg van snelwegen. Uiteindelijk werd hij taxichauffeur. Nu rijdt hij nog zo af en toe met klanten in zijn privéauto.

 

Zowel meneer Jin als zijn broer zijn de trotse eigenaren van een “Rode Vlag”-limousine (Hongqi in het Chinees). “Rode Vlag” was het merk van een Chinese autoproducent dat in in 1958 geïntroduceerd werd. In de jaren 60 van de vorige eeuw kreeg de “Rode Vlag” de titel “Nationale Auto”. Het was de auto die gebruikt werd door de leiders van het land en voor het vervoer van buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders. De “Rode Vlag” was ook altijd te zien in de militaire parades op de Nationale Dag (1 oktober).

 

Enkele jaren geleden werd de merknaam gewijzigd in Hongqi Shengshi en werd het model “Pentium” op de markt gebracht. De oude “Rode Vlag” auto’s zijn nu een zeldzame verschijning op de weg.

 

Volgens meneer Jin is de “Rode Vlag” vooral populair onder buitenlanders. Hij kocht zijn auto zes jaar geleden om er buitenlandse klanten in rond te rijden. Hij nodigt ons uit voor een ritje zodat we zelf kunnen ervaren hoe comfortabel de auto rijdt. De hoogste snelheid die hij ooit met de auto reed is 180 km per uur.

 

De oudere broer van meneer Jin heeft ook een “Rode Vlag” limousine. Het model van deze auto, die 20 meter verderop geparkeerd staat, is extra lang en ouder dan de auto van meneer Jin.

 

Nadat hij zijn auto aan ons heeft laten zien nodigt meneer Jin ons uit met hem mee te gaan naar zijn huis in het dorp XiaXinPu. Meneer Jin is geboren in de wijk Dongsi Shitiao, midden in de stad. Het huis hier in het dorp was vroeger (ook) van zijn ouders. ShangXinPu en XiaXinPu zijn dorpjes met meer dan 600 jaar geschiedenis. Er woonden lang geleden al meer dan 1000 mensen. Tegenwoordig wonen er veel migranten uit andere delen van China in het dorp.

 

Net als de andere families in deze buurt, woont de familie van meneer Jin in een bungalow. Het is een grote woning met meer dan 200 m2 woonoppervlakte en veel kamers. Volgens meneer Jin zijn er zes kamers aan de achterzijde en vier kamers aan de voorzijde van het huis. Dit komt, zegt hij, omdat toen het huis gebouwd werd dit gebied nog platteland was en er om die reden de ruimte was om grotere woningen te bouwen.

 

Vorige zomer heeft meneer Jin een “kang” in zijn huis gebouwd. Een kang is een soort, van steen gemaakte, oven met een platform waarop een matras wordt gelegd. Ze zijn te vinden in Noord-China. De bovenkant is doorgaans van marmer. In de zomer gebruikt meneer Jin de kang om de vochtigheid uit de lucht te halen. In de winter zorgt de kang voor verwarming. De kang meet ongeveer 2 bij 3 meter waarvan twee derde gebruikt wordt als de basis voor hun bed. Een houten plank ligt tussen de kang en de matras; anders zou de matras te heet worden.

 

Meneer Jin is een gecertificeerd “Senior Health Masseur”, een certificatie die wordt verleend door de Chinese overheid. Hij laat ons de laatste versie zien van juli 2011.

 

Volgens meneer Jin kunnen kleinere aandoeningen, zoals een verkoudheid, met massage verholpen worden. Zijn zoon leert op dit moment ook hoe massagetechnieken toe te passen. Meneer Jin zegt dat het belangrijk is om massagetechnieken te kennen, zeker nu massage is erkend als onderdeel van de traditionele Chinese cultuur.

 

Meneer Jin geeft zijn vrouw vaak een massage. Ze is 52 jaar oud en heeft problemen met haar rugwervel. Met de regelmatige massages van meneer Jin zijn de klachten verdwenen.

 

(Een video van de hieronder beschreven “Cupping”-techniek is twee weken geleden in deze blog gepost: klik hier om de video te zien)


 

Meneer Jin laat ons zijn set met hulpmiddelen voor het toepassen van “cupping” zien. Meer in het bijzonder wil hij ons demonstreren hoe “moving cupping” werkt. Hij zal het onderbeen van zijn vrouw gebruiken voor de demonstratie. Hij pakt met een pincet een pluk katoenen watten, drenkt deze in een brandbare vloeistof en steekt het aan. Dan beweegt hij de brandende pluk watten in een, aan de bovenkant geopend, bolvormig glas. Wanneer het glas heet genoeg is plaats hij het glas met de opening op de plek van het onderbeen waar zijn vrouw klachten heeft. Door de lage druk in het glas wordt de huid in het glas gezogen en krijgt een paarse kleur.  Nu beweegt meneer Jin de huid, door het glas over de huid heen en weer te duwen en trekken. Dit is de “moving cupping” techniek.

