Nanjing, “Stille Waters” centrum voor psychotherapie



Meneer Sun, dertig jaar oud, is één van de drie eigenaren van “Stille Waters”, een centrum voor psychotherapie dat vorig jaar, na twee jaar voorbereiding, van start ging.


In China verschijnen steeds meer bedrijven die zich richten op psychotherapie. Volgens meneer Sun is het echter geen makkelijke business. Vorig jaar startten in Nanjing drie centra voor psychotherapie, echter “Stille Waters” is na een jaar als enige overgebleven. In het algemeen is de vraag naar psychotherapie groeiende, maar meneer Sun denkt dat niet veel mensen het zich op dit moment kunnen veroorloven.


Als voorbeeld noemt hij psychoanalyse; een intensieve en langdurige behandeling die meestal bestaat uit drie of vier sessies per week. De prijs voor sessies (van een uur) varieert bij Stille Waters en hangt af van de ervaring die een therapeut heeft. De ervaring wordt gemeten aan de hand van het aantal therapie-uren en uren die besteed worden aan supervisie. Een uur therapie kan daarom 200, 300, 400 of 600 RMB kosten. Meneer Sun’s prijs is 300 RMB per sessie. De meeste mensen die hier komen, vooral de jongere generaties die zijn geboren na de 70-er jaren en ook teenagers, kunnen zich maximaal 30 sessies veroorloven.





Tegenwoordig geeft de overheid officiële vergunningen uit voor het beroep van psychotherapeut. Meneer Sun legt uit dat de “Labor Department of China” verantwoordelijk is voor de uitgifte van certificaten en vergunningen voor psychotherapie. Er zijn twee niveaus in de certificaten; één voor senior therapeuten en één voor junior therapeuten.


De criteria voor het verkrijgen van een certificaat zijn het met goed gevolg afleggen van een test in basispsychologie en klinische psychologische tests. Daarnaast moet een aantal cases behandeld worden, waaruit moet blijken of je voldoende vaardigheid hebt om cases te conceptualiseren.  De meest gangbare psychotherapiebenaderingen vormen de wetenschappelijke basis van de tests. De eerste is de methodologie van psychoanalyse zoals ontwikkeld door Freud, omdat het de eerste en meest klassieke aanpak is. Alle therapeuten moeten materiaal van Freud lezen, niet de originele versies maar uittreksels. De tweede benadering is de Cognitive Behavior Therapy (CBT), een op bewijs gebaseerde aanpak met een natuurwetenschappelijke insteek. Middels CBT leren therapeuten de prikkels (stimuli) en reacties van cliënten te ontdekken.  De derde aanpak gaat uit van een meer humanistische benadering. Meneer Sun refereert hier aan de “Transactional Analysis” en min of meer gelijke, daarvan afgeleide, benaderingen.





Meneer Sun geeft ons een korte introductie in de geschiedenis van de psychotherapie in China. Psychotherapie bestond al vóór de Chinese Volksrepubliek. Zijn grootvader was een psycholoog. Samen met collega’s deed hij onderzoek naar psychotherapie en voerde hij een praktijk. Echter, met de Culturele Revolutie werd de hele discipline tussen 1966 en 1976 weggevaagd. In een communistisch land als China, waar materiële waarden het belangrijkst zijn, werd psychologie met zijn focus op spiritualiteit beschouwd als een Bourgeois- en pseudowetenschap. De vroegere generatie van psychologen pleegde ofwel zelfmoord of werd gevangen gezet. Zijn grootvader, één van de gevangenen, werd gedwongen belachelijke taken uit te voeren, zoals het schoonmaken van toiletten.


De discipline werd totaal vernietigd tijdens deze 10 jaar durende ramp en werd pas weer opgebouwd in de jaren 80. Tot 2001 waren er alleen psychologen die pillen voorschreven. Therapieën waar psychologen in sessies met cliënten praatten waren er niet. Het was in 2001 dat de eerste nieuwe generatie therapeuten vergunningen kreeg van de overheid.  Volgens meneer Sun realiseerde de overheid zich in die tijd dat mentale ziektes niet geheel met pillen kunnen worden genezen en besloten ze tot de uitgifte van psychotherapievergunningen.





We vragen naar de markt voor een welgestelde middenklasse waarbij therapie soms als een soort luxe product wordt geconsumeerd. Meneer Sun legt uit dat zo’n markt, voor mensen zonder serieuze mentale aandoeningen die zichzelf beter willen leren kennen, nog niet bestaat.  Zijn cliënten zijn voornamelijk neurotische personen die bijvoorbeeld lijden aan Obsessive Compulsive Disorders (OCD). Al zijn cliënten komen naar hem toe nadat ze met extreme conflicten of ruzies met hun familie te maken hebben gehad en te depressief zijn om zelfstandig met hun problemen om te gaan. Vervolgens deelt hij met ons een interessant feit dat bijna al zijn cliënten werken voor privé-ondernemingen of hun eigen bedrijf zijn gestart. Hij speculeert dat ambtenaren die werken voor de overheid een behoorlijk gelukkig leven hebben en daarom geen psychotherapie nodig hebben.


