Nanjing, Fietsreis

Nanjing, Bicycle Journey

 

We ontmoeten twee toeristen onder de oude brug over de Jangtse rivier. Ze reizen op mountainbikes en stoppen van tijd tot tijd om foto’s te maken; in dit geval van de beroemde brug.

 

Wanneer gevraagd, vertellen ze dat ze een maand geleden in Peking zijn gestart (ongeveer 1200 km ten noorden van Nanjing) en nu ongeveer halverwege zijn op hun tocht met eindbestemming Guangzhou.

 

 

Nanjing, Meneer Wang Jianfa en meneer Sun Yong

 

Meneer Wang Jianfa en meneer Sun Yong verdienen hun brood met het recyclen van huishoudelijke apparaten, zoals oude televisies, air conditioners, computers, koelkasten en elektrische fietsen. Ze kopen de oude apparatuur voor lage prijzen en verkopen de onderdelen die gerecycled en hergebruikt kunnen worden in productie processen; zoals onderdelen van plastic, ijzer en aluminium.

 

De prijzen van de materialen zijn afhankelijk van constant veranderende marktprijzen. Op dit moment wordt aluminium verkocht voor tussen de 8 en 10 RMB per kilo en ijzer verkoopt voor minder dan 2 RMB per kilo.

 

Meneer Wang en meneer Sun zeggen dat het maandelijkse inkomen van hun business tussen de 2.000 en 3.000 RMB per persoon ligt.

 

Nanjing, De Wu Jia’Ai vleesmarkt



We bezoeken een groothandelsmarkt voor vlees aan de BaoTaqiao Street, gelegen aan de oostkant van de Jangtse rivier (Jangtsekiang). De markt lijkt uitgestorven op de zondagmiddag. Uit één van de gebouwen klinkt een chaotisch gehuil van beesten.

We gaan het gebouw binnen. Het is er erg donker. Wanneer we eenmaal aan het donker gewend zijn,  zien we tientallen varkens in ijzeren kooien.

 

 

We ontmoeten meneer Wu, de eigenaar van de varkens, en een collega. Meneer Wu kocht de varkens in de Anhui provincie en verkoopt ze aan slagers en supermarkten voor 2.000 RMB per stuk. Per dag verkoopt hij tussen de 40 en 50 varkens, vertelt hij.

 

Nanjing, “Stille Waters” centrum voor psychotherapie



Meneer Sun, dertig jaar oud, is één van de drie eigenaren van “Stille Waters”, een centrum voor psychotherapie dat vorig jaar, na twee jaar voorbereiding, van start ging.


In China verschijnen steeds meer bedrijven die zich richten op psychotherapie. Volgens meneer Sun is het echter geen makkelijke business. Vorig jaar startten in Nanjing drie centra voor psychotherapie, echter “Stille Waters” is na een jaar als enige overgebleven. In het algemeen is de vraag naar psychotherapie groeiende, maar meneer Sun denkt dat niet veel mensen het zich op dit moment kunnen veroorloven.


Als voorbeeld noemt hij psychoanalyse; een intensieve en langdurige behandeling die meestal bestaat uit drie of vier sessies per week. De prijs voor sessies (van een uur) varieert bij Stille Waters en hangt af van de ervaring die een therapeut heeft. De ervaring wordt gemeten aan de hand van het aantal therapie-uren en uren die besteed worden aan supervisie. Een uur therapie kan daarom 200, 300, 400 of 600 RMB kosten. Meneer Sun’s prijs is 300 RMB per sessie. De meeste mensen die hier komen, vooral de jongere generaties die zijn geboren na de 70-er jaren en ook teenagers, kunnen zich maximaal 30 sessies veroorloven.





Tegenwoordig geeft de overheid officiële vergunningen uit voor het beroep van psychotherapeut. Meneer Sun legt uit dat de “Labor Department of China” verantwoordelijk is voor de uitgifte van certificaten en vergunningen voor psychotherapie. Er zijn twee niveaus in de certificaten; één voor senior therapeuten en één voor junior therapeuten.


