Peking, Muziek en dans in Jingshan Park

 

Eén van mijn favoriete plekken in Peking is Jingshan Park op de zondagmiddag. Het is één van de levendigste plekken in Peking op dat tijdstip. Honderden mensen komen van heinde en verre als toeschouwer van, of om deel te nemen aan, muziek- en dansuitvoeringen. Dit is niet de eerste post over de levendige sfeer in het park en het zal niet de laatste zijn. Twee weken geleden waren de politieke debatten onderwerp van een post.

 

 

Een paar maanden geleden hadden we een post met een video van een elegante danser met een lange baard. Deze keer praatten we met hem. Hij introduceert zichzelf als meneer Tian Tan. Zij bijnaam, vertelt hij, is “Tian Tan Beardy Dancer”. Hij beëindigde net zijn dans op muziek, gespeeld op drie accordeons, uit Vietnam en de voormalige Sovjet-Unie.

 

Tian Tan bezoekt het park iedere zondagmiddag. Hij draagt speciale kleding voor zijn dansen. De lange zwarte jas is hiervoor op maat gemaakt. Zijn outfit in de winter is geheel zwart terwijl zijn zomer-outfit helemaal wit is, zegt hij.

Tian Tan is gepensioneerd en werkte daarvoor in het onderwijs. Wanneer we vragen hoe oud hij is, antwoordt hij dat hij jonger is dan honderd jaar.

 

We maakten een video-impressie van de zondagsmiddagactiviteiten in het park.

Als uw Internet verbinding gecensureerd wordt kunt u de YouTube-video, zoals hieronder weergegeven zou moeten zijn, niet zien. U kunt hier een versie in lage resolutie op TuDou zien via de Chinese pagina van deze blog.


 

Meneer Liu is één van de toeschouwers en bezoekt het park iedere zondag. Hij vertelt dat de meeste mensen die aan de uitvoeringen deelnemen gepensioneerd zijn. De laatste tijd zijn er echter meer en meer dertigers die zich aansluiten.  Eigenlijk kun je dit soort activiteiten overal in Peking zien, zegt hij, maar Jingshan Park is de meest levendige plek. Veel mensen die op zondag naar Jingshan Park komen om muziek te spelen of te dansen, doen hetzelfde op zaterdag in het nabij gelegen Beihai Park.

 

De traditie van de activiteiten in het park is zo’n 20 jaar geleden begonnen. Het was in de begintijd van de hervorming toen China de koers inzette zich open te stellen voor de wereld. De overheid begon dansactiviteiten in het park te organiseren. Na een paar jaar trok de overheid zich terug. De deelnemers namen toen de organisatie zelf ter hand , voegden een scala aan nieuwe activiteiten toe en legden daarmee de basis voor de diversiteit zoals die vandaag de dag gezien kan worden.

 

 

Meneer Liu deed in het begin mee met een zanggroep. Nu geeft hij er de voorkeur aan foto’s te maken. Overal waar hij heengaat neemt hij zijn camera mee om ieder moment van zijn leven vast te leggen. Hij houdt ook erg van reizen. Herhaaldelijk betoont hij dat een man die verre reizen maakt, veel kennis heeft. Hij gelooft dat hoe meer je meemaakt, hoe opener je van geest je zult zijn. Echter, hij moet op dit moment nog sparen voor de bruiloft van zijn ongetrouwde zoon. Reizen zit er daarom voorlopig nog niet in.

 

 

Meneer Zeng is gepensioneerd en was in zijn werkzame leven scheikundig ingenieur bij Sinopec. Had had een behoorlijk drukke baan. Nu heeft hij zeeën van tijd en vanaf het moment dat hij met pensioen ging, vier jaar geleden, maakt hij iedere zondag de reis van één uur met zijn auto naar het park om samen met anderen te zingen. In het begin kende hij niemand. Inmiddels heeft hij hier vele vrienden gemaakt.