Omdat alle supervisors van meneer Sun uit Zweden komen heeft hij een ruime toegang tot Europese cases van psychotherapie.  Gebaseerd op zijn vergelijking van buitenlandse en binnenlandse cases zegt hij dat cliënten in het buitenland problemen hebben die diep geworteld zijn in de familieachtergronden, terwijl in China cliënten problemen hebben die het gevolg zijn van de sociale veranderingen die zich in de afgelopen decennia hebben voltrokken.


Volgens hem lijden de meeste Zweedse cliënten aan persoonlijkheidsstoornissen en neurotische conflicten die veroorzaakt zijn door familietoestanden op jonge leeftijd, zoals seksueel misbruik en geweld. Dankzij de stabiliteit in de Zweedse samenleving hebben weinig mensen problemen met de aanpassing aan maatschappelijke veranderingen. Echter in de laatste twee of drie decennia in China hebben mensen die na de jaren 70 zijn geboren dramatische sociale veranderingen ondergaan. Toen ze op de lagere school zaten werd hen geleerd om van het land en de communistische partij te houden. Toen ze opgroeiden merkten ze dat deze “er ingepropte” ideologie onecht en nutteloos was. Ze werden blootgesteld aan, en gedwongen mee te gaan in, de genadeloze competitie voor materiële waarden in een maatschappij die hij omschrijft als “een jungle”. Ze streven zo intensief naar het bezitten van een eigen huis, een auto en andere bezittingen die tegenwoordig worden gezien als voorwaarden voor een huwelijk en het leven zelf, dat ze als consequentie hun focus in de spirituele wereld verliezen.




Omdat de problemen voortkomen uit sociale veranderingen heeft meneer Sun soms het gevoel dat hij niets kan doen om de oorzaak van de problemen aan te pakken. Hij en zijn collega’s trachten hun cliënten een weg te laten vinden waarin ze de problemen benoemen vanuit een innerlijke gemoedsrust. Eén van zijn collega’s maakte de grap dat ze eigenlijk allemaal voor de overheid werkten omdat het hun werk is om de boosheid bij hun cliënten weg te halen en ze beter te laten aanpassen aan de maatschappij.


Echter, na jaren van praktijk, is hij nu meer bereid zijn taak te zien als het verdiepen van de persoonlijke vrijheid van zijn cliënten. Hij en zijn collega’s hebben nu de visie dat als we meer persoonlijke vrijheid krijgen, vroeger of later de maatschappij ook vrijer zal zijn. Hij citeert een collega die zegt dat een vrij land niet gebouwd kan worden met een stelletje slaven.  Hij zegt dat “onze mensen” lijden aan een innerlijke dwang om makkelijk op de knieën te gaan voor de autoriteit van de overheid en, nog erger, het “koortsachtig” aanbidden van autoriteit. Door de communicatie tussen hem en zijn cliënten gelooft hij dat ze meer moed krijgen om hun eigen rechten te verdedigen en meer kennis om geld en status te verwerven zonder hun eigen waardigheid opzij te zetten.





We vervolgen ons gesprek door op meneer Sun’s eigen ervaringen in te gaan. Hij is afgestudeerd in Engels en in Chinese Comparative Literature. In 2005 behaalde hij een master’s degree in klinische psychologie en nu moet hij nog één jaar studeren voordat hij promoveert in diezelfde richting. Hij heeft nu zeven jaar ervaring in klinische psychologie. Volgend jaar gaat hij naar Noorwegen om nog verder te studeren.


Hij beschrijft zijn de stijl van zijn therapieën als een combinatie van westerse en boeddhistische theorieën.  Ondanks het feit dat hij westerse methodes gebruikt voor analyse en onderzoek, heeft hij de wijsheid van het boeddhisme de basis van zijn therapie gemaakt. Hij gebruikt bijvoorbeeld westerse technieken zoals de dubbele stoel, i.e. hij vraagt een cliënt om te communiceren met één van zijn familieleden alsof deze aanwezig was. Echter, als ze weigeren, accepteert hij dat en gaat over tot een andere techniek. De basis in de boeddhistische filosofie geeft zijn cliënten het gevoel dat ze begeleid worden in hun meest moeilijke periode en niet dat ze als patiënt worden behandeld. Hij is er zeker van dat deze vorm van begeleiding heilzaam is voor zijn cliënten.



