Peking, Mega Mega Vintage

 

Liu Ke is de eigenaar van de winkel M&M Vintage (Mega Mega Vintage) aan de oostelijke Gulou straat. Hij verkoopt vintage-kleding. Voorheen speelde Liu Ke in de rockband Linga. Toen hij voor de band speelde leerde hij, via contacten, over de vintage-cultuur en hij raakte er vanaf de eerste kennismaking verslaafd aan.

 

Liu Ke openende de allereerste vintage-winkel in Peking samen met een vriend. Na een tijdje concludeerden ze dat hun ideeën m.b.t. het bedrijf te verschillend waren en Liu Ke opende zijn eigen winkel. Volgens Liu Ke zijn er zes vintage-winkels in Peking, waarvan vier in dezelfde straat. M&M is de tweede vintage-winkel in de stad. Liu Ke beweert dat hij de zaak alleen maar runt vanwege zijn interesse en dat het hem niet uitmaakt of er winst gemaakt wordt.

 

De waren die te koop staan bij M&M zijn voor het grootste deel geïmporteerd uit Amerika, Frankrijk en Japan. Er is in China ook origineel Chinese vintage te vinden, maar Liu Ke is er niet in geïnteresseerd. Het maakt niet uit wat voor een materiaal of ontwerp, hij vind er niets speciaals aan. Buitenlandse vintage daarentegen heeft vaak een speciale”spirit”. Bijvoorbeeld de werkkleding van de jaren 20 tot 40 van de vorige eeuw. Die kleding getuigt van respect voor de arbeiders die de wereld met hun blote handen hebben opgebouwd.

 

Klanten die naar de winkel komen zijn allemaal geïnteresseerd in de vintage-cultuur. Veel van hen werken in de kunst of in de creatieve industrie; zoals acteurs en actrices, art directors en mensen die in de media werken. Wat deze klanten gemeen hebben is dat ze in het buitenland hebben gestudeerd en de vintage-cultuur daar hebben leren kennen. Ze begrijpen hoe waardevol de waren zijn. Voor Chinezen die niet met een buitenlandse cultuur hebben kennisgemaakt is het moeilijker te begrijpen. In China is het niet gebruikelijk om tweedehands kleding te kopen of verkopen.

 

Toen Liu Ke met zijn winkel begon kreeg hij veel advies van een Amerikaanse vriend in Hong Kong. Tegenwoordig heeft hij contact met vele eigenaren van vintage-winkels over de hele wereld. Hij bezoekt deze winkels regelmatig wanneer hij aan het reizen is. Het is tijdens diezelfde reizen dat Liu Ke vintage goederen aankoopt voor zijn collectie.

 

Liu Ke komt veel kleding tegen van de jaren 80 en daarna die in China. is gemaakt. De kwaliteit is niet erg goed. Hij zal dit soort kleding niet in zijn collectie opnemen, tenzij het ontwerp heel erg speciaal is.  Voor korte termijn leveringen vertrouwt Liu Ke op een vriend in Amerika. Ze maken gebruik van een goed bedrijf in logistiek, vlak bij de luchthaven. De kosten zijn hoog, maar ze zijn daardoor wel in staat om goederen binnen drie of vier dagen geleverd te krijgen.

 

Het is het verhaal dat bij de kleren hoort waar Liu Ke het meest in geïnteresseerd is. Soms vindt hij sporen van vorige eigenaren in de zakken van de kleding; zoals labels van een wasserij, kassabonnen, munten of papiergeld.

Hij vindt deze sporen “cool”. Liu Ke’s favoriete vintage-thema is “cowboy”, terwijl zijn favoriete merk SCHOTT NYC is.

 

Er hangt een handgemaakte (Amerikaans-) Indiaanse tas in Liu Ke´s winkel. Het is één van zijn meest geliefde objecten. Volgens hem is het patroon op de voorkant een operationele oorlogskaart. Er staan afbeeldingen van Apaches bovenop de tas en één van hen is het stamhoofd “Ogra”, ook genoemd “Rode Wolk”. Het kostte drie maanden om de tas te maken.

 

Een andere geliefd object voor hem is een leren jas van de US Air Force. Hij vond het in Japan. Het is gemaakt van het leer van wilde paarden. Liu Ke vertelt dat de jas niet door normale piloten mocht worden gedragen. Alleen piloten die meer dan 5 vijandige toestellen hadden neergeschoten hadden hier recht op.

 

 

 

 

 

 

 

 

Peking straatmode, Yin Yue en Mao Shiyi

 

Yin Yue en Mao Shiyi komen uit Peking en werken in de media-industrie.

