Nanjing, Fietsreis

Nanjing, Bicycle Journey

 

We ontmoeten twee toeristen onder de oude brug over de Jangtse rivier. Ze reizen op mountainbikes en stoppen van tijd tot tijd om foto’s te maken; in dit geval van de beroemde brug.

 

Wanneer gevraagd, vertellen ze dat ze een maand geleden in Peking zijn gestart (ongeveer 1200 km ten noorden van Nanjing) en nu ongeveer halverwege zijn op hun tocht met eindbestemming Guangzhou.

 

 

Nanjing, Meneer Wang Jianfa en meneer Sun Yong

 

Meneer Wang Jianfa en meneer Sun Yong verdienen hun brood met het recyclen van huishoudelijke apparaten, zoals oude televisies, air conditioners, computers, koelkasten en elektrische fietsen. Ze kopen de oude apparatuur voor lage prijzen en verkopen de onderdelen die gerecycled en hergebruikt kunnen worden in productie processen; zoals onderdelen van plastic, ijzer en aluminium.

 

De prijzen van de materialen zijn afhankelijk van constant veranderende marktprijzen. Op dit moment wordt aluminium verkocht voor tussen de 8 en 10 RMB per kilo en ijzer verkoopt voor minder dan 2 RMB per kilo.

 

Meneer Wang en meneer Sun zeggen dat het maandelijkse inkomen van hun business tussen de 2.000 en 3.000 RMB per persoon ligt.

 

Nanjing, De Wu Jia’Ai vleesmarkt



We bezoeken een groothandelsmarkt voor vlees aan de BaoTaqiao Street, gelegen aan de oostkant van de Jangtse rivier (Jangtsekiang). De markt lijkt uitgestorven op de zondagmiddag. Uit één van de gebouwen klinkt een chaotisch gehuil van beesten.

We gaan het gebouw binnen. Het is er erg donker. Wanneer we eenmaal aan het donker gewend zijn,  zien we tientallen varkens in ijzeren kooien.

 

 

We ontmoeten meneer Wu, de eigenaar van de varkens, en een collega. Meneer Wu kocht de varkens in de Anhui provincie en verkoopt ze aan slagers en supermarkten voor 2.000 RMB per stuk. Per dag verkoopt hij tussen de 40 en 50 varkens, vertelt hij.

 

Peking, Mevrouw Li

 

 

We zien een vrouw van middelbare leeftijd in snelle pas, maar toch onopvallend, op straat lopen. Bijna onopgemerkt plakt ze tijdens het lopen stickers op lantarenpalen, muren en andere objecten.

 

We zijn nieuwsgierig en besluiten haar in te halen en een praatje te maken. Wanneer we haar benaderen stelt ze zich voor als mevrouw Li en vertelt dat ze aanhanger is van de Falun Dafa (Falun Gong) beweging. Ze vindt het leuk met ons te praten en we kunnen het interview met foto’s publiceren zolang we het niet publiceren in de Chinese taal.

 

In 1996 leed mevrouw Li aan kanker. Een vriend introduceerde haar het boek Zhuan Falun. Dat was het moment dat ze geïnteresseerd raakte in Falun Dafa.

 

Volgens mevrouw Li was ze op dat moment op het dieptepunt van haar leven aangeland. Ze leed niet alleen aan kanker, maar ook had ze net gebroken met haar vriend. De introductie van Falun Dafa was het keerpunt in haar leven. “Het was mijn lotsbestemming”, zegt ze.

 

Mevrouw Li begon de Falun Dafa te volgen door de Zhuan Falun te lezen en te mediteren. Ze probeerde vreedzaamheid en vriendelijkheid te bewaren, ongeacht met welke moeilijkheden en teleurstellingen ze geconfronteerd werd.  Ze volgde de richtlijnen van de beweging door het uitvoeren van voorgeschreven oefeningen die haar een beter inzicht in het concept van de filosofie verschaften.

 

Mevrouw Li vertelt dat ze gaandeweg van de kanker genas en dat ze sinds die tijd niet meer ziek is geweest. “Ik ben nu 59, geloven jullie dat?” We bevestigen dat ze er gezond, energiek en jonger dan haar leeftijd uitziet.