Meneer Sun zegt dat drie of vier jaar geleden hij het er mee eens zou zijn geweest dat westerse psychologie teveel belang hecht aan de waarde van het individu en daardoor helpt egoïstische mensen te creëren.  Echter nu, na bestudering van de westerse theorieën en boeddhistische filosofie, heeft hij een ander inzicht.  Allereerst zijn er tegenwoordig veel theorieën in opkomst, de “Dasein” analyse is daar een voorbeeld van, die zeggen dat de mens bestaat door zijn relaties. Ook denkt hij dat er geen conflict meer bestaat tussen de nadruk op het ego en de nadruk op het belang van relaties. De boeddhisten, vooral de “South Buddhist” theorieën focussen ook op het individu. Wat ze voorstaan is dat als mensen van zichzelf kunnen houden, ze de kracht en het vermogen hebben om van anderen te houden.  Hij illustreert die verder door te zeggen dat als mensen meer persoonlijke vrijheid hebben, ze meer kans hebben om intimiteit met anderen te ontwikkelen terwijl diegenen die zichzelf verliezen in innerlijke verstrikking het moeilijk vinden relaties aan te gaan en de onderhouden.


Meneer Sun geeft toe dat zeven jaar van studie en praktijk in klinische psychologie een grote invloed op zijn eigen ontwikkeling als individu heeft gehad. In het verleden kon hij sommige persoonlijke conflicten niet aan, maar nu is hij emotioneel meer stabiel en voelt hij zich vredig en gelukkiger in zijn leven. Zijn professioneel doel is om in de komende tien jaar zijn eigen aanpak te ontwikkelen en een originele therapie-theorie te ontwikkelen. Hij is bezig een weg te beschrijven voor het integreren van westerse methodes en boeddhistische filosofie, zowel theoretisch als praktijkgericht.





“Stille Waters”, de naam van het centrum is, volgens meneer Sun, afgeleid van de film “Almost Famous. In die film was een rockband genaamd Still Water. Ook waren ze voor de naam geïnspireerd door de beroemde westerse uitdrukking  “Stille waters hebben diepe gronden”.


Zeven jonge therapeuten werken in het centrum en ze willen zich allemaal verder ontwikkelen als therapeut en in psychologisch onderzoek. De eerste twee jaar van het centrum nodigden ze supervisors uit Zweden en Amerika uit om workshops te geven. Een jaar geleden vonden ze dat het hoog tijd was om zelfstandig cliënten te ontvangen. Cliënten vinden hen via hun website en advertenties.




Om twee uur ‘s middags begint een wekelijkse salon in het centrum. Rond vijftien mensen nemen deel in de salon; drie therapeuten, studenten die psychologie studeren aan de Nanjing Normal University en ook mensen die geïnteresseerd zijn in psychologie. Deze week is het thema van de salon de uitdrukking van woede. Alle deelnemers zijn gevraagd hun ervaring te delen van momenten waarop ze zeer geïrriteerd zijn.


Meneer Chen, één van de therapeuten, verloor zijn zelfbeheersing bij een stel studenten in Wenchuan tijdens de reconstructieperiode na de aardbeving van 2008. Zijn team en de studenten waren beide gestuurd om psychologische bijstand te verlenen aan kinderen.  Omdat de studenten geen taak toegewezen hadden gekregen speelden ze de hele dag en maakten daarbij veel kabaal. Meneer Chen, al een tijdje niet tevreden over deze studenten, verloor uiteindelijk zijn zelfbeheersing omdat hij hun luidruchtige gedrag niet langer kon verdragen.





Twee 4de-jaars studenten vertellen, na meneer Chen, beide een vrijwel identiek verhaal. Ze willen beide psychotherapeut worden in de toekomst, maar hun ouders staan er op dat ze iets gaan doen dat meer stabiliteit in inkomen garandeert, zoals verkoper of ambtenaar. Een van hen heeft het ouderlijk huis verlaten omdat hij zijn weerstand tegen deze druk niet meer onder controle kon houden.


Een andere studente was geïrriteerd na een seksuele handtastelijkheid. De vriend van haar kamergenote raakte haar billen aan terwijl ze haar haar aan het wassen was. Ze beschrijft haar gevoel van dat moment als een onmiddellijke explosie.  Ze gooide al het water over hem heen, sloeg hem in het gezicht en verbood hem om nog in hun studentenverblijf te komen.


De meeste deelnemers hebben achteraf spijt van hun uitbarstingen. Echter, meneer Sun vertelt hen dat het hun woede was die hun emotionele behoefte zichtbaar maakte. Door hun woede te uiten konden ze zichzelf beter zien en hun innerlijke behoeftes beter horen.






Nanjing, Tanker Scheepvaart Matrozen Opleiding

 

Midden in een woonwijk in het westen van Nanjing’s Gulou district en zo’n 1,5 km verwijderd van de Changjiang (Jangtsekiang) rivier, verrijst een schip tussen de gebouwen. Nadere inspectie leert dat het slechts een half schip is. Veertien jaar geleden is het gebouwd voor training van studenten op de Tanker Scheepvaart Matrozen Opleiding.