Yin Yue’s kleren:

Jas: Ongeveer 20.000 RMB

Legging: 100 RMB, van de kledingmarkt nabij de Peking dierentuin

Tas: Ongeveer 6.500 RMB, merk: MCM

Schoenen: 1.000 RMB

 

Mao Shiyi’s kleren:

Jas: Ongeveer 20.000 RMB

Jeans: 300 RMB

Schoenen: 1.500 RMB

Hoodie: Een geschenk van Adidas tijdens werk op een evenement

 

 

Peking straatmode, Vigor

 

We ontmoeten een man die zich introduceert met de naam “Vigor” bij een winkelcentrum nabij Dawang Road waar veel exclusieve zaken te vinden zijn. Hij werkt in de filmindustrie voor in Hollywood gevestigde bedrijven.

 

 

Hoed: uit Londen; ongeveer 700 RMB

Bodywarmer: uit Londen; ongeveer 1.000 RMB

Vest: uit de UK; 3.000 – 4.000 RMB

Shawl: uit de UK; 1.000 RMB

Broek: uit de UK; 1.000 – 2.000 RMB

Schoenen: uit de UK; 3.000 – 4.000 RMB

 

Vigor vertelt dat hij veel van zijn kleren in de UK koopt omdat hij daar vaak verblijft voor zijn werk.

 

Peking, Modeontwerpster Luna

 

Luna is een modeontwerpster. Ze studeerde mode aan de University of East London. Nu werkt ze 6 dagen per week, samen met haar assistent, in haar studio aan 180 Gulou street, Peking.

 

Luna ontwerpt voornamelijk avondjurken en trouwjurken. Soms ontwerpt ze pakken voor mannen. Het merendeel van haar klanten behoren tot de “upper class”, zoals actrices, zakenlieden en  verloofden die op het punt staan een rijke echtgenoot te trouwen. Ze heeft ook buitenlandse klanten, waaronder diplomaten. Luna ontwerpt graag in de stijl van Tim Burton films zoals “Alice in Wonderland” en “The Nightmare before Christmas”

 

De ontwerpen van Luna zijn niet goedkoop, vanaf 5.000 RMB. Meestal komen haar klanten eerst naar haar studio om hun wensen te bespreken. Daarna tekent Luna een paar ontwerpen en stuurt ze naar de klant. Als de eerste versie van het gekozen ontwerp klaar is volgen er meestal nog 3 of 4 aanpassingen voordat het kledingstuk helemaal af is.

 

Luna is alleen geïnteresseerd in haar eigen unieke ontwerpen en houdt geen rekening met trends. Het geeft haar een vrij gevoel dat ze zich niet met trends hoeft bezig te houden. Volgens Luno krijgen ontwerpers in China minder respect dan in het Westen. Chinese klanten eisen vaak veranderingen zonder het initiële ontwerp te respecteren. Echter, Luna zegt dat ze weigert veranderingen aan te brengen die niet in lijn zijn met haar ontwerp.

 

Luna vindt meestal inspiratie in boeken, films, reizen en mensen die ze ontmoet. Haar ontwerpen zijn altijd romantisch. Ze geeft de voorkeur aan het werken met zijde omdat zijde de vorm van het lichaam volgt en omdat het prettig op de huid voelt.

 

Luna vindt dat de meeste Chinese ontwerpers een gebrek aan creativiteit hebben en alleen maar de trends uit Europa volgen. Ze kopiëren veel. Echter, met deze kopieën kunnen ze niet veel winst maken. Ze vindt dat deze ontwerpers te lui zijn om te creëren en noemt ze  “the takers”.

 

Wellicht zullen in de toekomst meer Aziatische elementen hun weg vinden in westerse ontwerpen, maar op dit moment heeft het niet de aandacht van Luna. Haar inspiratie komt vooral van westers ontwerpen. Wat betreft oriëntaalse ontwerpen denkt ze dat sommige Japanse ontwerpers goed werk hebben geleverd. Mensen kunnen hun cultuur voelen in hun ontwerpen en dat is veel beter dan Chinese ontwerpers die een paar draken of feniksen in een westers ontwerp verwerken en dan denken dat het een Chinees karakter heeft gekregen.

 

Zes dagen per week werken vindt Luna niet stressvol. Ze hoeft niet altijd fysiek aan de slag. Veel van haar tijd besteedt ze aan nadenken en ontwerpen. Tweeënhalf jaar runt ze haar studio nu. Alles bij elkaar genomen is Luna teleurgesteld als het gaat om de kansen voor een modeontwerpster in China. Echter, het is voor een Chinese ontwerper te moeilijk om carrière in Europa te  maken. Europeanen hebben geen groot respect voor Chinese ontwerpers en zijn niet bereid de ontwerpen toe te laten tot de modescene.

 

 

Switch to our mobile site