 

In 1999 werd een intense nationale campagne tegen de Falun Dafa in China gestart. Destijds werd op iedere school gepropageerd hoe slecht en idioot de Falun Dafa was en het nieuws kwam iedere dag met verschrikkelijke verhalen; zoals het verhaal van een moeder die zichzelf met haar jonge dochter in brand stak.

 

Mevrouw Li zegt dat ze in die tijd een keer meedeed aan het aanbieden van een petitie tegen het hardhandig optreden jegens de vele Falun Dafa aanhangers. Echter, ze werden allemaal meegenomen naar het politiebureau en gevraagd hun persoonlijke gegevens achter te laten. In 2001 werden ze toen naar een speciale klas gestuurd. Ze voelden het vooral als een hersenspoeling, want het was er alleen maar op gericht om hen op andere gedachten te brengen en hen te laten geloven dat de Falun Dafa slecht is.

 

Uiteindelijk heeft mevrouw Li, moe van de uitgeoefende druk, een verklaring ondertekend waarin ze garandeert dat ze nooit meer de Falun Dafa zal aanhangen. Na deze verklaring mocht ze de klas verlaten en naar huis gaan. Echter, na een tijdje voelde ze zich schuldig voor haar leugen en begon ze weer met oefeningen en meditatie volgens het boek Zhuan Falun.

 

Mevrouw Li vertelt dat er honderd miljoen aanhangers van de Falun Dafa in China waren. Alhoewel sommige aanhangers het na de campagne van de overheid voor gezien hielden, is er nog steeds een significant aantal aanhangers dat buiten de openbaarheid vasthoudt aan hun geloof.

 

“Een aantal aanhangers stierf tijdens de campagne”, zegt mevrouw Li, “ze werden doodgemarteld”.

 

Falun Dafa is geen religie, volgens mevrouw Li, omdat het mensen geen restricties oplegt met regels. Je hoeft niet iedere dag te bidden of God op een voorgeschreven wijze respect betonen. Zolang je oprecht, vriendelijk en geduldig bent, ben je al geaccepteerd als aanhanger.

 

Hoe kan het zijn dat het helpen van mensen om goed te zijn en gezond te blijven wordt beschouwd als schadelijk voor mensen? Mevrouw Li zegt dat Falun Dafa nooit een politiek geloof is geweest en dat ze niet gericht waren op een gevecht met de overheid. Ze schat in dat de overheid bang is voor Falun Dafa omdat de overheid is gebaseerd op onechte principes, kwaadaardigheid en wraak; het tegenovergestelde van waar Falun Dafa aanhangers in geloven.

 

Volgens mevrouw Li zijn alle verschrikkelijke verhalen over de Falun Dafa, zoals bericht door de overheid, verzonnen.  Wei Huo (“Vals vuur”), een verboden documentaire, laat alle bewijzen zien en analyseert het verzonnen materiaal.

 

Mevrouw Li vertelt ons ook dat Li Hongzhi, de oprichter van de Falun Dafa, de “machtigste man” in China was. Veel mensen werden aangetrokken door zijn geloof van vriendelijk zijn. Bij elkaar meer mensen dan de Communistische Partij aan leden heeft. ” Zelfs familieleden van Jiang Zemin (*) behoorden tot de aanhangers”, zegt mevrouw Li, ”en nog zovele andere hoogwaardigheidsbekleders”.

(*) In de officiële Falun Dafa communicatie wordt voormalig president Jiang Zemin persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor de hardhandige onderdrukking van de Falun Dafa aanhangers.

 

Ze houdt vol dat dit de reden is waarom de overheid heeft geprobeerd de Falun Dafa te vernietigen. Volgens haar heeft de Chinese overheid eerst politie laten infiltreren in haar groep en hebben ze geprobeerd zaken te vinden die niet klopten. Uiteindelijk hebben ze verzonnen verhalen gebruikt om de beweging neer te slaan.

 

Mevrouw Li staat op een lijst van de politie sinds het begin van de overheidscampagne. Wanneer ze hoort dat we haar een tijdje hebben gevolgd voordat we haar aanspraken realiseert ze zich dat ze dat niet in de gaten had en dat ze voortaan voorzichtiger moet zijn. Als ze haar pakken tijdens het plakken van stickers kan ze naar de gevangenis gestuurd worden. Vervolgens zegt ze dat ze wel wil dat we haar verhaal publiceren zolang het niet in de Chinese taal is en begint ze voor een foto te poseren terwijl ze een tekst omhoog houdt: “FaLun DaFa is goed! Waarachtigheid, Mededogen en Verdraagzaamheid is goed!”