De criteria voor het verkrijgen van een certificaat zijn het met goed gevolg afleggen van een test in basispsychologie en klinische psychologische tests. Daarnaast moet een aantal cases behandeld worden, waaruit moet blijken of je voldoende vaardigheid hebt om cases te conceptualiseren.  De meest gangbare psychotherapiebenaderingen vormen de wetenschappelijke basis van de tests. De eerste is de methodologie van psychoanalyse zoals ontwikkeld door Freud, omdat het de eerste en meest klassieke aanpak is. Alle therapeuten moeten materiaal van Freud lezen, niet de originele versies maar uittreksels. De tweede benadering is de Cognitive Behavior Therapy (CBT), een op bewijs gebaseerde aanpak met een natuurwetenschappelijke insteek. Middels CBT leren therapeuten de prikkels (stimuli) en reacties van cliënten te ontdekken.  De derde aanpak gaat uit van een meer humanistische benadering. Meneer Sun refereert hier aan de “Transactional Analysis” en min of meer gelijke, daarvan afgeleide, benaderingen.





Meneer Sun geeft ons een korte introductie in de geschiedenis van de psychotherapie in China. Psychotherapie bestond al vóór de Chinese Volksrepubliek. Zijn grootvader was een psycholoog. Samen met collega’s deed hij onderzoek naar psychotherapie en voerde hij een praktijk. Echter, met de Culturele Revolutie werd de hele discipline tussen 1966 en 1976 weggevaagd. In een communistisch land als China, waar materiële waarden het belangrijkst zijn, werd psychologie met zijn focus op spiritualiteit beschouwd als een Bourgeois- en pseudowetenschap. De vroegere generatie van psychologen pleegde ofwel zelfmoord of werd gevangen gezet. Zijn grootvader, één van de gevangenen, werd gedwongen belachelijke taken uit te voeren, zoals het schoonmaken van toiletten.


De discipline werd totaal vernietigd tijdens deze 10 jaar durende ramp en werd pas weer opgebouwd in de jaren 80. Tot 2001 waren er alleen psychologen die pillen voorschreven. Therapieën waar psychologen in sessies met cliënten praatten waren er niet. Het was in 2001 dat de eerste nieuwe generatie therapeuten vergunningen kreeg van de overheid.  Volgens meneer Sun realiseerde de overheid zich in die tijd dat mentale ziektes niet geheel met pillen kunnen worden genezen en besloten ze tot de uitgifte van psychotherapievergunningen.





We vragen naar de markt voor een welgestelde middenklasse waarbij therapie soms als een soort luxe product wordt geconsumeerd. Meneer Sun legt uit dat zo’n markt, voor mensen zonder serieuze mentale aandoeningen die zichzelf beter willen leren kennen, nog niet bestaat.  Zijn cliënten zijn voornamelijk neurotische personen die bijvoorbeeld lijden aan Obsessive Compulsive Disorders (OCD). Al zijn cliënten komen naar hem toe nadat ze met extreme conflicten of ruzies met hun familie te maken hebben gehad en te depressief zijn om zelfstandig met hun problemen om te gaan. Vervolgens deelt hij met ons een interessant feit dat bijna al zijn cliënten werken voor privé-ondernemingen of hun eigen bedrijf zijn gestart. Hij speculeert dat ambtenaren die werken voor de overheid een behoorlijk gelukkig leven hebben en daarom geen psychotherapie nodig hebben.


Omdat alle supervisors van meneer Sun uit Zweden komen heeft hij een ruime toegang tot Europese cases van psychotherapie.  Gebaseerd op zijn vergelijking van buitenlandse en binnenlandse cases zegt hij dat cliënten in het buitenland problemen hebben die diep geworteld zijn in de familieachtergronden, terwijl in China cliënten problemen hebben die het gevolg zijn van de sociale veranderingen die zich in de afgelopen decennia hebben voltrokken.