 

Meneer Qi is 55 jaar oud en is sinds een jaar of 10 als leraar verbonden aan de school. Hij vertelt dat de school is verbonden aan Sinotrans en de CNS Holding CO Ltd. De school, opgericht in 1984, verhuisde naar de huidige locatie in 1998. Het onderwijzend personeel bestaat uit ongeveer 10 fulltime leraren en een handvol parttime leraren. Alhoewel klein in omvang is de school het enige officiële trainingsinstituut voor matrozen in Nanjing.

 

 

De school geeft officiële scheepvaartlicenties af. Matroos wordt gezien als een stabiele baan en er is ieder jaar een flinke instroom van tot 300 studenten. Niet alleen jonge mensen melden zich aan. De leeftijd van studenten varieert van 18 tot 60 jaar oud. Ook vrouwen melden zich aan, maar de verhouding vrouwelijke en mannelijke studenten is minder dan 1:10.

 

De school biedt drie verschillende leertrajecten aan: training van scheepvaart op rivieren, kustvaart en de grote vaart op de oceanen.

 

Voordat meneer Qi leraar werd was hij verantwoordelijk voor de elektriciteitsvoorziening op een schip. Hij omschrijft zijn vroege leven op het water als zowel “verveelt” als “vrij”.  Hij vertelt dat in de jaren 80 en 90 van de laatste eeuw de telecommunicatie in China niet erg geavanceerd was. Hij en zijn kameraden op het schip konden niet op Internet surfen, geen TV kijken en zelfs niet naar de radio luisteren. Het enige wat ze konden doen om de tijd te doden was een beetje drinken, schaken of kaartspelen en boeken lezen. Echter, als ze in een haven afgemeerd lagen hadden ze het altijd naar hun zin. Meestal kregen ze dan 6 uur of meer vrije tijd, die gebruikt werd voor korte, maar spannende, bezoeken aan de stadswijken rondom de haven. Hij gaf hem een gevoel van vrijheid om mensen te ontmoeten en, voor hem, onbekende steden te ontdekken.

 

 

Dit alles veranderde toen hij getrouwd was. Hij voelde zich verbonden met zijn familie en kon niet meer van de vrijheid genieten. Hij omschrijft deze periode als een erg moeilijke tijd. Uiteindelijk nam hij ontslag en werd hij leraar.

 

Wanneer we vragen of de eenzaamheid, en het ver verwijderd zijn van familie voor langere tijd, een onderwerp is dat in de lessen aan de orde komt, legt hij uit dat dit soort onderwerpen niet met studenten wordt besproken. Iedereen moet daar zelf een weg in vinden.

 

 

Meneer Wang Xinqiao, 57 jaar oud en leraar aan scheepvaartscholen voor meer dan 30 jaar, sluit zich aan bij ons gesprek. Hij spreekt een beetje Engels dat hij heeft geleerd toen hij als jonge man 11 jaar lang de wereld heeft rondgevaren.

 

We praten nog even over de school. Het opleidingsniveau van de meeste studenten is niet erg hoog. Het lesgeven is behoorlijk relaxed; de onderwerpen zijn niet moeilijk. Klassen zijn er van maandag tot en met zondag, maar de leraren hoeven niet veel uren op kantoor door te brengen; ze kunnen komen en gaan al naar gelang de lessen die ze moeten geven.

 

 

 

 

Nanjing, Meneer Qian Xuejian

 

 

Meneer Qian Xuejian is verantwoordelijk voor de catering in een ontspanningscentrum in Nanjing, de “Smile Culture Club”. De club is onderdeel van een entertainmentbedrijf in Peking genaamd “Smile”. Volgens meneer Qian heeft “Peking Smile”, opgericht in 1992, een goede reputatie gevestigd in de Chinese entertainmentindustrie. Het bedrijf is bekend voor de organisatie van het jaarlijkse kreeftfestival en allerlei soorten carnavalsfestiviteiten. De goede naam is ook te danken aan het feit dat het bedrijf er altijd in slaagt beroemde sterren uit te nodigen voor door haar georganiseerde evenementen.

 

De club in Nanjing organiseert niet alleen evenementen, ze verzorgt ook de catering voor artiesten die naar Nanjing komen voor optredens. Om meer geld te kunnen verdienen is de club tegenwoordig open voor iedereen. De gemiddelde besteding per klant ligt tussen de 40 RMB en 100 RMB.

 

Meneer Qian vraagt ons zijn leeftijd te raden. “De meeste mensen die gevraagd worden mijn leeftijd te raden denken dat ik een veertiger ben. Echter ik ben al 59 jaar oud en ga volgende jaar met pensioen”. Hij lacht en zegt dat hij trots is op zijn jonge voorkomen.

