Nanjing, Een voormalige boer in het sportpark

 

 

We ontmoeten een 6o jaar oude man, een voormalige boer, in het Wutaishan Sportpark. Hij komt hier iedere middag. Anders dan veel andere bezoekers, die in kleine groepjes kaarten, Chinees schaken of tafeltennis spelen, blijft hij liever alleen. Iedere dag is hij 1 tot 2 uur in de weer met de fitnessapparaten in het park.  Wanneer hij moe wordt, zoekt hij een plek op een bankje in de schaduw van de grote oude bomen in het park en masseert hij zijn benen en voeten.

 

Na de dood van zijn vrouw, tien jaar geleden, verliet hij zijn boerderij en is hij naar Nanjing verhuisd om als parkeerwachter te gaan werken. Zijn kinderen leven in Yanzhou, een stad niet ver van Nanjing; de oudste is dokter, de tweede kassier bij een tolweg en de jongste is leraar. Ze behoren tot de middenklasse van de maatschappij en hebben een  respectabel inkomen dat voldoende is om hun vader te onderhouden. Echter, hij weigert bij één van de kinderen te gaan wonen. “Ik heb ervoor gekozen alleen te leven. Niet omdat ze mij niet willen onderhouden, maar omdat ik hun levens niet wil verstoren”. De kloof tussen hem en de jongere generatie, legt hij uit, zou problemen in de familie kunnen veroorzaken als hij met ze zou samenwonen.  Hij geeft vervolgens vele voorbeelden van de verschillen tussen hem en zijn kinderen; zoals verschillen in inzicht met betrekking tot het dagelijkse dieet, opvoeding van kinderen en zelfs slaapgewoonten. Hij ziet er geen been in om, op zijn leeftijd, zich met deze triviale problemen bezig te houden.

 

Alhoewel hij al tien jaar in de stad woont, verheerlijkt hij nog steeds de levensstijl van mensen die op het platteland wonen. Hij beweert dat iemand die op het platteland woont nooit lijdt aan een te hoge bloeddruk, diabetes or andere “rijke-luis ziektes”. Volgens hem zweten mensen op het platteland dagelijks veel meer dan mensen hier in het sportpark. Ze ademen lucht die veel schoner is en drinken water dat zuiverder is. Anders dan mensen in de stad die teveel suiker en dierlijke vetten innemen, eet men op het platteland fruit, bladgroenten en grofkorrelige granen. Hij wijst naar een demente bejaarde die een paar meter verderop op een bankje zit: “Zo’n  vreselijke ziekte zul je nooit aantreffen bij iemand die op het platteland woont”.

 

Ondanks het feit dat hij zo van het platteland hield, is hij naar de stad verhuisd. Hij had niemand meer om zich heen sinds zijn vrouw overleed. In de stad heeft hij een baan om de tijd door te komen, verschillende vrienden om mee te praten en een park om dagelijks zijn fitness-oefeningen te doen. Op het platteland had hij alleen zijn kleine stukje land.

 

Plotseling gaat hij langzamer praten en op zijn gezicht verschijnt een verdrietige glimlach. “Het enige dat betreurenswaardig is in mijn leven is dat ze te vroeg is heengegaan. Sinds haar dood in 2002 ben ik niet bang meer om te sterven.”

 

We praten over de gelukkige momenten in zijn leven. “Mijn jeugd was de gelukkigste tijd”, antwoordt hij zonder aarzeling, “toen ik jong was kon ik doen wat ik wilde zonder iemand om toestemming te vragen. Echter, nu kan ik niet meer op avontuur gaan en ben ik bijna het gevoel, van jong en vrij te zijn, vergeten.”

 

 

 

 

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Switch to our mobile site