Volgens hem lijden de meeste Zweedse cliënten aan persoonlijkheidsstoornissen en neurotische conflicten die veroorzaakt zijn door familietoestanden op jonge leeftijd, zoals seksueel misbruik en geweld. Dankzij de stabiliteit in de Zweedse samenleving hebben weinig mensen problemen met de aanpassing aan maatschappelijke veranderingen. Echter in de laatste twee of drie decennia in China hebben mensen die na de jaren 70 zijn geboren dramatische sociale veranderingen ondergaan. Toen ze op de lagere school zaten werd hen geleerd om van het land en de communistische partij te houden. Toen ze opgroeiden merkten ze dat deze “er ingepropte” ideologie onecht en nutteloos was. Ze werden blootgesteld aan, en gedwongen mee te gaan in, de genadeloze competitie voor materiële waarden in een maatschappij die hij omschrijft als “een jungle”. Ze streven zo intensief naar het bezitten van een eigen huis, een auto en andere bezittingen die tegenwoordig worden gezien als voorwaarden voor een huwelijk en het leven zelf, dat ze als consequentie hun focus in de spirituele wereld verliezen.




Omdat de problemen voortkomen uit sociale veranderingen heeft meneer Sun soms het gevoel dat hij niets kan doen om de oorzaak van de problemen aan te pakken. Hij en zijn collega’s trachten hun cliënten een weg te laten vinden waarin ze de problemen benoemen vanuit een innerlijke gemoedsrust. Eén van zijn collega’s maakte de grap dat ze eigenlijk allemaal voor de overheid werkten omdat het hun werk is om de boosheid bij hun cliënten weg te halen en ze beter te laten aanpassen aan de maatschappij.


Echter, na jaren van praktijk, is hij nu meer bereid zijn taak te zien als het verdiepen van de persoonlijke vrijheid van zijn cliënten. Hij en zijn collega’s hebben nu de visie dat als we meer persoonlijke vrijheid krijgen, vroeger of later de maatschappij ook vrijer zal zijn. Hij citeert een collega die zegt dat een vrij land niet gebouwd kan worden met een stelletje slaven.  Hij zegt dat “onze mensen” lijden aan een innerlijke dwang om makkelijk op de knieën te gaan voor de autoriteit van de overheid en, nog erger, het “koortsachtig” aanbidden van autoriteit. Door de communicatie tussen hem en zijn cliënten gelooft hij dat ze meer moed krijgen om hun eigen rechten te verdedigen en meer kennis om geld en status te verwerven zonder hun eigen waardigheid opzij te zetten.





We vervolgen ons gesprek door op meneer Sun’s eigen ervaringen in te gaan. Hij is afgestudeerd in Engels en in Chinese Comparative Literature. In 2005 behaalde hij een master’s degree in klinische psychologie en nu moet hij nog één jaar studeren voordat hij promoveert in diezelfde richting. Hij heeft nu zeven jaar ervaring in klinische psychologie. Volgend jaar gaat hij naar Noorwegen om nog verder te studeren.


Hij beschrijft zijn de stijl van zijn therapieën als een combinatie van westerse en boeddhistische theorieën.  Ondanks het feit dat hij westerse methodes gebruikt voor analyse en onderzoek, heeft hij de wijsheid van het boeddhisme de basis van zijn therapie gemaakt. Hij gebruikt bijvoorbeeld westerse technieken zoals de dubbele stoel, i.e. hij vraagt een cliënt om te communiceren met één van zijn familieleden alsof deze aanwezig was. Echter, als ze weigeren, accepteert hij dat en gaat over tot een andere techniek. De basis in de boeddhistische filosofie geeft zijn cliënten het gevoel dat ze begeleid worden in hun meest moeilijke periode en niet dat ze als patiënt worden behandeld. Hij is er zeker van dat deze vorm van begeleiding heilzaam is voor zijn cliënten.



Meneer Sun zegt dat drie of vier jaar geleden hij het er mee eens zou zijn geweest dat westerse psychologie teveel belang hecht aan de waarde van het individu en daardoor helpt egoïstische mensen te creëren.  Echter nu, na bestudering van de westerse theorieën en boeddhistische filosofie, heeft hij een ander inzicht.  Allereerst zijn er tegenwoordig veel theorieën in opkomst, de “Dasein” analyse is daar een voorbeeld van, die zeggen dat de mens bestaat door zijn relaties. Ook denkt hij dat er geen conflict meer bestaat tussen de nadruk op het ego en de nadruk op het belang van relaties. De boeddhisten, vooral de “South Buddhist” theorieën focussen ook op het individu. Wat ze voorstaan is dat als mensen van zichzelf kunnen houden, ze de kracht en het vermogen hebben om van anderen te houden.  Hij illustreert die verder door te zeggen dat als mensen meer persoonlijke vrijheid hebben, ze meer kans hebben om intimiteit met anderen te ontwikkelen terwijl diegenen die zichzelf verliezen in innerlijke verstrikking het moeilijk vinden relaties aan te gaan en de onderhouden.