 

Meneer Qian heeft in zijn leven drie totaal verschillende banen gehad. Als 18-jarige ging hij in het leger en werd soldaat. Eenentwintig jaar lang bleef hij in het leger en hij werd bevorderd tot luitenant. Als kaderlid van de Communistische Partij moest hij, als gevolg van een regeling om corruptie te voorkomen van kaderleden die te lang op één plek zitten, om de zoveel jaar van baan of locatie veranderen.

 

De veelvuldige veranderingen in werkzaamheden en locaties bevielen hem niet en toen hij bijna veertig was besloot hij het leger te verlaten. Hij begon te werken als opzichter in de scheepvaart. Zijn voornaamste taak was ervoor te zorgen dat de bemanning zich aan de wet en regelgeving hield, met een speciale focus op bemanning die werd verdacht van het onthullen van staats- en bedrijfsgeheimen. Meneer Qian was verantwoordelijk voor het vinden van onrechtmatigheden en het opleggen van disciplinaire acties. Het verschepen van ijzererts, staal en andere materialen bracht hem naar de kusten van Australië, Korea, Rusland, Taiwan en vele andere verafgelegen plaatsen. Hij vond dit zijn mooiste baan. Hij deed waar velen tegenwoordig van dromen: de wereld rondreizen.

 

Tien jaar later begon meneer Qian zijn derde carrière; als manager van een driesterrenhotel in Sanya, Hainan. Ook een mooie baan vond hij. Het stelde hem in staat in contact te komen met mensen uit alle delen van de wereld, hen te helpen bij het oplossen van problemen en te proberen hen de best mogelijke service aan te bieden.

 

Op dit moment helpt meneer Qian een familielid als catering manager in de Smile Culture Club. Volgend jaar, wanneer hij met pensioen gaat, hoopt hij weer de wereld te gaan rondreizen. Zijn pensioen, naar eigen verwachting tussen de 4000 en 6000 RMB per maand, zou hem daartoe in staat stellen.

 

Hij laat ons foto’s zien van zijn kleindochter. Hij fotografeert graag en stelt voor via QQ, een Chinese online-berichtendienst, foto’s uit te wisselen. Hij vertelt dat hij een poëtische naam voor zijn QQ-id heeft gekozen: zeeman varend op de mistige oceaan …

 


Nanjing, Zhang Xinlu

 

We ontmoeten Xinlu (Lulu) op straat. Ze is onlangs teruggekeerd uit Canada, waar ze vier jaar lang Digitale Kunst studeerde. Haar studie was onderverdeeld in 8 programma’s. Iedere programma kostte haar familie 2.750 dollars.  Na het vierde programma besloot ze terug te keren naar Nanjing. Ze vond dat ze alle vaardigheden geleerd had die ze nodig had, zoals het schrijven van academische essays en het geven van presentaties op het gebied van digitale kunst.

 

Na zolang in het buitenland te zijn geweest vindt Lulu het moeilijk om zich weer aan te passen aan het leven in China. Op een gegeven moment beschrijft ze haar gevoel als “verschrikkelijk”. Iets waar ze zwaar aan tilt is dat in China mensen elkaar niet meer hartelijk groeten. “In Canada zeggen mensen, ‘s ochtends in de bus, hallo tegen elkaar , ook al kennen ze elkaar niet”, zegt ze. “Hier doet dat niemand meer. In ieders ogen bespeur ik het wantrouwen tegen vreemdelingen en een stilzwijgend vragen: ‘wat wil je van me?’ ”

 

Lulu heeft een aanbieding van een beroemde kunst universiteit in Londen. Echter, haar ouders staan haar niet toe haar studie in Kunst te vervolgen. Ze beweren dat kunststudenten geen goedbetaald werk in China kunnen vinden. Lulu is niet al te zeer teleurgesteld in de beslissing van haar ouders. Ze gelooft nu ook dat ze alleen met een groot fortuin haar dromen van reizen, schilderen en foto’s maken kan realiseren.

 

 

Lulu verklaart dat haar huidige doel is een grote som geld te verdienen. Ze neemt daarbij het beoefenen van kunst en het hebben van een vriend niet in overweging. Ze zegt dat kunst en liefde geld kosten. Ze vertelt: “Er is geen liefde tussen mijn ouders, maar dat schijnt geen probleem te zijn. Echter, kun je je liefde voorstellen zonder een huis en een auto? Liefde heeft dit nodig, dus liefde heeft geld nodig!”

 

We leggen haar de vraag voor: “Stel dat je twee keuzes hebt voor je toekomst: een toekomst met echte liefde en tweeduizend RMB per maand, of een toekomst zonder liefde en tienduizend RMB per maand. Waar gaat je voorkeur naar uit?”. Lulu aarzelt een tijd en antwoord dan met nadruk: “Keuze één: echte liefde.”

