Beijing Honest Architectural Design Company (BHAD)

 

Het bedrijf Beijing Honest Architectural Design zetelt op de 29ste verdieping van één van de wolkenkrabbers in JianWai SOHO. Het bedrijf wordt gerund door drie partners. We spreken met twee van hen: Yang Chenggang en Tian Bing.

 

Yang: Ik ben geïnteresseerd in architectuur sinds de middelbare school. Eigenlijk had ik, als kind van een jaar of vier, vijf al plezier in het maken van kunst en ontwerpen. Echter, kunst stond in de jaren 70 en 80 in China niet garant voor een goede carrière en mijn ouders hadden de hoop dat ik iets beters zou gaan doen dan kunst maken. Dat is de reden dat ik architect geworden ben.

 

Wanneer bent u begonnen met het maken van ontwerpen?

Yang: In 1994; 17 jaar geleden. Hij (meneer Tian) begon eerder dan ik. Hij doet dit werk al meer dan 20 jaar.

 

Wat was uw eerste project?

Yang: Ik begon projecten met mijn docent toen ik op de universiteit studeerde.  Ik voel daar geen binding mee; ik deed wat me werd opgedragen. Mijn eerste eigen project was de Annwa Mansion bij de Anzhen Bridge met een ontwerp dat me nu behoorlijk naïef voorkomt en dat niet meer past binnen mijn visie op ontwerpen.

 

Werkt uw bedrijf vooral in de markt van panden voor zakelijke doeleinden of voor bewoning?

Tian: Meer in bewoning.

Tian: Gegeven de huidige omstandigheden binnen de architectuur in China, is het in mijn visie erg moeilijk om een goede balans te vinden tussen kunst en de eisen die uit de marketing komen. Bij de meerderheid van onze projecten ligt het accent meer op commercie dan op the artistieke waarde en dat stemt ons ontevreden.

Yang: Maar we proberen altijd een betere balans te vinden. Ieder van ons heeft een eigen droom v.w.b. architectuur, ook al wordt architectuur beïnvloed door vele factoren zoals politiek, klanten en tijd.

 

Wat zou u ontwerpen als u alle externe druk kunt negeren?

Tian: Architectuur kan nooit los komen van de maatschappij. Als het extreem idealistisch zou kunnen, dan zou ik iets ontwerpen dat voldoet aan individuele behoeftes. Alhoewel die ook van mens tot mens kunnen verschillen.

 

En de stijl?

Tian: Ik geloof dat trends historische cycli hebben. Bijvoorbeeld, mensen houden nu van simpele ontwerpen; vandaag is het modern, echter over 5 jaar is het waarschijnlijk retro.  Net als de villa’s. Het is nu populair om villa’s te bouwen in Toscaanse stijl, maar over een paar jaar zou het een Japanse avant garde stijl kunnen zijn. Ik denk dat het hetzelfde is als met mode; een combinatie van “vintage”-waarden en de psychologie van de meerderheid.

 

Sommige architecten leggen meer nadruk op de esthetiek van een ontwerp, waar anderen een grote focus op de ecologische aspecten hebben. Wat is uw positie?

Tian: Als architect hoop ik dat mijn ontwerp kan bijdragen aan een individuele levensstijl. Ecologische gebouwen zijn zeker onderdeel van ons plan, inclusief “low-carbon” en energiezuinige gebouwen. Ik zou ook wensen dat we meer ontwerpen kunnen maken met Chinese elementen. Zoals je nu kunt zien zijn de meeste ideeën in China afkomstig uit het buitenland en is er gebrek aan onderscheidende elementen van onszelf.

 

Kunt u de volgende gebouwen waarderen met een cijfer tussen de 1 en de 10?

 

 

(1) Het nieuwe CCTV gebouw

Tian & Yang: Negen.

 

(2) De oude (JianWai) SOHO gebouwen

Tian: 5, denk ik. Het is een beroemd Japans concept (SOHO: Small Office, Home Office).

Yang: Het kan niet geweldig zijn op basis van de vorm van het ontwerp, maar het is een succesvol project als je kijkt naar hoe het functioneert. Wanneer je een gebouw evalueert moet je ook naar de periode kijken waarin het ontworpen is. Sommige gebouwen kunnen jaren later een mislukking lijken terwijl het in de tijd dat het gebouwd werd als een meesterwerk werd beschouwd.