 

 

 

Peking, Chinees Nieuwjaar’s festival

 

Een britse band gaf een optreden op het Chinees Nieuwjaar’s festival in Chaoyang Park, Peking. De muziek werd door het publiek niet erg enthousiast ontvangen en de zanger praatte erg veel en lang tussen de nummers. Op een gegeven moment vervreemde hij het publiek nog meer door te onthullen dat “Chinese mensen toch niet zo slecht waren”.

 

Ondertussen, tijdens al dit gepraat, stond een vrouw van middelbare leeftijd alleen in het publiek met haar ogen gesloten. Langzaam begon ze haar voeten en lichaam te bewegen op, wat leek, haar verbeelding van de muziek die te beginnen stond. Het was duidelijk: ze was klaar om uit haar dak te gaan!

 

 

Toen de muziek weer begon leek het alsof ze al in trance was en op de eerste tonen explodeerde ze in een expressieve dans. Binnen een minuut had ze meer dan de helft van het publiek om zich heen verzameld. Met de rug naar de band toegekeerd waren ze nu het publiek van de vrouw die haar solodans uitvoerde.

 

 

 

Peking, De “kleine paraplu” kleuterschool

 

Er zijn drie kleuterscholen in het Huang Gang dorp, een woonwijk in het noorden van Peking.

 

De “kleine paraplu” kleuterschool bevindt zich in een hutong en richt zich op kinderen van migranten die in het dorp wonen. De 300 vierkante meter grote kleuterschool is, volgens de leraren, gepositioneerd in het middensegment. Niet zo goed als in de stad, maar beter dan gemiddeld.

 

 

We praten met twee leraren in de kleuterschool: meneer Gu Yunhe en mevrouw Gao Yanbo.

 

“Kleine paraplu” is 2,5 jaar geleden opgericht als een privéschool voor ouders die gedurende de dag werken. Alle ouders zijn migranten, afkomstig uit andere provincies. Dit betekent dat er een groot verloop is omdat ouders voor werk van stad naar stad trekken.

 

 

De kleuterschool functioneert eigenlijk meer als een crèche dan een school. Er wordt wel een aantal basislessen gegeven. De kinderen leren liedjes, tellen, Chinese taal en een paar simpele woorden en zinnen in het Engels. Er worden geen rapporten van de kinderen bijgehouden.

 

 

We bezochten de school in februari op een moment dat de meeste ouders met hun kinderen nog bij familie in de provincie waren voor de jaarlijkse grote vakantie rondom Chinees Nieuwjaar. Er waren dan ook slecht 17 kinderen, allemaal in dezelfde klas. Het oudste kind is zes jaar oud en de jongste net twee jaar. In maart, wanneer alle kinderen weer terug zijn gekeerd, worden de kinderen ingedeeld in verschillende klassen al naar gelang de leeftijd.

 

 

Ouders hoeven geen extra bedrag te betalen aan de privéschool voor het feit dat ze niet beschikken over een permanente verblijfsvergunning in Peking (de hukou). Vanwege het hoge verloop wordt het schoolgeld per maand betaald: 200 RMB, inclusief de lunch die door de leraren bereid wordt.

 

 

We zien een kleine rode emmer in het klaslokaal. Het wordt gebruikt voor kinderen die te jong zijn om van het openbare toilet gebruik te maken. Oudere kinderen worden door een leraar begeleid wanneer ze van het openbare toilet gebruik maken (in dorpen zoals Huang Gang zijn er geen toiletten in gebouwen vanwege het beperkte rioolnetwerk).

 

 

De kinderen dragen binnen allemaal een jas terwijl een elektrische ventilator voor wat warmte zorgt. Als het kouder wordt zorgen een air conditioner en op kolen gestookte kachels voor de verwarming.