Meneer Sun geeft toe dat zeven jaar van studie en praktijk in klinische psychologie een grote invloed op zijn eigen ontwikkeling als individu heeft gehad. In het verleden kon hij sommige persoonlijke conflicten niet aan, maar nu is hij emotioneel meer stabiel en voelt hij zich vredig en gelukkiger in zijn leven. Zijn professioneel doel is om in de komende tien jaar zijn eigen aanpak te ontwikkelen en een originele therapie-theorie te ontwikkelen. Hij is bezig een weg te beschrijven voor het integreren van westerse methodes en boeddhistische filosofie, zowel theoretisch als praktijkgericht.





“Stille Waters”, de naam van het centrum is, volgens meneer Sun, afgeleid van de film “Almost Famous. In die film was een rockband genaamd Still Water. Ook waren ze voor de naam geïnspireerd door de beroemde westerse uitdrukking  “Stille waters hebben diepe gronden”.


Zeven jonge therapeuten werken in het centrum en ze willen zich allemaal verder ontwikkelen als therapeut en in psychologisch onderzoek. De eerste twee jaar van het centrum nodigden ze supervisors uit Zweden en Amerika uit om workshops te geven. Een jaar geleden vonden ze dat het hoog tijd was om zelfstandig cliënten te ontvangen. Cliënten vinden hen via hun website en advertenties.




Om twee uur ‘s middags begint een wekelijkse salon in het centrum. Rond vijftien mensen nemen deel in de salon; drie therapeuten, studenten die psychologie studeren aan de Nanjing Normal University en ook mensen die geïnteresseerd zijn in psychologie. Deze week is het thema van de salon de uitdrukking van woede. Alle deelnemers zijn gevraagd hun ervaring te delen van momenten waarop ze zeer geïrriteerd zijn.


Meneer Chen, één van de therapeuten, verloor zijn zelfbeheersing bij een stel studenten in Wenchuan tijdens de reconstructieperiode na de aardbeving van 2008. Zijn team en de studenten waren beide gestuurd om psychologische bijstand te verlenen aan kinderen.  Omdat de studenten geen taak toegewezen hadden gekregen speelden ze de hele dag en maakten daarbij veel kabaal. Meneer Chen, al een tijdje niet tevreden over deze studenten, verloor uiteindelijk zijn zelfbeheersing omdat hij hun luidruchtige gedrag niet langer kon verdragen.





Twee 4de-jaars studenten vertellen, na meneer Chen, beide een vrijwel identiek verhaal. Ze willen beide psychotherapeut worden in de toekomst, maar hun ouders staan er op dat ze iets gaan doen dat meer stabiliteit in inkomen garandeert, zoals verkoper of ambtenaar. Een van hen heeft het ouderlijk huis verlaten omdat hij zijn weerstand tegen deze druk niet meer onder controle kon houden.


Een andere studente was geïrriteerd na een seksuele handtastelijkheid. De vriend van haar kamergenote raakte haar billen aan terwijl ze haar haar aan het wassen was. Ze beschrijft haar gevoel van dat moment als een onmiddellijke explosie.  Ze gooide al het water over hem heen, sloeg hem in het gezicht en verbood hem om nog in hun studentenverblijf te komen.


De meeste deelnemers hebben achteraf spijt van hun uitbarstingen. Echter, meneer Sun vertelt hen dat het hun woede was die hun emotionele behoefte zichtbaar maakte. Door hun woede te uiten konden ze zichzelf beter zien en hun innerlijke behoeftes beter horen.






Nanjing, Een verjaardagscadeau

 

In de Baotaqiao East Street, vlakbij de Jangtse rivier, staat een man met een groot ingelijst olieverfschilderij. Het schilderij van 1,20 meter in lengte en 1 meter breed is een portret van een vriendin die vandaag haar verjaardag viert.