Tian: Chinese architectuur legt in het ontwerp nog steeds teveel nadruk op de uitstraling. Dit komt omdat we nog steeds in ontwikkeling zijn. Echter, de vorm en uitstraling is slechts één onderdeel van een ontwerp.

 

(3) De LG Twin Towers

Tian: Vijf. Ik vind dat Koreanen het in ieder aspect (van ontwerpen) slechter doen , net als met hun kleding …^_^

Yang: Het is niet goed, niet eens gebouwen met een zuiver zakelijke toepassing.

 

(4) Het Phoenix kantorencomplex

Tian: Het is nog niet afgerond, een 7 wellicht.

Yang: Ik geef niet meer dan een 6. Allereerst vind ik dat het niet past bij de omgeving. Het behoeft geen betoog dat architectuur goed met de omgeving gecoördineerd moet worden. Daarnaast, ik heb een aantal andere ontwerpen voor dit project gezien en die waren beter.

 

(5) Interessant. Volgende: de Bird’s Nest.

Tian & Yang: Negen.

 

(6) De verboden stad

Tian & Yang: 10!

 

(7) China World Trade Center Toren III

Tian: 8.

Yang: Mee eens.

 

Welke project van uw bedrijf heeft u de meeste voldoening gegeven?

Yang: We ontwikkelen onszelf nog steeds.

Tian: Ik heb diverse onderscheidingen gekregen voor het beste ontwerp, maar van al die ontwerpen is er geen waar ik echt tevreden over ben. Er is altijd iets, professioneel of commercieel, dat ons beïnvloed.

Tian: Eerlijk gezegd, sommige buitenlandse ontwerpen zijn ook niet zo goed, zoals de architectuur van de jaren 60 in Amerika. Zij zaten toen in een periode van grote ontwikkeling. Zo is de situatie in China nu ook; architectuur ontwikkelt zich nog steeds.

Yang: Wel zijn we altijd op zoek naar betere kansen. We kijken bij een project altijd naar de bijdrage die het kan leveren aan onze ontwikkeling.

 

Dat klinkt logisch. Rondkijkend lijkt het me dat uw bedrijf het erg goed doet. Wanneer bent u met het bedrijf begonnen?

Yang: Dit bedrijf is in 1994 opgericht door het Ministry of Construction samen met partners uit Hong Kong. Wij hebben met z’n drieën het bedrijf in 2003 gekocht. Later zijn wij de directeuren geworden, nadat de oudere architecten met pensioen gingen.

 

Ik heb ook een bedrijf met een partner gehad.  Wat doen jullie in geval van meningsverschillen?

Tian: Meningsverschillen zijn onontkoombaar. We moeten dan kijken naar de gedeelde belangen en een gemeenschappelijke basis vinden, met respect voor elkaars verschillen in inzicht.

Yang: Architectuur is een nogal idealistisch vak; iedereen heeft zijn eigen opvattingen. Daarom is het noodzakelijk om te communiceren, te discussiëren en tot overeenstemming te komen met elkaar. Op die manier kunnen we de beste weg vinden.

Tian: Het is een beetje anders bij westerse mensen. Westerse individuen hebben de neiging voet bij stuk te houden terwijl oriëntaalse mensen meer geneigd zijn een balans te zoeken. Ik denk dat dat te maken heeft met verschillen in culturele achtergrond.

 

Bent u goede vrienden buiten het werk?

Yang & Tian: Natuurlijk zijn we dat!

 

U heeft veel medewerkers in het bedrijf. Met het oog op de heftige competitie die gaande is; hoe bindt u uw medewerkers aan uw bedrijf?

Tian: Met geld.

 

Alleen geld?

Yang: Natuurlijk niet. China is een behoorlijk materialistisch land tegenwoordig, daarom is de economische basis belangrijk. Echter, medewerkers zijn ook op zoek naar goede mogelijkheden zich in hun carrière te ontwikkelen, zoeken uitdagingen en willen zich gelukkig voelen op het werk.

 

Hoeveel verdient een senior architect per maand?