 

 

 

Peking, Een wandeling door het dorp van de zeven bomen

 

In de afgelopen 20 jaar is de stedelijke ontwikkeling van Peking in een razend tempo gegaan. Je kunt vanaf het centrum wel een uur in iedere richting rijden en je ziet overal nieuwe hoogbouw. 15 jaar geleden was de derde ringweg (aangelegd in 1994) nog zo’n beetje de grens van het ontwikkelde gebied. Nu is er een 6de ringweg  en de ontwikkeling heeft zich zelfs uitgebreid tot buiten deze ring (die al tot zo’n 40 km van het centrum verwijderd is).

 

Tussen de nieuwe wijken kun je nog steeds dorpen (gehuchten) vinden in de landelijke gebieden van de stad. Veel van deze dorpen zijn in de afgelopen jaren verdwenen, terwijl andere dorpen juist gegroeid zijn met woningen voor migranten werkers. Vaak zijn de faciliteiten beperkt en de kwaliteit van de huizen laat veel te te wensen over. We hebben veel van deze dorpen bezocht. Het valt op dat in sommige dorpen voorzieningen zoals openbare toiletten (huizen hebben in deze gebieden geen toiletten) gemoderniseerd zijn en dat de basis infrastructuur, zoals water en riolering, vernieuwd is. In andere dorpen is er juist sprake van verval, soms omdat het gebied gesloopt gaat worden om plaats te maken voor nieuwe hoogbouw.

 

 

Het dorp van de zeven bomen is zo’n dorp in de stad en ligt tussen de 4de en de 5de (oostelijke) ringwegen. We wandelden er rond en praatten met bewoners.

 

Meneer He Mingyong komt uit Chongqing, Hij woont in een huis aan een smalle hutong met zijn vrouw en zoon. Zijn vader is momenteel op bezoek. Hij blijft voor twee maanden en heeft in Peking samen met de familie van zijn zoon het Chinese Nieuwjaar gevierd.

Het huis, kleiner dan 30 m2, heeft twee slaapkamers en een kleine ruimte in het midden voor koken en het doen van de was.  Voor verwarming in the winter en voor het koken wordt op kolen gestookt. De huur van het huis is 450 RMB/month.

 

Meneer He kwam tweeënhalf jaar geleden naar Peking. Hij verdient de kost met het maken van fijn gemaakte decoraties in huizen die gerenoveerd worden. Op dit moment doet hij de huishouding omdat hij nog geen nieuwe opdrachten heeft gekregen na afloop van de vakantie rond Chinees Nieuwjaar. De beloning voor het werk in Peking is ongeveer hetzelfde als in Chongqing, maar in Peking zijn er meer mogelijkheden opdrachten te krijgen. Hij heeft er daarom voor gekozen in Peking te blijven.

 

De zoon van meneer He is negen jaar oud en gaat naar de lagere school in de buurt. Omdat de familie niet beschikt over een Peking hukou, moesten ze 3000 RMB extra betalen voor de toelating van hun zoon op de school.

 

 

We komen in een huis met een binnenplaats. Rond de binnenplaats zijn één-kamer-familiewoningen gegroepeerd.

 

 

Eén van de bewoners verteld ons dat er meer dan 10 families in het huis leven. De eigenaar woont in een ander huis in hetzelfde dorp. De bewoonster komt uit Sichuan en verdient, net als meneer He, de kost met het fijnere decoratiewerk tijdens renovaties van woningen. Ze vertelt dat de bewoners in dit dorp uit alle windstreken van China komen.   Haar kamer bestaat uit twee stapelbedden en een kachel in het midden die gebruikt wordt voor de verwarming en voor het koken.

 

 

Een arbeider, afkomstig uit de Henan provincie, trekt onze aandacht. Hij haalt radiatoren van auto’s uit elkaar ten behoeve van recycling. Het zijn zijn klompen die opvallen.