 

De man spendeerde bijna 3.000 RMB aan het schilderij. Het is gemaakt door een 4de-jaarsstudent van de Tianjin Academy of Fine Arts. Hij vertelt dat het moeilijk is om de student een portret in opdracht te laten schilderen omdat de student al beroemd is en over een eigen studio beschikt.

 

“De vrouw van het schilderij komt er aan. Waarom neemt u geen foto van ons samen?”, stelt hij voor. Hij wijst naar de overkant van de straat. We merken op dat de vrouw er een stuk jonger uitziet dan op het portret. Hij antwoord niet maar richt zich tot de vrouw en roept: “Hé, ze zeggen dat je beeldschoon bent!”

 

Wanneer we vragen of hij vaak dit soort kostbare verjaardagsgeschenken aan vrienden geeft, grijnst hij en zegt: “Van vriendinnen zoals zij heb ik er weinig”.

 

 

Peking, Mevrouw Li

 

 

We zien een vrouw van middelbare leeftijd in snelle pas, maar toch onopvallend, op straat lopen. Bijna onopgemerkt plakt ze tijdens het lopen stickers op lantarenpalen, muren en andere objecten.

 

We zijn nieuwsgierig en besluiten haar in te halen en een praatje te maken. Wanneer we haar benaderen stelt ze zich voor als mevrouw Li en vertelt dat ze aanhanger is van de Falun Dafa (Falun Gong) beweging. Ze vindt het leuk met ons te praten en we kunnen het interview met foto’s publiceren zolang we het niet publiceren in de Chinese taal.

 

In 1996 leed mevrouw Li aan kanker. Een vriend introduceerde haar het boek Zhuan Falun. Dat was het moment dat ze geïnteresseerd raakte in Falun Dafa.

 

Volgens mevrouw Li was ze op dat moment op het dieptepunt van haar leven aangeland. Ze leed niet alleen aan kanker, maar ook had ze net gebroken met haar vriend. De introductie van Falun Dafa was het keerpunt in haar leven. “Het was mijn lotsbestemming”, zegt ze.

 

Mevrouw Li begon de Falun Dafa te volgen door de Zhuan Falun te lezen en te mediteren. Ze probeerde vreedzaamheid en vriendelijkheid te bewaren, ongeacht met welke moeilijkheden en teleurstellingen ze geconfronteerd werd.  Ze volgde de richtlijnen van de beweging door het uitvoeren van voorgeschreven oefeningen die haar een beter inzicht in het concept van de filosofie verschaften.

 

Mevrouw Li vertelt dat ze gaandeweg van de kanker genas en dat ze sinds die tijd niet meer ziek is geweest. “Ik ben nu 59, geloven jullie dat?” We bevestigen dat ze er gezond, energiek en jonger dan haar leeftijd uitziet.

 

In 1999 werd een intense nationale campagne tegen de Falun Dafa in China gestart. Destijds werd op iedere school gepropageerd hoe slecht en idioot de Falun Dafa was en het nieuws kwam iedere dag met verschrikkelijke verhalen; zoals het verhaal van een moeder die zichzelf met haar jonge dochter in brand stak.

 

Mevrouw Li zegt dat ze in die tijd een keer meedeed aan het aanbieden van een petitie tegen het hardhandig optreden jegens de vele Falun Dafa aanhangers. Echter, ze werden allemaal meegenomen naar het politiebureau en gevraagd hun persoonlijke gegevens achter te laten. In 2001 werden ze toen naar een speciale klas gestuurd. Ze voelden het vooral als een hersenspoeling, want het was er alleen maar op gericht om hen op andere gedachten te brengen en hen te laten geloven dat de Falun Dafa slecht is.

 

Uiteindelijk heeft mevrouw Li, moe van de uitgeoefende druk, een verklaring ondertekend waarin ze garandeert dat ze nooit meer de Falun Dafa zal aanhangen. Na deze verklaring mocht ze de klas verlaten en naar huis gaan. Echter, na een tijdje voelde ze zich schuldig voor haar leugen en begon ze weer met oefeningen en meditatie volgens het boek Zhuan Falun.