 

De vrouw van meneer Jin had een paar dagen geleden een berg beklommen en haar been voelde pijnlijk aan. Tijdens de behandeling wordt het deel van haar been dat pijnlijk is paars. Meneer Jin legt uit dat “fire cupping” zowel goede energie als slechte energie aan het lichaam kan onttrekken.  Wanneer het bewolkt is zal hij geen “cupping”-therapie geven omdat “Yin Qi” dan gemakkelijk in het lichaam kan komen. Yin Qi is een concept uit de traditionele Chinese geneeskunde (en vechtsporten). In massage staat Yin Qi voor het soort energie dat stolt, vochtig maakt of remmend werkt en wordt daarom als een energie beschouwd die niet goed is voor het lichaam. .

 

Meneer Jin’s vrouw zegt dat ze ook “fire cupping” kan uitvoeren, maar dat ze, in tegenstelling tot haar man, niet bekend is met alle acupunctuurpunten op het lichaam. Meneer Jin kan “cupping” en een massage geven waarbij hij de acupunctuurpunten volgt. Dat is de reden dat hij ziektes kan genezen.

 

 

 

Cupping

Als uw Internet verbinding gecensureerd wordt kunt u de YouTube-video, zoals hieronder weergegeven zou moeten zijn, niet zien. U kunt hier een versie in lage resolutie op TuDou zien via de Chinese pagina van deze blog.

 

In de video geeft meneer Jin een demonstratie van “cupping” en, meer in het bijzonder, “moving cupping”. Later deze maand in een nieuwe post: foto’s en een interview met meneer Jin Liushi en zijn vrouw.

 

 

 

Peking, Mevrouw Yu Lixian

 

Mevrouw Yu Lixian, 86 jaar oud en geboren in Hangzhou, groeide op in Shanghai, studeerde in Suzhou en verhuisde in 1956 naar Peking. Voordat mevrouw Yu met pensioen ging werkte ze in een ziekenhuis. In haar eigen woorden heeft ze zich “haar leven lang beziggehouden met het verzorgen van andere mensen”.

Mevrouw Yu helpt mensen met een massage als ze hoofdpijn hebben, pijn in de arm hebben of als er iets mis is met de zenuwen in de rug. Ze wacht nooit op mensen die haar nodig hebben, ze zoekt ze zelf op. “Ze is echt goedhartig!”, zegt Wang Yingxia die op dat moment door mevrouw Yu wordt behandeld.

 

Mevrouw Yu studeerde voor verpleegster toen ze 16 was. Na drie jaar studie en twee jaar stage in een polikliniek werd ze verpleegster. Ze begon met werken nog voordat het “Nieuwe China” bestond. Maar ze werkte niet voor lang in die tijd; “Mijn man stond me niet toe te werken toen ik jong was. Ik heb daarom eigenlijk ook geen pensioen. Nu mijn man er niet meer is leef ik van mijn kinderen.”

Terwijl ze langzaam haar verhaal vertelt, is ze tegelijkertijd bezig met de behandeling van mevrouw Wang. “Spreid je vingers. Voelen ze stijf aan? Doet het ook pijn? Zorg ervoor dat je handen niet meer zo koud worden.”

 

Mevrouw Wang Yingxia komt uit de Hebei provincie. Ze was verkoper. Op dit moment heeft ze geen baan omdat ze tijd moet besteden aan haar zes maand oude kind. Ze zal weer gaan werken als haar kind ouder is. Haar vingers zijn waarschijnlijk zo stijf geworden van het huishouden. Ze werkt altijd met haar handen in koud water.

Peking, “Kapper”

 

In een gebied dat wordt gesloopt zorgen de nog overeindstaande huizen en geïmproviseerde gebouwtjes ervoor dat zaken kunnen worden voortgezet zolang er klanten zijn. In dit geval zijn de klanten constructiewerkers (migranten) die op zoek zijn naar massage en andere diensten. Kleine winkels en restaurants, een biljartclub en “kappers” bedienen de klanten. De straten zijn smering en de geur van afval en publieke toiletten is overweldigend.

 

We spraken een vrouw die als “kapster” ontspanningsdiensten aanbiedt aan haar klanten, vooral ‘s avonds. Ze begint te werken om acht uur ‘s ochtends en sluit haar zaak om tien uur ‘s avonds. Na haar werk keert ze terug naar haar flat niet ver hier vandaan. Ze is afkomstig uit de Anhui provincie en kwam een paar jaar geleden naar Peking. Haar man verdient de kost met de decoratie van huizen. Voordat de sloop begon had ze een veel grotere zaak en gingen de zaken veel beter. Nu is het een tijdelijke plek, slechts een paar vierkante meter, gemaakt van golfplaten en van materiaal dat afkomstig is van de gesloopte gebouwen.

 

Ze lacht wanneer ze begint te praten over haar zoon. Haar zoon heeft een heel brede belangstelling. Hij houdt van schilderen en dansen. Op dit moment leeft hij in het zuiden van China en studeert Information Engineering aan een school voor hoger beroepsonderwijs in Kunming.

Dan verdwijnt haar lach en kijkt ze bedroefd terwijl ze zegt “Moeder noemt hij me nooit meer”.

 

 

 

 

Switch to our mobile site