 

Hij vertelt dat de klompen uit Henan komen. Ze worden “Grasschoenen” genoemd omdat ze vroeger van droog gras werden gemaakt. Tegenwoordig wordt katoen en ander textiel gebruikt om de klompen te maken. De oppervlakte van de klompen wordt ingesmeerd met Tung olie (gemaakt van noten van de Tung boom). De klompen hebben dikke zolen van hout. Ze zien er misschien zwaar uit, maar ze zijn vrij licht. De arbeider is gesteld op zijn klompen omdat ze warm, stevig en van goede kwaliteit zijn. Grasschoenen, zegt hij, zijn erg geschikt voor mijn werk en kunnen wel langer dan 5 jaar meegaan. De prijs voor een paar van deze klompen in Henan is 50 RMB.

 

 

We passeren een groep die mahjong speelt en praten vervolgens met twee vrouwen, beide afkomstig uit Henan. Binnenkort beginnen ze met het bewerken van het land rondom het huis. Ze zullen er groenten zoals tomaten, bonen en pepers gaan verbouwen. In de zomer hoeven ze niet naar de markt om groenten te kopen. De oogst van groenten van eigen land is genoeg voor beide families.

 

 

Iets verder komen we een bewaker tegen. Hij komt uit Qinhuangdao (een stad in de Hebei provincie). Over een paar dagen kan hij met pensioen en zal dan naar zijn geboorteplaats terugkeren. Hij draagt een houweel bij zich en vertelt dat sommige mensen illegaal huizen hadden gebouwd. Hij en zijn collega’s zijn vervolgens gevraagd deze huizen af te breken.

 

 

 

Peking, Zondagmiddag in Jingshan Park

 

Op zondagmiddag is Jingshan Park waarschijnlijk één van de meest levendige plekken van Peking. Mensen komen van overal naar het park om te zingen en te dansen. Met het overweldigende aantal mensen en groepen die zingen en dansen (posts hierover in de komende weken; oudere post met video hier), zou je haast een andere levendige plek in het park over het hoofd zien: het plein waar gedebatteerd wordt.

 

Op één van de pleinen in het park vinden in paar dozijn groepen hevige debatten plaats. We krijgen te horen dat aan de noordkant van het plein de mensen, die voorstander zijn van Mao’s daden en politiek, zich verzamelen, terwijl aan de zuidelijke kant van het plein zich mensen verzamelen met tegenovergestelde ideeën.

 

Mevrouw Li behoort tot het “pro-Mao”-kamp. Ze draagt een microfoon, gekoppeld aan een kleine versterker/luidspreker die op haar buik hangt. Ze is vastbesloten om haar stem en standpunten te laten horen. Mevrouw Li zegt dat ze altijd artikelen, waarin Mao geprezen wordt, naar haar kleine handcomputer downloadt. In het park leest ze deze artikelen dan luid voor via haar microfoon en luidspreker.

 

Een keer hebben zij en haar “pro-Mao”-medestanders, een “Patriottische Anti Spionage” banier in een boom gehangen en stonden ze eronder hun mening te verkondigen. Wanneer ze iemand hoort die argumenten tegen Mao inbrengt, zet ze haar microfoon aan, versterkt haar stem en begint een debat. Als het nodig is gebruikt ze teksten in haar handcomputer als referentie.

Mevrouw Li zegt dat Chinezen erg in politiek geïnteresseerd zijn, wellicht meer dan in Westerse landen. Ze legt uit dat dit komt door de grote impact die politieke programma’s, zoals de Culturele Revolutie, had op het leven van de mensen.

 

Mevrouw Li is gepensioneerd. Ze werkte vroeger in een fabriek die kleding produceerde. Omstanders vertellen ons dat mevrouw Li erg goed is in het schrijven van gedichten en dat zo ook gewaardeerd wordt om haar analyse van de Peking “spirit”.

 

De politieke debatten die we hoorden gingen over Mao, de “Drie_principes_van_het_volk”, politieke schandalen, corruptie en over de Gini coëfficiënt die sterk is gestegen in China; een indicatie voor de groeiende tweedeling in de maatschappij tussen arm en rijk. We horen dat, volgens de Gini coëfficiënt, het leven in Scandinavische landen het beste is. Verschillende deelnemers aan de discussies vertellen ons ook dat vele dingen in het leven tijdens de dagen van Mao beter waren.