 

Mevrouw Li vertelt dat er honderd miljoen aanhangers van de Falun Dafa in China waren. Alhoewel sommige aanhangers het na de campagne van de overheid voor gezien hielden, is er nog steeds een significant aantal aanhangers dat buiten de openbaarheid vasthoudt aan hun geloof.

 

“Een aantal aanhangers stierf tijdens de campagne”, zegt mevrouw Li, “ze werden doodgemarteld”.

 

Falun Dafa is geen religie, volgens mevrouw Li, omdat het mensen geen restricties oplegt met regels. Je hoeft niet iedere dag te bidden of God op een voorgeschreven wijze respect betonen. Zolang je oprecht, vriendelijk en geduldig bent, ben je al geaccepteerd als aanhanger.

 

Hoe kan het zijn dat het helpen van mensen om goed te zijn en gezond te blijven wordt beschouwd als schadelijk voor mensen? Mevrouw Li zegt dat Falun Dafa nooit een politiek geloof is geweest en dat ze niet gericht waren op een gevecht met de overheid. Ze schat in dat de overheid bang is voor Falun Dafa omdat de overheid is gebaseerd op onechte principes, kwaadaardigheid en wraak; het tegenovergestelde van waar Falun Dafa aanhangers in geloven.

 

Volgens mevrouw Li zijn alle verschrikkelijke verhalen over de Falun Dafa, zoals bericht door de overheid, verzonnen.  Wei Huo (“Vals vuur”), een verboden documentaire, laat alle bewijzen zien en analyseert het verzonnen materiaal.

 

Mevrouw Li vertelt ons ook dat Li Hongzhi, de oprichter van de Falun Dafa, de “machtigste man” in China was. Veel mensen werden aangetrokken door zijn geloof van vriendelijk zijn. Bij elkaar meer mensen dan de Communistische Partij aan leden heeft. ” Zelfs familieleden van Jiang Zemin (*) behoorden tot de aanhangers”, zegt mevrouw Li, ”en nog zovele andere hoogwaardigheidsbekleders”.

(*) In de officiële Falun Dafa communicatie wordt voormalig president Jiang Zemin persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor de hardhandige onderdrukking van de Falun Dafa aanhangers.

 

Ze houdt vol dat dit de reden is waarom de overheid heeft geprobeerd de Falun Dafa te vernietigen. Volgens haar heeft de Chinese overheid eerst politie laten infiltreren in haar groep en hebben ze geprobeerd zaken te vinden die niet klopten. Uiteindelijk hebben ze verzonnen verhalen gebruikt om de beweging neer te slaan.

 

Mevrouw Li staat op een lijst van de politie sinds het begin van de overheidscampagne. Wanneer ze hoort dat we haar een tijdje hebben gevolgd voordat we haar aanspraken realiseert ze zich dat ze dat niet in de gaten had en dat ze voortaan voorzichtiger moet zijn. Als ze haar pakken tijdens het plakken van stickers kan ze naar de gevangenis gestuurd worden. Vervolgens zegt ze dat ze wel wil dat we haar verhaal publiceren zolang het niet in de Chinese taal is en begint ze voor een foto te poseren terwijl ze een tekst omhoog houdt: “FaLun DaFa is goed! Waarachtigheid, Mededogen en Verdraagzaamheid is goed!”

 

Ondanks het feit dat ze niet openlijk haar geloof kan belijden wil mevrouw Li in China blijven. Niet alleen omdat de meerderheid van de aanhangers nog steeds hier is, maar ook omdat het beter is het geloof te beoefenen en te mediteren in de meest complexe omgeving. Hoe groter de moeilijkheden en het lijden waar je mee te maken hebt, hoe groter de uiteindelijke volbrenging.

 

Naast het plakken van stickers doet mevrouw Li iedere dag Falun Dafa oefeningen en bestudeert ze de Zhuan Falun. Ze zegt dat ze het boek al wel honderd keer gelezen heeft. Alhoewel “Falun Dafa” online een gevoelig begrip is dat je absoluut niet zult tegenkomen op het Internet in China vanwege de censuur, zijn er nog steeds artikelen te vinden waarin gevoelens gedeeld worden over de ervaring in het bestuderen van de Falun Dafa. “Je zult geen enkel woord hierover in het artikel vinden, maar je weet waar het over gaat als je een aanhanger bent”, zegt mevrouw Li.