Tian: Een senior architect kan minimaal 200.000 RMB per jaar verdienen. Dat is 15.000 RMB per maand. De salariskosten zijn in China erg gestegen in de afgelopen jaren, terwijl de vergoedingen voor onze ontwerpen hetzelfde zijn gebleven.

Tian: Wat mensen nastreven is nogal verschillend. Sommigen willen vooral meer geld verdienen, terwijl anderen meer geïnteresseerd zijn in kansen om zich te ontwikkelen. Dit geldt ook voor ons bedrijf. Als we in een project onszelf niet kunnen ontwikkelingen in nieuwe richtingen dan maken we er een commercieel project van waarbij we de winst proberen te maximaliseren. Als we echter een project hebben dat kan bijdragen aan onze ontwikkeling, vragen we minder geld. Onze strategieën zijn dus verschillend.

Tian: Hoe het ook zei, architectuur in China zit nog steeds in een proces van ontwikkeling. Dit geldt ook voor de sociale status van Chinese architecten, die in China minder hoog wordt aangeslagen als in het buitenland; en dat geld niet alleen voor onze bedrijfstak. Maar de situatie in Peking is wat dit betreft veel beter dan in de provincies.

 

 

Forbidden City, Forbidden Secrets – Fragments of History

(Deze tekst is met opzet niet vertaald in het Nederlands)

 

 

I have kept many secrets in my life. One which I never tell is that I don’t like the Forbidden City. But not in a visceral and elemental way; my dislike is completely intellectual. Maybe for some people this is the biggest problem: I have nothing to feel for this old city. I am totally indifferent to it.

 

And so what now? I think it is just a shell. But as much a shell as when it was built to shield the Chinese people from the nomad herders who ruled them and who still slept in tents on the ground within the City’s walls. And so many objects have been taken from it: the clothes, paintings, weapons and even the clocks. If you want to say I am being too materialistic, then what about the people who made them? Where have they gone? Kings who slept on the ground now slept beneath it. But time does not seem to change anything; distance does.

 

I looked in the mirror yesterday. Things had been out of sorts for a very long time, but then they were made clear. I looked and I saw myself. The eye could see itself. And it could see the illusion of distance of all my possessions poised behind me, an arsenal of burnt out and second hand lives. This is what we inherit and which now clutters our homes. Why did those nomads build walls around themselves? To keep their “stuff”? To keep demons out and peasants in? -They and their horses went the same way as all the rest: into the deep belly of China.

 

I saw a building today, a temple of sorts, or rather, I saw its reflection against a filthy backdrop. The missing chunks of the wall were the missing body of the world which they could no longer reflect. All of this hurt, all of this trauma which the blue, blue sky above and the red, red sun in my heart weren’t honest enough to admit, I saw in this filth. The wall stretched on and on, like some mirror of truth, or looking glass which exposed the distorted and ugly reality of everything it reflected. With this mirror I saw everything so clearly. But it itself was totally blind. How funny it is that Prophets should be their own worst examples: am I the only one who knows Confucius did not have a happy family life? This is the culinary wisdom which comes from starvation.

 

There are many things which should not be told. But what of the thing without a voice? What of the silent protests and empty stages and the cavities which attest to what has been lost but not forgotten? But these desolate things can only be remembered through the memory of their loss. Me and the City, we are strangers.

 

 

Text by Shahin Firoozmand, photo by Anton Hazewinkel

 

 

Verboden stad

 

 

Uitzicht op de Verboden Stad vanaf JingShan Park. Beide foto’s zijn gemaakt in de winter, maar de foto links is meer representatief voor de zomer. In de hete en natte zomer is het vaak mistig en kleurt de lucht geel door de smog. De foto rechts laat het paleis zien bedekt met sneeuw. In de winter is het in Peking koud en droog en doorgaans staat er een straffe wind. Sneeuw komt weinig voor, maar als het sneeuwt dan trekt de JingShan, een kunstmatige heuvel ten noorden van het paleis, veel bezoekers en fotografen vanwege de prachtige vergezichten over de stad.

 

De kwaliteit van de lucht in Peking, zoals gemeten op de ambassade van de VS, worden een aantal keren per dag gepubliceerd via Twitter.

 

 

Switch to our mobile site