 

 

 

Peking, Meneer Jin Xueshi’s woonkamer

 

Naam: Jin Xueshi

Leeftijd: 63

Chinees dierenriemteken: Os

 

Opleiding: Nadat ik mijn middelbare schooldiploma had behaald, ben ik gaan werken in een dorp. Dat was vanwege de Culturele Revolutie; veel jonge mensen moesten toen naar arme regio’s om te helpen op het land.

 

Beroep: Twintig jaar lang heb ik op het land gewerkt en gewassen verbouwd. Daarna ben ik in een fabriek gaan werken en werd ik de directeur. Nu ben ik gepensioeneerd en besteed ik al mijn energie aan schilderen.

 

Als u thuis bent wat is dan uw favoriete bezigheid? Waar geniet u het meest van?

Ik hou van schilderen. Sinds mijn jonge dagen op school ben ik in schilderen geïnteresseerd, maar door de Culturele Revolutie kon ik mijn droom niet realiseren. Nu leer ik mezelf hoe te schilderen.

Ik sta op tussen 4 en 5 uur ‘s ochtends en oefen 6 tot 7 uur per dag. Ik heb een sterke zelfdiscipline en probeer steeds mijn vaardigheden te verbeteren. Ik heb in mijn leven veel meegemaakt, goede en slechte dingen, en nu houd ik me alleen bezig met het realiseren van persoonlijke doelstellingen en het mezelf naar de zin te maken. Het maakt me niet uit of ik beroemd of rijk word (als artiest).

 

Bijna al mijn schilderijen en tekeningen zijn kopieën van kunstwerken die door anderen gemaakt zijn. Mijn favoriete onderwerp zijn de leiders van mijn land. Het is vanwege hun wijsheid in leiderschap dat we vandaag de dag zo’n mooi leven kunnen leven.

 

Alhoewel de Culturele Revolutie een grote impact heeft gehad op mijn leven en ik daardoor mijn studie moest beëindigen, heb ik helemaal geen negatieve gedachten jegens de overheid. We moeten de geschiedenis dialectisch beschouwen. Het maken van fouten is onvermijdelijk tijdens de ontwikkeling van een land en de ontwikkeling van ons land zou niet eens begonnen zijn zonder Chairman Mao.

 

Noem drie dagelijkse bezigheden:

Wandelen, schilderen en huishoudelijk werk.


 

Wat eet u het liefst?

Ik geef de voorkeur aan voedsel met een lichte smaak, zoals fruit en groenten, met weinig olie en weinig zout. Verder drink ik erg graag thee.

 

Hoeveel geld besteedt u aan eten per dag?

Mijn familie bestaat uit 6 personen: mijn vrouw, mijn zoon, mijn schoondochter, mijn twee kleinkinderen en ik. We besteden ongeveer 60-70 RMB per dag.

 

Waar bent u geboren? (indien niet Peking: wat mist u het meest van uw geboorteplaats?)

Peking, ik ben geboren en getogen in dit dorp (He Gezhuang). Drie jaar geleden hebben we een tweede verdieping op dit huis gebouwd en dat is nu onze woning. De kamers op de begane grond verhuren we.

 

Wat is de meest dierbare herinnering uit uw jeugd?

De meest dierbare herinnering is mijn schooltijd. Toen ik jong was haalde ik de maximale score voor ieder vak en hielp de leraar met het maken van tests. Ik was de leider van de studentenraad en de commandant van de militie. Ik had altijd de rol van leider onder de studenten. Ze noemden mij “secretaris”, hetgeen assistent van de leraren betekende. Het was geweldig.

 

Wat zijn voor u de drie belangrijkste zaken in het leven?

Ik denk dat de menselijke geest het belangrijkst is voor iedereen. Men moet een doel realiseren en zich ontdoen van leegte. Ik heb tot nu toe nog nooit iets gedaan waar ik me voor zou moeten schamen. Dit komt wellicht door de traditionele opvoeding in mijn tijd. Noem het ouderwets, maar ik zie er niks verkeerds in. En zo heb ik mijn kind ook opgevoed. Mijn familie is erg harmonieus. Mijn zoon is een fatsoenlijke vent en hij vraagt zijn kinderen om ook fatsoenlijk te zijn. Ook belangrijk: ik vind dat men praktisch moet zijn.

 

Wat zijn, volgens u, de waarden die men in het leven hoog moet houden?

Ik heb geen groot verlangen naar materiële zaken. Ik denk dat men praktisch moet zijn en innerlijk vreedzaam.

 

 

 

Bent u: gelukkig, een beetje gelukkig, niet zo gelukkig, niet gelukkig?

Ik ben erg gelukkig. Schilderen met mijn blote handen, de essentie van de maatschappij presenteren, en alles waar ik van hou; het is het beste dat me ooit is overkomen.