 

Vroeger was mevrouw Li lerares en ook zakenvrouw met enig succes. Volgens haar ging ze altijd mee in de voorhoede van nieuwe ontwikkelingen. Mevrouw Li zegt dat deze ontwikkelingen de maatschappij gecorrumpeerd hebben tot een smerige wereld met de laagste morele standaard waarin bijna iedereen achter geld aanjaagt. Daarom is het belangrijk om door te gaan met het promoten van Falun Dafa en de wereld te zuiveren.

 

Ze gelooft ook dat Li Hongzhi, hun meester, en aanhangers in het buitenland eens terug zullen komen naar China; wanneer China een betere plek is geworden.

 

Mevrouw Li heeft enkele vrienden die ook aanhangers zijn. Daarnaast heeft ze bijna geen contact met mensen. Wanneer we haar vragen naar haar familie, weigert ze daar iets over te vertellen.

 

 

 

Nanjing, Tanker Scheepvaart Matrozen Opleiding

 

Midden in een woonwijk in het westen van Nanjing’s Gulou district en zo’n 1,5 km verwijderd van de Changjiang (Jangtsekiang) rivier, verrijst een schip tussen de gebouwen. Nadere inspectie leert dat het slechts een half schip is. Veertien jaar geleden is het gebouwd voor training van studenten op de Tanker Scheepvaart Matrozen Opleiding.

 

Meneer Qi is 55 jaar oud en is sinds een jaar of 10 als leraar verbonden aan de school. Hij vertelt dat de school is verbonden aan Sinotrans en de CNS Holding CO Ltd. De school, opgericht in 1984, verhuisde naar de huidige locatie in 1998. Het onderwijzend personeel bestaat uit ongeveer 10 fulltime leraren en een handvol parttime leraren. Alhoewel klein in omvang is de school het enige officiële trainingsinstituut voor matrozen in Nanjing.

 

 

De school geeft officiële scheepvaartlicenties af. Matroos wordt gezien als een stabiele baan en er is ieder jaar een flinke instroom van tot 300 studenten. Niet alleen jonge mensen melden zich aan. De leeftijd van studenten varieert van 18 tot 60 jaar oud. Ook vrouwen melden zich aan, maar de verhouding vrouwelijke en mannelijke studenten is minder dan 1:10.

 

De school biedt drie verschillende leertrajecten aan: training van scheepvaart op rivieren, kustvaart en de grote vaart op de oceanen.

 

Voordat meneer Qi leraar werd was hij verantwoordelijk voor de elektriciteitsvoorziening op een schip. Hij omschrijft zijn vroege leven op het water als zowel “verveelt” als “vrij”.  Hij vertelt dat in de jaren 80 en 90 van de laatste eeuw de telecommunicatie in China niet erg geavanceerd was. Hij en zijn kameraden op het schip konden niet op Internet surfen, geen TV kijken en zelfs niet naar de radio luisteren. Het enige wat ze konden doen om de tijd te doden was een beetje drinken, schaken of kaartspelen en boeken lezen. Echter, als ze in een haven afgemeerd lagen hadden ze het altijd naar hun zin. Meestal kregen ze dan 6 uur of meer vrije tijd, die gebruikt werd voor korte, maar spannende, bezoeken aan de stadswijken rondom de haven. Hij gaf hem een gevoel van vrijheid om mensen te ontmoeten en, voor hem, onbekende steden te ontdekken.

 

 

Dit alles veranderde toen hij getrouwd was. Hij voelde zich verbonden met zijn familie en kon niet meer van de vrijheid genieten. Hij omschrijft deze periode als een erg moeilijke tijd. Uiteindelijk nam hij ontslag en werd hij leraar.

 

Wanneer we vragen of de eenzaamheid, en het ver verwijderd zijn van familie voor langere tijd, een onderwerp is dat in de lessen aan de orde komt, legt hij uit dat dit soort onderwerpen niet met studenten wordt besproken. Iedereen moet daar zelf een weg in vinden.

 

 

Meneer Wang Xinqiao, 57 jaar oud en leraar aan scheepvaartscholen voor meer dan 30 jaar, sluit zich aan bij ons gesprek. Hij spreekt een beetje Engels dat hij heeft geleerd toen hij als jonge man 11 jaar lang de wereld heeft rondgevaren.