 

Ondanks het feit dat ze niet openlijk haar geloof kan belijden wil mevrouw Li in China blijven. Niet alleen omdat de meerderheid van de aanhangers nog steeds hier is, maar ook omdat het beter is het geloof te beoefenen en te mediteren in de meest complexe omgeving. Hoe groter de moeilijkheden en het lijden waar je mee te maken hebt, hoe groter de uiteindelijke volbrenging.

 

Naast het plakken van stickers doet mevrouw Li iedere dag Falun Dafa oefeningen en bestudeert ze de Zhuan Falun. Ze zegt dat ze het boek al wel honderd keer gelezen heeft. Alhoewel “Falun Dafa” online een gevoelig begrip is dat je absoluut niet zult tegenkomen op het Internet in China vanwege de censuur, zijn er nog steeds artikelen te vinden waarin gevoelens gedeeld worden over de ervaring in het bestuderen van de Falun Dafa. “Je zult geen enkel woord hierover in het artikel vinden, maar je weet waar het over gaat als je een aanhanger bent”, zegt mevrouw Li.

 

Vroeger was mevrouw Li lerares en ook zakenvrouw met enig succes. Volgens haar ging ze altijd mee in de voorhoede van nieuwe ontwikkelingen. Mevrouw Li zegt dat deze ontwikkelingen de maatschappij gecorrumpeerd hebben tot een smerige wereld met de laagste morele standaard waarin bijna iedereen achter geld aanjaagt. Daarom is het belangrijk om door te gaan met het promoten van Falun Dafa en de wereld te zuiveren.

 

Ze gelooft ook dat Li Hongzhi, hun meester, en aanhangers in het buitenland eens terug zullen komen naar China; wanneer China een betere plek is geworden.

 

Mevrouw Li heeft enkele vrienden die ook aanhangers zijn. Daarnaast heeft ze bijna geen contact met mensen. Wanneer we haar vragen naar haar familie, weigert ze daar iets over te vertellen.

 

 

 

Nanjing, Zhang Xinlu

 

We ontmoeten Xinlu (Lulu) op straat. Ze is onlangs teruggekeerd uit Canada, waar ze vier jaar lang Digitale Kunst studeerde. Haar studie was onderverdeeld in 8 programma’s. Iedere programma kostte haar familie 2.750 dollars.  Na het vierde programma besloot ze terug te keren naar Nanjing. Ze vond dat ze alle vaardigheden geleerd had die ze nodig had, zoals het schrijven van academische essays en het geven van presentaties op het gebied van digitale kunst.

 

Na zolang in het buitenland te zijn geweest vindt Lulu het moeilijk om zich weer aan te passen aan het leven in China. Op een gegeven moment beschrijft ze haar gevoel als “verschrikkelijk”. Iets waar ze zwaar aan tilt is dat in China mensen elkaar niet meer hartelijk groeten. “In Canada zeggen mensen, ‘s ochtends in de bus, hallo tegen elkaar , ook al kennen ze elkaar niet”, zegt ze. “Hier doet dat niemand meer. In ieders ogen bespeur ik het wantrouwen tegen vreemdelingen en een stilzwijgend vragen: ‘wat wil je van me?’ ”

 

Lulu heeft een aanbieding van een beroemde kunst universiteit in Londen. Echter, haar ouders staan haar niet toe haar studie in Kunst te vervolgen. Ze beweren dat kunststudenten geen goedbetaald werk in China kunnen vinden. Lulu is niet al te zeer teleurgesteld in de beslissing van haar ouders. Ze gelooft nu ook dat ze alleen met een groot fortuin haar dromen van reizen, schilderen en foto’s maken kan realiseren.

 

 

Lulu verklaart dat haar huidige doel is een grote som geld te verdienen. Ze neemt daarbij het beoefenen van kunst en het hebben van een vriend niet in overweging. Ze zegt dat kunst en liefde geld kosten. Ze vertelt: “Er is geen liefde tussen mijn ouders, maar dat schijnt geen probleem te zijn. Echter, kun je je liefde voorstellen zonder een huis en een auto? Liefde heeft dit nodig, dus liefde heeft geld nodig!”