 

In een bredere context; ik ben behoorlijk tevreden met de huidige maatschappij. Ik bedank de overheid voor de goede behandeling van boeren en landarbeiders en waardeer de inspanning om wetten te verbeteren en de inspanningen in culturele aangelegenheden. Nieuws is zo’n beetje het enige waar ik naar kijk op TV. Ik kan urenlang naar redevoeren van onze leiders kijken en moet dan vaak huilen bij het luisteren naar hun woorden. Iemand moet altijd aan de kant van zijn land staan. “Als er agressie is dan zou ik voor mijn land vechten zonder er een moment over na te denken”.

 

Wat verwacht u van de toekomst?

Ik geloof dat ik in de toekomst het een en ander kan volbrengen. Wellicht heb ik mijn eigen tentoonstelling, of ik ga reizen en leer van de wereld. Iedereen in mijn familie heeft een lang leven geleid, dus ik heb nog tijd. Als mijn huis op een gegeven moment zou worden afgebroken, zou ik het compensatiegeld van de slopers gebruiken om te reizen. Ik zou naar het Louvre Museum gaan en leren van de meesterwerken. Ik zou wellicht ook een aantal musea in Rusland bezoeken.

 

Wat is uw religie?

Ik heb geen religie.

 

 

Video van de 360 graden panoramische foto
(klik “volledig scherm” icoon voor beste weergave)
de video staat op Vimeo en is geblokkeerd in China

 

 

 

Nanjing, Een voormalige boer in het sportpark

 

 

We ontmoeten een 6o jaar oude man, een voormalige boer, in het Wutaishan Sportpark. Hij komt hier iedere middag. Anders dan veel andere bezoekers, die in kleine groepjes kaarten, Chinees schaken of tafeltennis spelen, blijft hij liever alleen. Iedere dag is hij 1 tot 2 uur in de weer met de fitnessapparaten in het park.  Wanneer hij moe wordt, zoekt hij een plek op een bankje in de schaduw van de grote oude bomen in het park en masseert hij zijn benen en voeten.

 

Na de dood van zijn vrouw, tien jaar geleden, verliet hij zijn boerderij en is hij naar Nanjing verhuisd om als parkeerwachter te gaan werken. Zijn kinderen leven in Yanzhou, een stad niet ver van Nanjing; de oudste is dokter, de tweede kassier bij een tolweg en de jongste is leraar. Ze behoren tot de middenklasse van de maatschappij en hebben een  respectabel inkomen dat voldoende is om hun vader te onderhouden. Echter, hij weigert bij één van de kinderen te gaan wonen. “Ik heb ervoor gekozen alleen te leven. Niet omdat ze mij niet willen onderhouden, maar omdat ik hun levens niet wil verstoren”. De kloof tussen hem en de jongere generatie, legt hij uit, zou problemen in de familie kunnen veroorzaken als hij met ze zou samenwonen.  Hij geeft vervolgens vele voorbeelden van de verschillen tussen hem en zijn kinderen; zoals verschillen in inzicht met betrekking tot het dagelijkse dieet, opvoeding van kinderen en zelfs slaapgewoonten. Hij ziet er geen been in om, op zijn leeftijd, zich met deze triviale problemen bezig te houden.

 

Alhoewel hij al tien jaar in de stad woont, verheerlijkt hij nog steeds de levensstijl van mensen die op het platteland wonen. Hij beweert dat iemand die op het platteland woont nooit lijdt aan een te hoge bloeddruk, diabetes or andere “rijke-luis ziektes”. Volgens hem zweten mensen op het platteland dagelijks veel meer dan mensen hier in het sportpark. Ze ademen lucht die veel schoner is en drinken water dat zuiverder is. Anders dan mensen in de stad die teveel suiker en dierlijke vetten innemen, eet men op het platteland fruit, bladgroenten en grofkorrelige granen. Hij wijst naar een demente bejaarde die een paar meter verderop op een bankje zit: “Zo’n  vreselijke ziekte zul je nooit aantreffen bij iemand die op het platteland woont”.

 

Ondanks het feit dat hij zo van het platteland hield, is hij naar de stad verhuisd. Hij had niemand meer om zich heen sinds zijn vrouw overleed. In de stad heeft hij een baan om de tijd door te komen, verschillende vrienden om mee te praten en een park om dagelijks zijn fitness-oefeningen te doen. Op het platteland had hij alleen zijn kleine stukje land.

 

Plotseling gaat hij langzamer praten en op zijn gezicht verschijnt een verdrietige glimlach. “Het enige dat betreurenswaardig is in mijn leven is dat ze te vroeg is heengegaan. Sinds haar dood in 2002 ben ik niet bang meer om te sterven.”

 

We praten over de gelukkige momenten in zijn leven. “Mijn jeugd was de gelukkigste tijd”, antwoordt hij zonder aarzeling, “toen ik jong was kon ik doen wat ik wilde zonder iemand om toestemming te vragen. Echter, nu kan ik niet meer op avontuur gaan en ben ik bijna het gevoel, van jong en vrij te zijn, vergeten.”