 

Er wordt niet alleen over politiek gediscussieerd. Tussen de menige zien we een man die aan anderen uitlegt hoe de aandelenmarkt zich ontwikkelt. Hij ondersteunt zijn verhaal met schema’s van marktontwikkelingen en technische analyses.

 

 

 

 

Peking, Hondenvlees

 

 

In Dongcuijia Cun, een gehucht in een landelijke buitenwijk van Peking, ontmoeten we een man die een hond aan het ontleden is. Hij komt uit een dorp in de Guangxi provincie. Volgens de man had de voormalig eigenaar van de hond, in de Hebei provincie, geen zin meer om voor de hond te zorgen en verkocht de hond voor 500 RMB.

 

Na het ontleden van het karkas stopt hij de stukken vlees, inclusief organen, in een pan met kokend water en bereidt ze voor consumptie. De man biedt het hondenvlees te koop aan: 20 RMB per jin ( 1 jin = 500 gram).

 

We kwamen deze scène tegen terwijl we met Sjanghai blogger en fotograaf Sue Anne Tay op pad waren. Ze schreef een interessante post over dezelfde gebeurtenis: http://shanghaistreetstories.com/?p=3554

 

De foto’s hieronder zijn als thumbnail afgebeeld vanwege de potentieel schokkende inhoud. Ze kunnen vergroot worden door er op te klikken.

 

 

 

 

 

 

Peking, Mega Mega Vintage

 

Liu Ke is de eigenaar van de winkel M&M Vintage (Mega Mega Vintage) aan de oostelijke Gulou straat. Hij verkoopt vintage-kleding. Voorheen speelde Liu Ke in de rockband Linga. Toen hij voor de band speelde leerde hij, via contacten, over de vintage-cultuur en hij raakte er vanaf de eerste kennismaking verslaafd aan.

 

Liu Ke openende de allereerste vintage-winkel in Peking samen met een vriend. Na een tijdje concludeerden ze dat hun ideeën m.b.t. het bedrijf te verschillend waren en Liu Ke opende zijn eigen winkel. Volgens Liu Ke zijn er zes vintage-winkels in Peking, waarvan vier in dezelfde straat. M&M is de tweede vintage-winkel in de stad. Liu Ke beweert dat hij de zaak alleen maar runt vanwege zijn interesse en dat het hem niet uitmaakt of er winst gemaakt wordt.

 

De waren die te koop staan bij M&M zijn voor het grootste deel geïmporteerd uit Amerika, Frankrijk en Japan. Er is in China ook origineel Chinese vintage te vinden, maar Liu Ke is er niet in geïnteresseerd. Het maakt niet uit wat voor een materiaal of ontwerp, hij vind er niets speciaals aan. Buitenlandse vintage daarentegen heeft vaak een speciale”spirit”. Bijvoorbeeld de werkkleding van de jaren 20 tot 40 van de vorige eeuw. Die kleding getuigt van respect voor de arbeiders die de wereld met hun blote handen hebben opgebouwd.

 

Klanten die naar de winkel komen zijn allemaal geïnteresseerd in de vintage-cultuur. Veel van hen werken in de kunst of in de creatieve industrie; zoals acteurs en actrices, art directors en mensen die in de media werken. Wat deze klanten gemeen hebben is dat ze in het buitenland hebben gestudeerd en de vintage-cultuur daar hebben leren kennen. Ze begrijpen hoe waardevol de waren zijn. Voor Chinezen die niet met een buitenlandse cultuur hebben kennisgemaakt is het moeilijker te begrijpen. In China is het niet gebruikelijk om tweedehands kleding te kopen of verkopen.