 

We leggen haar de vraag voor: “Stel dat je twee keuzes hebt voor je toekomst: een toekomst met echte liefde en tweeduizend RMB per maand, of een toekomst zonder liefde en tienduizend RMB per maand. Waar gaat je voorkeur naar uit?”. Lulu aarzelt een tijd en antwoord dan met nadruk: “Keuze één: echte liefde.”

 

 

 

Peking, Mevrouw Li

 

Mevrouw Li komt uit Hebei. Ze rijdt al 10 jaar met een riksja in Peking’s Jiang Tai wijk. Met deze gemotoriseerde driewieler verdient ze haar geld als taxichauffeur. Vele jaren geleden heeft de overheid het vervoer met deze riksja’s illegaal verklaard, maar buiten de derde ringweg zie je dit soort taxi’s overal. Er worden geen standaardtarieven gehanteerd, maar doorgaans zijn ze veel goedkoper dan legale taxi’s.

 

We ontmoeten mevrouw Li rond vier uur ‘s middags. Ze heeft vandaag tot nu toe 90 RMB verdient. Soms, zegt ze, verdient ze minder dan 100 RMB per dag.

 

Sinds de riksja’s verboden werden is de politie actief in het opsporen ervan. Mevrouw Li vertelt dat de politie in de wijk haar goed kent want ze is al vele malen opgepakt.

 

Iedere keer als ze opgepakt wordt confisqueert de “stadsmanagement”-politie haar motorvoertuig. Volgens mevrouw Li kost de riksja haar 10.000 RMB. Ze moet iedere keer smeken om hem terug te krijgen. Omdat mevrouw Li’s echtgenoot gehandicapt is, geeft de politie haar voertuig altijd weer terug na het uitdelen van een bekeuring van 1.000 RMB.

 

Mevrouw Li vertelt dat zij en haar man erg goed met elkaar kunnen opschieten. Haar man is als kind gehandicapt geraakt nadat tijdens een injectie zenuwen in zijn lichaam beschadigd werden. Omdat ze voor haar twee kinderen, éen van vijf en één van acht jaar oud, moet zorgen, is mevrouw Li niet in staat een reguliere volledige baan te hebben.

 

Over het kat-en-muisspel met haar illegale taxi en de politie zegt ze: “Ik heb geen keus, ik moet geld verdienen; zoveel als maar mogelijk is.”

 

 

 

Nanjing, Meneer Song Yi

 

 

 

 

Meneer Song, geboren en getogen in Nanjing, werkt als een bewaker voor een KTV (Karaoke etablissement) en motel, ten zuiden van de Hunan Road. Zijn dagelijks werkt behelst het bewaken van de ingang van het gebouw en het helpen van gasten bij het parkeren van hun auto.

 

Hij werkt van 8 uur ‘s ochtends to 4 uur ‘s middags, 7 dagen per week. Alhoewel zijn salaris (waar hij geen indicatie voor wil geven) niet zo geweldig is, vindt hij dat hij een prima baan heeft. De baan is relaxed en hij woont slechts 5 minuten lopen van zijn werk. Wat hij ook waardeert is dat hij zijn werk zelfstandig kan doen en dat er niemand is die over zijn schouder meekijkt.

 

Meneer Song leest graag boeken. Tijdens zijn werk zijn er veel rustige momenten die hij kan gebruiken om te lezen. Op dit moment leest hij een Chinese Science-fiction roman genaamd “Chromosome” (geschreven door Yi Xing). Hij vertelt dat, naast het bewakingswerk, één van zijn andere taken het lenen van boeken voor zijn baas is. Met de toestemming van zijn baas mag hij in de bibliotheek zoveel boeken als hij wil voor zichzelf lenen. Zijn favoriete literatuur is Yi Lin, een beroemd Chinees tijdschrift met vertaalde buitenlandse literatuur.

 

 

Nanjing, Mevrouw Chen Defang

 

Mevrouw Chen, een 60 jaar oude vrouw uit een landelijk gebied bij Yancheng (een stad niet ver van Nanjing), werkt sinds 4 maanden als verzorgster bij een familie in Nanjing. Haar dagelijks werk bestaat er uit om voor een geestelijk gehandicapte vrouw te zorgen.