 

 

 

 

Peking, Jiu Xianqiao blok nummer 6 centrale verwarming

 

Blok nummer 6 in Jiu Xianqiao was één van wijken waar arbeiders van de 798 en andere fabrieken werden ondergebracht. In oudere posts van deze blog is hier al een aantal keren over geschreven.

 

We kijken rond op het terrein van een installatie voor de centrale verwarming van de wijk, die in de jaren 50 in samenwerking met Sovjet Unie is gebouwd.

 

Ieder blok in de wijk had zijn eigen installatie met grote boilers die de verwarming leverden. Nu, 60 jaar later, zijn de meeste installaties gesloopt en zijn er slechts enkele over die nog in bedrijf zijn.

 

Volgens een arbeider bij de installatie, die eigendom is van een staatsbedrijf, zijn de boilers hier nog steeds in gebruik. “Over niet al te lange tijd wordt het gesloopt”, zegt hij.

 

 

 

Peking, Mevrouw Li

 

Mevrouw Li komt uit Hebei. Ze rijdt al 10 jaar met een riksja in Peking’s Jiang Tai wijk. Met deze gemotoriseerde driewieler verdient ze haar geld als taxichauffeur. Vele jaren geleden heeft de overheid het vervoer met deze riksja’s illegaal verklaard, maar buiten de derde ringweg zie je dit soort taxi’s overal. Er worden geen standaardtarieven gehanteerd, maar doorgaans zijn ze veel goedkoper dan legale taxi’s.

 

We ontmoeten mevrouw Li rond vier uur ‘s middags. Ze heeft vandaag tot nu toe 90 RMB verdient. Soms, zegt ze, verdient ze minder dan 100 RMB per dag.

 

Sinds de riksja’s verboden werden is de politie actief in het opsporen ervan. Mevrouw Li vertelt dat de politie in de wijk haar goed kent want ze is al vele malen opgepakt.

 

Iedere keer als ze opgepakt wordt confisqueert de “stadsmanagement”-politie haar motorvoertuig. Volgens mevrouw Li kost de riksja haar 10.000 RMB. Ze moet iedere keer smeken om hem terug te krijgen. Omdat mevrouw Li’s echtgenoot gehandicapt is, geeft de politie haar voertuig altijd weer terug na het uitdelen van een bekeuring van 1.000 RMB.

 

Mevrouw Li vertelt dat zij en haar man erg goed met elkaar kunnen opschieten. Haar man is als kind gehandicapt geraakt nadat tijdens een injectie zenuwen in zijn lichaam beschadigd werden. Omdat ze voor haar twee kinderen, éen van vijf en één van acht jaar oud, moet zorgen, is mevrouw Li niet in staat een reguliere volledige baan te hebben.

 

Over het kat-en-muisspel met haar illegale taxi en de politie zegt ze: “Ik heb geen keus, ik moet geld verdienen; zoveel als maar mogelijk is.”

 

 

 

Peking, Recycling

 

Meneer en mevrouw Cheng runnen een recycling-bedrijfje in de wijk “Jiu Xianqiao nummer 6″. Je vindt dit soort bedrijfjes in iedere buurt. Ze verzamelen en sorteren afval, zoals plastic en papier, en verkopen het aan een recycling-station. Ze betalen de mensen die het afval brengen en verkopen het vervolgens met een kleine marge. Voor papier, vertelt meneer Cheng, betalen ze 0,7 RMB per kilo en hij verkoopt het met een marge van 0,1 RMB voor 0,8 RMB. Hij verkoopt dagelijks minstens één vrachtwagen vol met afval. Per maand verdienen hij en zijn vrouw minimaal 8,000 RMB.

 

Meneer Cheng zit al 10 jaar in de recycling en is behoorlijk tevreden met zijn werk. Hij is eigen baas en zijn werkuren zijn flexibel. Hij vertelt dat hij met dit werk meer verdient dat mensen die een gewone baan hebben. Hij denkt er zelfs over om in de toekomst een deel van zijn spaargeld te gebruiken voor een vakantie met zijn familie naar Europa.

 

Meneer Cheng woont met zijn vrouw en acht maanden oude dochter in een één-verdiepingswoning naast de plek waar hij het afval inzamelt. Van oorsprong komt de familie uit de Henan provincie. Tegenwoordig leven meneer Cheng’s ouders ook in Peking, vlakbij Jianguomen. Eens per jaar keert de familie terug naar hun geboorteplaats voor het Qingming festival (Tomb Sweeping Day).

 

Meneer Cheng vindt dat het beleid van de Chinese overheid behoorlijk goed is; anders zou hij niet in staat geweest zijn zich in Peking te vestigen en zo’n goed leven te hebben. Hij zegt dat de meeste mensen in Peking uit andere provincies komen en dat, dankzij het goede beleid, mensen vrij zijn om te gaan en staan waar ze willen.

 

 

 

Switch to our mobile site