 

Toen Liu Ke met zijn winkel begon kreeg hij veel advies van een Amerikaanse vriend in Hong Kong. Tegenwoordig heeft hij contact met vele eigenaren van vintage-winkels over de hele wereld. Hij bezoekt deze winkels regelmatig wanneer hij aan het reizen is. Het is tijdens diezelfde reizen dat Liu Ke vintage goederen aankoopt voor zijn collectie.

 

Liu Ke komt veel kleding tegen van de jaren 80 en daarna die in China. is gemaakt. De kwaliteit is niet erg goed. Hij zal dit soort kleding niet in zijn collectie opnemen, tenzij het ontwerp heel erg speciaal is.  Voor korte termijn leveringen vertrouwt Liu Ke op een vriend in Amerika. Ze maken gebruik van een goed bedrijf in logistiek, vlak bij de luchthaven. De kosten zijn hoog, maar ze zijn daardoor wel in staat om goederen binnen drie of vier dagen geleverd te krijgen.

 

Het is het verhaal dat bij de kleren hoort waar Liu Ke het meest in geïnteresseerd is. Soms vindt hij sporen van vorige eigenaren in de zakken van de kleding; zoals labels van een wasserij, kassabonnen, munten of papiergeld.

Hij vindt deze sporen “cool”. Liu Ke’s favoriete vintage-thema is “cowboy”, terwijl zijn favoriete merk SCHOTT NYC is.

 

Er hangt een handgemaakte (Amerikaans-) Indiaanse tas in Liu Ke´s winkel. Het is één van zijn meest geliefde objecten. Volgens hem is het patroon op de voorkant een operationele oorlogskaart. Er staan afbeeldingen van Apaches bovenop de tas en één van hen is het stamhoofd “Ogra”, ook genoemd “Rode Wolk”. Het kostte drie maanden om de tas te maken.

 

Een andere geliefd object voor hem is een leren jas van de US Air Force. Hij vond het in Japan. Het is gemaakt van het leer van wilde paarden. Liu Ke vertelt dat de jas niet door normale piloten mocht worden gedragen. Alleen piloten die meer dan 5 vijandige toestellen hadden neergeschoten hadden hier recht op.

 

 

 

 

 

 

 

 

Peking, Mevrouw Zhang

Mevrouw Zhang bezorgt dagelijks de krant in een hutongwijk ten zuidoosten van het Tiananmen plein.  Ze trekt onze aandacht met de kinderwagen die ze gebruikt voor het bezorgen van de kranten. Het is het type kinderwagen waar verschillende mensen die we in het afgelopen jaar hebben geïnterviewd aan refereerden wanneer ze spraken over hun jeugdherinneringen.

 

Mevrouw Zhang heeft de kinderwagen zelf gemaakt. Het materiaal is rotan en ze gebruikt de wagen nu zo’n zeven jaar. De wielen rollen niet meer zo soepel maar ze blijft de wagen gebruiken totdat hij echt niet meer gaat. Thuis heeft ze nog een kinderwagen in reserve; ook zelf gemaakt.

 

Als moeder gebruikte mevrouw Zhang  een zelfde soort kinderwagen. Haar kinderen zaten tegenover elkaar in de wagen en ze legde dan een houten plank in het midden die dienst deed als tafel. Zo konden de kinderen eten en spelen in de wagen.

 

 

 

 

 

 

China Short Movies

Deze week hebben Johan Pabon, mijn vriend en videoproducent in Nederland, en ik de website chinashortmovies.com gelanceerd.

In de herfst van vorig jaar zijn Johan en ik begonnen met het maken van korte video’s. Ik maak de opnames in China en Johan monteert in zijn professionele studio in Nederland.

 

Verwacht iedere maand, of iedere twee maanden, een nieuwe video op deze website.

 

Hier is de meest recente video die we gemaakt hebben:

 

 

Als je in China bent, of in een ander land waar YouTube gecensureerd wordt, ga dan naar de Chinese versie van deze post om de video op Tudou te bekijken.

 

 

Switch to our mobile site