Peking, Zojuist aangekomen

 

Iets meer dan 10 mensen uit een klein dorp in de Sichuan provincie zijn zojuist in Peking gearriveerd om op een bouwproject te werken. Ze wachten op de bus die hen naar hun onderkomen zal brengen. Voorheen leefden er ongeveer 3.000 mensen in hun dorp, maar tegenwoordig werkt meer dan de helft van hen in de grote steden.

 

We praten met één van de vrouwelijke werkers. Ze vertelt dat meer en meer vrouwelijke werkers naar de stad trekken om op bouwplaatsen te werken. Net als zij. “Er is geen toekomst als je in het dorp blijft”, zegt ze.

 

 

Ze heeft een 16 jaar oud kind dat op de middelbare school in het dorp studeert. Ze vond dat haar kind niet zoveel zorg meer nodig had en besloot in de grote stad geld te gaan verdienen om het collegegeld voor haar kind’s toekomstige studie bij elkaar te sparen. Haar ouders zorgen nu thuis voor haar kind.

 

Verschillende werkers antwoorden, wanneer gevraagd of ze persoonlijke bezittingen zoals foto’s van familieleden hebben meegenomen, dat ze alleen bruikbare dingen, zoals een dekbed, kleding en enkele dagelijkse benodigdheden, hebben meegebracht.

 

 

 

Peking, Juridische procedures

 

We wandelen in het XiCheng district op een plek waar je een paar jaar geleden nog door de hutongs kon lopen. De bewoners zijn allemaal geherhuisvest in buitenwijken en op de plek wordt nu een luxe appartementencomplex gebouwd voor gepensioneerde overheidsfunctionarissen.

 

Meneer Huang Genhua benadert ons. Hij vraagt of we journalisten zijn. “Nee, dat zijn we niet”. Hij wil zijn verhaal toch graag aan ons vertellen; voor de blog. We vermoeden dat een gepubliceerd verhaal met zijn foto voor problemen kan zorgen, dus we vragen het hem nogmaals. Hij houdt vol dat hij dit wil.

 

In 2005 werkte meneer Huang Genhua als opzichter op een bouwproject in Hebei. Op een gegeven moment weigerde de baas de werkers te betalen. Meneer Huang heeft toen zelf de werkers betaald en zijn toenmalige baas is hem nog steeds 5.000 RMB schuldig.

 

Meneer Mr. Huang vertelt dat hij toen een juridische procedure tegen zijn baas is begonnen bij een locale rechtbank. Echter, de rechtbank velde een oordeel voordat de geplande rechtszaak plaatsvond zonder hem te horen. Het vonnis was dat zijn baas hem slecht 1.000 RMB hoefde te betalen. Meneer Huang ging in beroep bij een hogere rechtbank. De rechter in de rechtbank bevestigde het vonnis en vroeg meneer Huang zich te verontschuldigen bij zijn baas. Toen meneer Huang probeerde de juridische procedure voort te zetten heeft de rechtbank de zaak voor gesloten verklaard.

 

Tot op vandaag heeft meneer Huang de 1.000 RMB, die zijn voormalig baas hem volgens de rechterlijk uitspraak moest betalen, niet ontvangen.

 

Meneer Huang vond dat de behandeling door de rechtbank niet fair was. Hij beweert dat zijn oude baas de zaak heeft geregeld door de rechter op een etentje te trakteren. Dit is ook de reden, zegt hij, dat de rechter een uitspraak deed voordat de geplande rechtszaak was begonnen. Nu is hij naar Peking gekomen om juridische stappen te ondernemen tegen de rechtbank.

 

Meneer Huang zegt dat hij aandacht in de media nodig heeft en benadrukt herhaaldelijk dat hij alle bewijzen heeft die nodig zijn om zijn verhaal te bevestigen.

 

Tot slot laten meneer Huang en twee van zijn vrienden wat blauwe plekken en wondjes zien. Meneer Huang vertelt dat ze drie dagen geleden in elkaar geslagen zijn omdat hij de zaak niet wil loslaten.

 

 

 

Peking, Onderkomen voor bouwvakkers

 

Han Yunpeng, Han Zhaojian en Mao Zhongyu zijn bouwvakkers. Ze hebben hun onderkomen in een prefab-behuizing van metaal, zoals je die overal in Peking ziet met hun witte muren en blauwe kozijnen. De behuizing staat op het kruispunt van Jiu Xianqiao. Werkers op de bouwplaats komen uit diverse provincies in China. Echter, alle kamergenoten in hun slaapzaaltje komen uit hetzelfde dorp in Jining, een gebied in de Shandong provincie. Het dorp telt ongeveer 1.300 inwoners, waarvan twee derde de familienaam “Han” draagt. Han Yunpeng, Han Zhaojian en Mao Zhongyu vertellen dat ze, ook voordat ze naar Peking kwamen, al goede vrienden waren.

 

De werkers in dit project (voor een nieuwe metrolijn) hebben één week dagdienst, gevolgd door één week nachtdienst.  Ze krijgen betaald aan het einde van het project als de bouw is afgerond. De hoogte van de betaling hangt dan af van het aantal uren dat ze gewerkt hebben. Hoe meer uren, hoe meer geld. Het is om die reden dat ze bijna nooit om verlof vragen.  Meestal werken ze zeven dagen per week en gaan ze niet terug naar hun familie, behalve tijdens Chinees Nieuwjaar en tijdens het oogstseizoen. Gemiddeld kunnen ze rond de 3.000 RMB per maand verdienen. Omdat ze geen huur en niet voor eten hoeven te betalen, besteden ze erg weinig geld op een dag.

 

Wanneer we ze vragen wat ze van plan zijn te doen met al het geld dat ze sparen, is het antwoord dat dit geld bestemd is voor de opleiding van hun kinderen en dat er ook geld opzij gelegd wordt voor de toekomstige bruiloften van hun kinderen.

 

Ieder van hen heeft een zoon. De zoon van Han Yunpeng is inmiddels een twintiger en studeert medicijnen aan een school in Jining. Het schoolgeld is 600 RMB per maand. Daarnaast stuurt Han Yunpeng zijn zoon 1.000 RMB per maand voor levensonderhoud. “Hij heeft een gezonde voeding nodig”.

 

Han Zhaojian zegt dat van de mensen uit hun dorp er tegenwoordig meer in de grote stad werken dan er op het land werken. Meestal zorgen nu de vrouwen voor de gewassen op het land.

 

Het feit dat ze onder één dak leven heeft ze alleen maar dichter tot elkaar gebracht. In hun vrije tijd, zegt Mao Zhongyu, lezen ze kranten en tijdschriften en gaan ze uit voor een wandeling op straat. Soms gaan ze winkelen om cadeaus voor de familie te kopen. De prijzen zijn betaalbaar.

 

Gevraagd naar hoe ze het leven in Peking ervaren, geven ze alle drie aan erg tevreden te zijn. De werkomstandigheden zijn goed omdat ze op een project van de overheid zitten. Het eten is goed en aan het eind van het jaar krijgen ze drank (BaiJiu) en fruit. De kamer wordt verwarmd door een airconditioner en ze kunnen hun familie bellen wanneer ze maar willen.

 

 

 

Switch to our mobile site