 

De familie wil dat mevrouw Chen kookt en wast voor de vrouw. Dit kost haar bijna 6 uur per dag. Iedere twee maanden kan ze kort op verlof om haar familie thuis te bezoeken. Met het werk verdient ze 1.800 RMB per maand, waarvan een groot deel naar de familie thuis gestuurd wordt.

 

Mevrouw Chen en haar man, die boer is, hebben drie kinderen. Haar zoon, een leraar die werkt op één van de beste middelbare scholen in Yancheng, is de reden dat ze nog steeds werkt op haar leeftijd. Om een appartement voor haar onlangs getrouwde zoon en zijn vrouw te kopen, hebben zij en haar man een grote som geld moeten lenen. Ze zouden vele jaren gebukt gaan onder die schuld als ze de afbetaling zouden moeten bekostigen uit de inkomsten van haar man’s werk op de boerderij. Daarom hebben ze besloten dat zij weer zou gaan werken, zodat ze de schuld zo snel mogelijk kunnen afbetalen.

 

 

Peking, Autowasbedrijf

 

 

Meneer Chen (hier beneden afgebeeld in het midden) komt uit de Hubei provincie en werkt in het autowasbedrijf van zijn broer in het Xicheng district van Peking. Alle auto’s worden met de hand gewassen. Het kost tussen de 2 en 3 minuten om met vier man een auto te wassen en de prijs is 25 RMB.

 

 

 

 

Volgens meneer Chen verkiezen eigenaren van een luxe auto het wassen met de hand. De meest luxueuze auto die hij ooit heeft gewassen was een Rolls-Royce.

 

Het autowasbedrijf heeft 7 werknemers en ze komen allemaal uit hetzelfde dorp in de Hubei provincie. Ze kunnen met hun werk tussen de 2.000 RMB en 2.500 RMB per maand verdienen.

 

 

 

 

Peking, Meneer Gao

 

 

 

Meneer Gao Baolin werkt als spoorwegwachter in Bei Yaodi (aan het noordelijke deel van de Jiu Xianqiao North Road; nabij de oostelijke vijfde ringweg). Meneer Gao werkte tot 8 jaar geleden in de bouw. Sinds die tijd werkt hij als fulltime spoorwegwachter bij deze spoorwegovergang. Met 11 andere collega`s werkt hij in ploegendienst om de slagbomen te bedienen en om ervoor te zorgen dat de operatie wordt uitgevoerd volgens geldende veiligheidsprocedures.

 

Iedere keer als er een trein aankomt, speelt meneer Gao een geluidsopname die zegt “Inkomende (/uitgaande) trein arriveert, wees voorzichtig”, stopt hij het verkeer en maakt het spoor vrij samen met zijn twee collega’s.

Op dit traject passeren dagelijks tussen de 20 en 40 treinen; zowel vrachttreinen als passagierstreinen. Wanneer treinen passeren hebben ze een gemiddelde snelheid van tussen de 50 en 60 km per uur. De treinen komen langs op vooraf vastgestelde tijdstippen, alhoewel ze tegenwoordig vaak wat te laat zijn.

 

De spoorwegovergang moet 24 uur per dag bemand zijn. Er zijn daarom drie ploegendiensten van 8 uur per dag. Meneer Gao neemt drie verschillende diensten in drie dagen en heeft dan een dag rust voordat de volgende drie dagen met ploegendiensten beginnen. Voor zijn fulltime baan, 48 uur per week, verdient hij naar eigen zeggen iets meer dan 1,000 RMB (we gaan ervan uit dat dit het minimumloon voor Peking van 1160 RMB per maand is). Andere arbeidsvoorwaarden zijn een basisverzekering en wat giften tijdens festivals.

 

Volgens meneer Gao is het beroep van spoorwegwachter meer relaxed dan het werk in de bouw, maar het brengt wel meer verantwoordelijkheid met zich mee. Het is een geschikte baan voor oudere mensen, zoals hijzelf. Meneer Gao’s vrouw is inmiddels met pensioen en zijn 28-jarige zoon is onlangs getrouwd.

 

 

 

 

 

Switch to our mobile site