 

We praten nog even over de school. Het opleidingsniveau van de meeste studenten is niet erg hoog. Het lesgeven is behoorlijk relaxed; de onderwerpen zijn niet moeilijk. Klassen zijn er van maandag tot en met zondag, maar de leraren hoeven niet veel uren op kantoor door te brengen; ze kunnen komen en gaan al naar gelang de lessen die ze moeten geven.

 

 

 

 

Nanjing, Meneer Qian Xuejian

 

 

Meneer Qian Xuejian is verantwoordelijk voor de catering in een ontspanningscentrum in Nanjing, de “Smile Culture Club”. De club is onderdeel van een entertainmentbedrijf in Peking genaamd “Smile”. Volgens meneer Qian heeft “Peking Smile”, opgericht in 1992, een goede reputatie gevestigd in de Chinese entertainmentindustrie. Het bedrijf is bekend voor de organisatie van het jaarlijkse kreeftfestival en allerlei soorten carnavalsfestiviteiten. De goede naam is ook te danken aan het feit dat het bedrijf er altijd in slaagt beroemde sterren uit te nodigen voor door haar georganiseerde evenementen.

 

De club in Nanjing organiseert niet alleen evenementen, ze verzorgt ook de catering voor artiesten die naar Nanjing komen voor optredens. Om meer geld te kunnen verdienen is de club tegenwoordig open voor iedereen. De gemiddelde besteding per klant ligt tussen de 40 RMB en 100 RMB.

 

Meneer Qian vraagt ons zijn leeftijd te raden. “De meeste mensen die gevraagd worden mijn leeftijd te raden denken dat ik een veertiger ben. Echter ik ben al 59 jaar oud en ga volgende jaar met pensioen”. Hij lacht en zegt dat hij trots is op zijn jonge voorkomen.

 

Meneer Qian heeft in zijn leven drie totaal verschillende banen gehad. Als 18-jarige ging hij in het leger en werd soldaat. Eenentwintig jaar lang bleef hij in het leger en hij werd bevorderd tot luitenant. Als kaderlid van de Communistische Partij moest hij, als gevolg van een regeling om corruptie te voorkomen van kaderleden die te lang op één plek zitten, om de zoveel jaar van baan of locatie veranderen.

 

De veelvuldige veranderingen in werkzaamheden en locaties bevielen hem niet en toen hij bijna veertig was besloot hij het leger te verlaten. Hij begon te werken als opzichter in de scheepvaart. Zijn voornaamste taak was ervoor te zorgen dat de bemanning zich aan de wet en regelgeving hield, met een speciale focus op bemanning die werd verdacht van het onthullen van staats- en bedrijfsgeheimen. Meneer Qian was verantwoordelijk voor het vinden van onrechtmatigheden en het opleggen van disciplinaire acties. Het verschepen van ijzererts, staal en andere materialen bracht hem naar de kusten van Australië, Korea, Rusland, Taiwan en vele andere verafgelegen plaatsen. Hij vond dit zijn mooiste baan. Hij deed waar velen tegenwoordig van dromen: de wereld rondreizen.

 

Tien jaar later begon meneer Qian zijn derde carrière; als manager van een driesterrenhotel in Sanya, Hainan. Ook een mooie baan vond hij. Het stelde hem in staat in contact te komen met mensen uit alle delen van de wereld, hen te helpen bij het oplossen van problemen en te proberen hen de best mogelijke service aan te bieden.

 

Op dit moment helpt meneer Qian een familielid als catering manager in de Smile Culture Club. Volgend jaar, wanneer hij met pensioen gaat, hoopt hij weer de wereld te gaan rondreizen. Zijn pensioen, naar eigen verwachting tussen de 4000 en 6000 RMB per maand, zou hem daartoe in staat stellen.

 

Hij laat ons foto’s zien van zijn kleindochter. Hij fotografeert graag en stelt voor via QQ, een Chinese online-berichtendienst, foto’s uit te wisselen. Hij vertelt dat hij een poëtische naam voor zijn QQ-id heeft gekozen: zeeman varend op de mistige oceaan …